Πριν λίγη ώρα με την πτήση της Imberia ΙΒ3882 έφτασε ο Γάλλος στάρ και αποθεώθηκε απο 300 οπαδούς μας!
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
Ήρθε ο Γκοβού και αποθεώθηκε απο 300 οπαδούς!
Πριν λίγη ώρα με την πτήση της Imberia ΙΒ3882 έφτασε ο Γάλλος στάρ και αποθεώθηκε απο 300 οπαδούς μας!
Ζούμε ακόμη, στην εποχή της μεταπολίτευσης!
- "...έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα με την χρεοκοπία της χώρας, οι δυνατότητες άσκησης πολιτικής από την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ψαλιδισμένες και οι επιλογές της περιορισμένες. Αλλά ακόμη και έτσι, παρά τις καλές προθέσεις, οι αδυναμίες της είναι από εμφανείς, έως κραυγαλέες..."
Το γεγονός πως η πρωτοφανής κρίση που βιώνουμε στη χώρα μας, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε πολιτικά αίτια και λιγότερο σε αμιγώς οικονομικά, έχει γραφεί και έχει αναλυθεί κατ’ επανάληψη. Η γενικευμένη διαφθορά, ο κομματισμός, το πολιτικό κόστος, ο ανορθολογισμός, η αναξιοκρατία και οι λοιπές ασθένειες και αμαρτίες του πολιτικού μας συστήματος, οδήγησαν τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα.
Ατυχώς, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, έπεσε τη στιγμή που ο κόσμος όλος ζούσε στη σκιά μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης. Και αυτό έκανε τα πράγματα να πάρουν την τροπή που πήραν, με τις ολέθριες συνέπειες στην οικονομία της χώρας.
Από το 1974 μέχρι σήμερα ως έθνος, συζητούμε τα ίδια πράγματα, προβληματιζόμαστε για τις ίδιες αδυναμίες, αναζητούμε λύσεις στα ίδια προβλήματα. Ζούμε τις συνέπειες μιας πολιτικής ζωής, όπου αυτόν τον τόπο τον κυβερνούσε πάντα ο λιγότερο κακός και όχι υποχρεωτικά ο καλύτερος! Συνήθως η ψήφος δεν ήταν θετική για τον νικητή, αλλά αρνητική για τον χαμένο.
Σε αυτό το κλίμα πορευόμαστε χρόνια τώρα, θεωρώντας κάθε φορά πως κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι. Ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να κλείσει ο φαύλος κύκλος και να γυρίσουμε ως έθνος σελίδα. Πιστέψαμε πως επιτέλους αυτό θα συνέβαινε με την αποχώρηση από την πολιτική ζωή των δεινόσαυρων (Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης). Το ίδιο πιστέψαμε αργότερα με την επικράτηση του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, ομοίως λίγο μετά με την εμφάνιση στα πράγματα του «νέου και άφθαρτου» Καραμανλή.
Το αποτέλεσμα ήταν τζίφος, ξανά και ξανά. Σκάνδαλα, διαφθορά, κομματισμός, αναξιοκρατία... Τα πρόσωπα μπορεί να άλλαζαν, οι νοοτροπίες όχι.
Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου δεν είναι απολύτως σαφές ποιος κάνει κουμάντο.
Δυστυχώς, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα με την χρεοκοπία της χώρας, οι δυνατότητες άσκησης πολιτικής από την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ψαλιδισμένες και οι επιλογές της περιορισμένες. Αλλά ακόμη και έτσι, παρά τις καλές προθέσεις, οι αδυναμίες της είναι από εμφανείς, έως κραυγαλέες.
Το θέμα της αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας παραμένει ανοικτό και μάλιστα σε συνθήκες τόσο επώδυνες για την κοινωνία, που το κάνουν ακόμη σοβαρότερο. Το μαρτυρούν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η δυσφορία του κόσμου στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις. Πλέον ολοένα και σπανιότερα συναντάς πολιτικούς (κυρίως από τα δύο μεγάλα κόμματα)σε εκδηλώσεις, που η συμμετοχή παλαιότερα ήταν αυτονόητη, όπως μεγάλες συγκεντρώσεις ή πολιτικές εκδηλώσεις.
Άρα; Άρα οι προσδοκίες που κατά καιρούς καλλιεργήθηκαν, για το τέλος της εποχής της μεταπολίτευσης και την αρχή μιας νέας, μπορούν να περιμένουν. Φαίνεται πως έχουμε δρόμο δύσβατο και μακρύ να βαδίσουμε πριν φτάσουμε στη νέα εποχή, που θα απαλλάξει τον τόπο από τις αμαρτίες του παρελθόντος.
Η Ελληνική "πινιάτα"
| | 0 comments
- Το παρακάτω άρθρο, αν και μεγάλο, αποτελεί ένα "ακτινογραφία" για όλα όσα ζούμε σήμερα στην Ελλάδα. Σημαντικό είναι το γεγονός πως αρθρογράφος είναι ο Χόρχε Αλταμίρα, Αργεντινός Οικονομολόγος, ο οποίος έζησε το δράμα της Αργεντινής και τολμά να καταδείξει το επερχόμενο δράμα της Ελλάδας
- Η ελληνική οικονομία σε χρεοκοπία αλλά… ο κουμπαράς δεν είναι μόνον ελληνικός
Tελικά, ο χρηματοοικονομικός τύπος έπαψε να κάνει παιχνίδι με την προβλέψιμη ταμπέλα «η ελληνική τραγωδία», αποφασίζοντας να αρχίσει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Την καινούρια ετικέτα («ελληνικός κουμπαράς» )(1) την έβαλε το άτομο που λιγότερο θα περίμενε κανείς, κι αυτό ακριβώς γιατί έχει μεγάλη πείρα σε αρπαγές και λεηλασίες: έχει διατελέσει διευθυντής του κερδοσκοπικού ταμείου Long Term Capital Managment, που οι μεθοδεύσεις του οδήγησαν σχεδόν στην κατάρρευση το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα το 1998 (Financial Times, 11-02-10). Κατά παρόμοιο τρόπο, τα οικονομικά της Ελλάδος υφίστανται μια άγρια κερδοσκοπική επίθεση, η οποία, αναγκαστικά, θα καταλήξει σε παύση πληρωμών, ανοιχτή ή συγκεκαλυμμένη.
Το ζήτημα είναι πως η ελληνική κρίση δεν έγκειται στα δημοσιονομικά ελλείμματα της χώρας, αλλά στην κατάσταση χρεοκοπίας των πιστωτών της -δηλαδή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος- που επηρεάζει ιδιαίτερα τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ελλάδα. Συμβαίνει κάτι ανάλογο με την κατάρρευση του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που είχε εκτεθεί σε στεγαστικά δάνεια, με τη διαφορά πως τώρα οι υποθήκες δεν είναι παρά τα δημόσια χρέη των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία ανέρχονται σε δυόμισι τρισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια.
Η ανισορροπία των ελληνικών δεικτών συνίσταται, πρώτα από όλα, σε μια αυξανόμενη συσσώρευση ανεξόφλητων τιμολογίων ελλήνων προμηθευτών και εργολάβων – κάτι που είναι εθνικό άθλημα και στην Αργεντινή. Ο επηρεαζόμενος τομέας, τον οποίο συνηθέστερα επισημαίνουν οι εφημερίδες, είναι αυτός της υγείας, που εξαρτάται πάρα πολύ από τις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες και τις φαρμακευτικές εταιρίες. Αν και αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα εκδοχή για το χρέος, δεν παύουν να είναι πολύ μεγαλύτερες οι δαπάνες για το στρατό και την καταστολή, στο βαθμό που η Ελλάδα είχε τεθεί στην πρώτη γραμμή του μετώπου του λεγόμενου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και αποτελεί επιχειρησιακή βάση για τη Μέση Ανατολή. Το έλλειμμα των 40 δισεκατομμυρίων ευρώ (13% του ΑΕΠ) σημαίνει πως αυτές οι δαπάνες είναι διπλάσιες από τα τρέχοντα δημοσιονομικά έσοδα. Όπως μπορεί κανείς να δει, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα για την Ελλάδα να βγει από αυτό το τέλμα με μια δημοσιονομική προσαρμογή, στο βαθμό που το μέγεθος μιας τέτοιας προσαρμογής θα βύθιζε τη χώρα σε μια ύφεση χωρίς προηγούμενο.
Εν πάση περιπτώσει, το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν είναι το πιο σοβαρό, στο βαθμό που είναι πιο διογκωμένες οι αποκαλούμενες «ανάγκες χρηματοδότησης», περί τα 70 δισεκατομμύρια δολάρια (20% του ΑΕΠ), που αντιστοιχούν στις ληξιπρόθεσμες οφειλές κεφαλαίων του δημόσιου χρέους, 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που συμπίπτουν για το 2010. Οι τόκοι, 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, αντιστοιχούν στο 15% των φορολογικών εσόδων. Μέχρι τον Απρίλιο, η Ελλάδα θα πρέπει να εξοφλήσει 25 δισεκατομμύρια δολάρια για την απόσβεση του κεφαλαίου του χρέους. Πράγμα που σημαίνει πως το ελληνικό κράτος έχει συνάψει πολύ βραχυπρόθεσμα χρέη με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτός είναι ο σκληρός πυρήνας της κρίσης, που μετατρέπει τη δημοσιονομική κρίση σε παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του χρέους βρίσκεται στα χέρια γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, ενώ η Γερμανία έχει μεγάλη συμμετοχή, μέχρι του σημείου, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ελέγχει, τις σημαντικότερες τράπεζες της Ελλάδας. Στο βαθμό που η κρίση των στεγαστικών διάσχισε τον Ατλαντικό λόγω της αγοράς ομολόγων με εγγύηση αυτά τα στεγαστικά από μέρους ευρωπαϊκών τραπεζών (Societé General, Deutsche Bank κ.ά.), τώρα, όπως γράφει και ο Economist, «οι δέκα μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ είναι συνολικά εκτεθειμένες στο χρέος της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας, ύψους 176 δισεκατομμυρίων δολαρίων». Το σημαντικότερο είναι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ότι σημαντικό μέρος αυτού του χρέους βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία έλαβε αυτό το χρέος ως εγγύηση για δάνεια που έχει χορηγήσει σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Δημοσιονομική κρίση και τραπεζική κρίση
Όταν ο τύπος κάνει λόγο για τη «διάσωση της Ελλάδας» παραποιεί τα γεγονότα, στο βαθμό που η ελληνική χρεοκοπία μόλις και μετά βίας καταφέρνει να κρύψει την αντίστοιχη των πιστωτών της. Γιατί πρόκειται για τράπεζες που δεν πληρούν τις απαιτούμενες συνθήκες ώστε να είναι σε θέση να προβούν σε αναπροσαρμογή /αναδιάρθρωση των προθεσμιών αποπληρωμής του ελληνικού χρέους και να απομακρύνουν την άμεση απειλή που κρέμεται πάνω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί έχουν χρηματοδοτήσει την Ελλάδα με το ίδιο της το βραχυπρόθεσμο χρέος στις διεθνείς αγορές (ό,τι θέλουν να κάνουν και στην Αργεντινή οι Κίρχνερ μέσα από την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και το Fondo del Bicentenario ) (2) και κυρίως έναντι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που έχει μετατραπεί σε ένα είδος κερδοσκόπου της έσχατης λύσης, όπως εξάλλου συμβαίνει και με τις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες. Η ΕΚΤ είχε, μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο, μια ανοιχτή πιστωτική γραμμή προς τις τράπεζες, με αντάλλαγμα εθνικά ομόλογα (ακόμη και με χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση), με επιτόκιο ευκαιρίας (γύρω στο ένα τοις εκατό). Αντί να χρησιμοποιήσει αυτή την ευκολία για να τα θέσει σε κίνηση και πάλι τη ροή πιστώσεων προς την παραγωγή, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα τη χρησιμοποίησε για να κερδοσκοπήσει στα χρηματιστήρια, με το δημόσιο χρέος και με βραχυπρόθεσμες κινήσεις στις αποκαλούμενες αναδυόμενες αγορές. Από τη χρηματοπιστωτική ευκαιρία κατάφερε να περάσει στην κρίση, ως συνέπεια της απόφασης της ΕΚΤ να θέσει τέλος στη δημοπράτηση πιστώσεων στις τράπεζες καθώς και να πάψει να δέχεται των κρατικούς τίτλους που έχουν χαμηλή αξιολόγηση. Όπως είχε συμβεί και με τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2007-08, η κρίση αυτή πυροδοτήθηκε από την απόπειρα να υπάρξει κάποιος έλεγχος στην χρηματοοικονομική κερδοσκοπία, η οποία είχε ενθαρρυνθεί από αυτές τις ίδιες τις κεντρικές τράπεζες. Αυτή ήταν η μεγάλη ευκαιρία για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πρόφαση την αποτροπή της χρεοκοπίας των τραπεζών. Εν ολίγοις, είναι η κατάσταση των δημοσιοικονομικών που έχει αρχίσει να εισέρχεται σε περίοδο κρίσης, ένεκα της κρίσης των τραπεζών ή και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και όχι το αντίστροφο.
Ο χαρακτηρισμός της κρίσης είναι πιο σαφής αν παρατηρήσει κανείς ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα (τράπεζες, ταμεία, ασφαλιστικές) έχει «μόχλευση» (αναλογία ανάμεσα σε κεφάλαιο και ίδιους πόρους, από τη μια, έναντι επενδύσεων και πιστώσεων, από την άλλη) από 1 προς 30, ακόμη και 1 προς 60. Αυτό σημαίνει πως οι τράπεζες αγόρασαν ομόλογα έναντι ενός τεράστιου πολλαπλάσιου από ξένα προς αυτές χρήματα, δηλαδή χωρίς στήριξη. Εδώ έχουμε μια επανάληψη του μηχανισμού που πυροδότησε, πριν ένα χρόνο, τη χρεοκοπία με τα στεγαστικά δάνεια και τις ομολογίες επιχειρήσεων, την φορά όμως αυτή ο ρόλος του Κράτους δεν έχει προηγούμενο. Τώρα το Κράτος έρχεται να υποκαταστήσει τους περσινούς οφειλέτες στεγαστικών και εταιρικών δανείων, υποκαθιστώντας, όμως, και τους προμηθευτές των ταμείων των τραπεζών, μέσω της έκδοσης τραπεζογραμματίων από τις κεντρικές του τράπεζες. Ο δρόμος έχει δύο άκρες και βλέπουμε και στις δύο να εμφανίζεται το Κράτος, προκειμένου οι τράπεζες να μπορούν να επιτελούν μια λειτουργία παρασιτικής μεσολάβησης. Συνοψίζοντας, το χρέος χωρών όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία (ιδιαίτερα, όμως, χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία ή η Μεγάλη Βρετανία!) βρίσκεται στα χέρια των εθνικών τραπεζών αυτού του ίδιου συνόλου χωρών: FED, Eυρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Τράπεζες της Αγγλίας, της Ιαπωνίας και…. της Κίνας! Να τι κέρδισαν όσοι κόπτονται για την κρατική παρέμβαση, θεωρώντας την γιατρικό. Προκειμένου να μη διαγραφεί κανένα χρέος από δάνειο του παρελθόντος (στεγαστικό, εταιρικό, καταναλωτικό κλπ), το «συν» του δημοσιονομικού χρέους έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κατάσταση απείρως πιο εκρηκτική.
Που σημαίνει πως ο βαθμός «μόχλευσης» (μείωσης του χρέους!) δεν άλλαξε, παρά το γεγονός πως αυτός ήταν ο δηλωμένος στόχος των κυβερνήσεων για την έξοδο από την κρίση. Όμως, εκεί που άλλοτε οι τράπεζες αντλούσαν πόρους από τη δευτερογενή και διαδοχική έκδοση ομολόγων, που «στηρίζονταν» σε πιστώσεις οι οποίες προέρχονταν από το εμπόριο ή τη βιομηχανία, τώρα οι πόροι προέρχονται από δημοσιονομικές ενισχύσεις και, κυρίως, από την έκδοση χαρτονομίσματος και από εγγυήσεις κεντρικών τραπεζών.
Για να «μοχλεύσουν» την νέα χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία, οι ίδιες οι κεντρικές τράπεζες αναγκάσθηκαν να «μοχλευθούν», δηλαδή να δημιουργήσουν χρήματα από το τίποτα! Η FED δημιούργησε από το τίποτα ένα παθητικό δυόμισι δισεκατομμυρίου δολαρίων, το οποίο δάνεισε στις τράπεζες. Η κατάσταση είναι παρόμοια σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, για το λόγο δε αυτό δεν έχει νόημα η προσπάθεια ελαχιστοποίησης της σημασίας της Ελλάδας με το επιχείρημα ότι αντιπροσωπεύει μόνο το 2,8% της οικονομίας του ευρώ. Σε όλα τα μέλη της Ευρωζώνης, αλλά και εκτός αυτής, το δημοσιονομικό έλλειμμα έχει αυξηθεί εκθετικά, περισσότερο από αυτό της Ελλάδας, ειδικά δε η Ισπανία εισήλθε στην κρίση, το 2007, με ένα πλεόνασμα στα 3% και έκλεισε το 2009 με ένα έλλειμμα στα 9% του ΑΕΠ. Προβλέπεται το δημόσιο χρέος να ανέλθει, το 2010, στο 70% του ΑΕΠ, πλησιάζοντας το τρισεκατομμύριο. Το δημοσιονομικό ζήτημα, όμως, δεν είναι το κρίσιμο, ούτε και σε αυτήν την περίπτωση (έσοδα έναντι εξόδων). Στην Ισπανία, οι περιπτώσεις μη τήρησης των υποχρεώσεων στην είσπραξη των στεγαστικών δανείων έχουν τριπλασιαστεί, ανερχόμενες σε ποσό ισοδύναμο με το 9% του ΑΕΠ, πράγμα που σημαίνει πως οι τράπεζες αδυνατούν να συνεχίσουν την αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους του Βασιλείου του Χουάν Κάρλος, το οποίο, μεταξύ άλλων, έχει να καταβάλει ληξιπρόθεσμες οφειλές κεφαλαίων του δημόσιου χρέους μέσα στο 2010. Ακόμη κι οι ερασιτέχνες θυμούνται πως η παλαιά ισπανική μοναρχία κατέρρευσε, το 1931, μετά από κάποιες δημοτικές εκλογές, όμως το βασικό στοιχείο ήταν το θανάσιμο χτύπημα που είχε καταφέρει στη δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα και του Αλφόνσου του ΙΒ΄ η χρεοκοπία του ’30. Μια κατάσταση ακόμη πιο σοβαρή βιώνει και ένα άλλο Βασίλειο, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μ. Βρετανίας, που το δημοσιονομικό του έλλειμμα, το 15,1% του ΑΕΠ, και οι ανάγκες χρηματοδότησής του, κοντά στο 25% του ίδιου αυτού ΑΕΠ, φαίνεται να ανακουφίζονται μόνο από το γεγονός πως η Αγγλία μπορεί να εκδίδει στερλίνες και να επιτρέπει, μέχρις ενός βαθμού, την υποτίμησή τους. Αυτό, όμως, που οι Άγγλοι δεν θα μπορέσουν να επιτύχουν επ’ ουδενί είναι να συνδυάσουν την έκδοση στερλινών και την υποτίμηση της στερλίνας με τη διατήρηση της χρηματοοικονομικής σημασίας του Σίτι του Λονδίνου, οι συναλλαγές του οποίου υπερβαίνουν το 25% συνολικά του ΑΕΠ της χώρας.
Ας το επαναλάβουμε: η αιτία που βρίσκεται κάτω από την κρίση, δεν ήταν, κατά κανέναν τρόπο, η αποκάλυψη πως τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας ήταν χαλκευμένα (δημιουργική λογιστική) ούτε και πώς το δημόσιο έλλειμμα ήταν μεγαλύτερο από αυτό που είχε ανακοινωθεί επισήμως. Οι μυστικές υπηρεσίες των κρατών και των τραπεζών δεν είναι δυνατόν να εξαπατηθούν σε αυτό το ζήτημα. Όταν μία ημικρατική επιχείρηση του Ντουμπάι ανακοίνωσε πριν λίγο καιρό, την αδυναμία εξόφλησης, εν μέρει, του χρέους της, δημόσιου επίσης, έγινε σαφές πως η αιτία δεν ήταν η έλλειψη δημόσιων πόρων, αλλά η αδυναμία των τραπεζών να το αναδιαρθρώσουν. Το χαρακτηρίσαμε «σύμπτωμα, όχι μεμονωμένη περίπτωση». Άφησε ακάλυπτη και σε κοινή θέα τη συνέχιση και το βάθαιμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε τον Ιούλιο του 2007 με την κατάρρευση της Bear & Sterns, και πήρε εκρηκτικές διαστάσεις τον Σεπτέμβριο του 2008 με την κατάρρευση της τράπεζας επενδύσεων Lehman Brothers και τη διάσωση του ασφαλιστικού ομίλου ΑΙG.
Οι κεντρικές τράπεζες έκαναν «ενέσεις» τρισεκατομμυρίων, μέσω διαφόρων οδών, για να αποφευχθεί η γενικευμένη κατάρρευση των τραπεζών. Με αυτή τη διάσωση γινόταν και μια απόπειρα ολοκληρωμένης και συνολικής εθνικοποίησης («προσωρινής») του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Έτσι χρηματοδοτήθηκε η απορρόφηση της της Bear & Sterns, της Merril Lynch, της Wachovia κλπ. από άλλες τράπεζες, και η επιβίωση του Σίτι αλλά και της Goldman Sachs και της Bank of America. Τα βασικά μέτρα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι εξαγορές των απαξιωμένων ενεργητικών, που ήταν αδύνατον να πουληθούν, με βάση τις λογιστικές τιμές, είτε μια τεχνητή τιμή βασιζόμενη σε «μαθηματικά μοντέλα», η μαζική αγορά δημόσιων τίτλων και υποθηκών ή τίτλων καλυπτόμενων από την εγγύηση υποθηκών απαξιωμένων περιουσιών, η προσφορά εγγυήσεων σε τράπεζες, η μείωση στο μηδέν σχεδόν του επιτοκίου χορηγήσεως των κεντρικών τραπεζών προς τις ιδιωτικές τράπεζες, ακόμη και ενέργειες που συνιστούν καθαρή απάτη, όπως η συνολική αποζημίωση των πιστώσεων που είχαν χορηγήσει τράπεζες όπως η Deutsche Goldman και η Goldman Sachs, οι οποίες ζημιώνονταν από την επίσημη χρεοκοπία της ασφαλιστικής εταιρίας AIG.
Η εθνικοποίηση που ματαιώθηκε και οι συνέπειες της
H κολοσσιαία έκδοση χρημάτων άνοιξε το δρόμο σε ένα φαινόμενο που είναι γνωστό ως “carry trade”, που λαμβάνει χώρα όταν οι τράπεζες αποκτούν χρήματα με χαμηλό επιτόκιο σε ορισμένα χρηματοπιστωτικά κέντρα για να δανείσουν ή να επενδύσουν με επιτόκιο ή αποδόσεις με πολύ υψηλότερο αντίτιμο κάπου αλλού. Το “carry trade” είναι πάντα μια βραχυπρόθεσμη ενέργεια, για να αποφευχθεί η όποια ανατροπή της συγκυρίας. Υπολογίζεται πως μόνο το ποσό των χρημάτων του “carry trade” που διεξάγεται αυτή τη στιγμή, προερχόμενο από δολάρια που δάνεισε με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (FED) στις τράπεζες της Wall Street και από γιεν με παρόμοια επιτόκια, ανέρχεται σε τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια. Αν αυτά τα χρήματα αποσύρονταν, για παράδειγμα, από την Βραζιλία, άλλες λατινοαμερικανικές χώρες, την Ινδία ή άλλες χώρες της ΝΑ Ασίας, το γεγονός θα μπορούσε να προξενήσει, πολύ απλά, έναν κατακλυσμό. Οι χώρες, κατά ειρωνεία της τύχης, έχουν τη φήμη πως είναι σταθερές από χρηματοπιστωτική άποψη επειδή είναι αποδέκτες χρήματος τόσο «αιθέριου και φευγαλέου».
Αυτή η ανατροπή της συγκυρίας ήδη λαμβάνει χώρα. Όμως το “carry trade” δεν περιορίζεται σε συναλλαγές ανάμεσα σε διαφορετικά νομίσματα: η χρηματοδότηση με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο των ευρωπαϊκών τραπεζών από μέρους της ΕΚΤ, για να κερδοσκοπούν με το δημόσιο χρέος, είναι μια έκφραση της ίδιας αυτής πρακτικής. Με δυο λόγια, τα ποσά που ενέχονται σε αυτές τις κερδοσκοπικές ενέργειες, εν μέσω μιας φοβερής βιομηχανικής κρίσης, είναι, απλούστατα, τεράστια. Είναι πλέον σαφές σε τι κατέληξε η συζήτηση και η πολεμική, στα τέλη του 2008, σχετικά με την «προσωρινή εθνικοποίηση» των τραπεζών, που διακήρυσσαν κάποιοι οικονομολόγοι του συρμού. Η εναλλακτική σε αυτή την εθνικοποίηση ήταν η εκ νέου χρηματοδότηση του κερδοσκοπικού κύκλου, μέσα στην κρίση, και η επανάληψη των χρεοκοπιών, τώρα πια όμως διακυβεύεται η φερεγγυότητα των κρατών, που θα όφειλαν να λειτουργήσουν ως διασώστες της τελευταίας στιγμής για τον καπιταλισμό. Η γενικευμένη προσωρινή εθνικοποίηση είχε παρουσιασθεί ως ένα μέσο για την ανασύσταση της πίστωσης, με διευθυνόμενες από τα πάνω μεθόδους, που θα κατευθυνόταν σε επενδύσεις προωθούμενες από το ίδιο το Κράτος. Οι εθνικοποιήσεις, χωρίς αμφιβολία, θα είχαν γενικευθεί μεταξύ των χωρών για την αποτροπή της εξάρθρωσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και για τον συντονισμό μιας αναθέρμανσης. Αυτό που κάπως αφηρημένα θα ήταν μια καπιταλιστική έξοδος από την κρίση, επί του συγκεκριμένου θα υπερνικούσε την αντίσταση των επιμέρους ιδιωτικών κεφαλαίων και των αντικρουόμενων συμφερόντων των διαφορετικών ιμπεριαλιστικών κρατών. Το σχέδιο διάσωσης που τελικά προέκυψε, επιβλήθηκε άμεσα από την Wall Street για να συντρίψει χωρίς πολλά-πολλά τις προτάσεις των ακαδημαϊκών οικονομολόγων υπέρ των εθνικοποιήσεων.
Τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα
Η ευρωπαϊκή κρίση μάλλον, παρά η ελληνική, επανέφερε μια διαδικασία που χαρακτηρίστηκε από το γεγονός ότι κατέληξε στο ξέσπασμα της κρίσης από τον Σεπτέμβριο του 2008. Αναφερόμαστε σε μια κερδοσκοπική πρακτική σε μεγάλη κλίμακα, η οποία στοιχηματίζει στην παύση πληρωμών σε χώρες που πλήττονται από την κρίση και, κατά πρώτο λόγο, στην ίδια την Ελλάδα.
Έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις τα παιχνίδια με τα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου (CDS/credit default swaps, στη χρηματοπιστωτική ιδιόλεκτο). Το ουσιαστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι αυτά δεν αγοράζονται, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο, από αυτούς που θα ήθελαν να προασπίσουν τις επενδύσεις τους σε ομόλογα ή τίτλους των εν λόγω χωρών, αλλά αγοράζονται και από κερδοσκόπους, που αποβλέπουν να εισπράξουν το κέρδος (το ασφάλιστρο) από την κατάρρευση του περί ου ο λόγος κράτους. Είναι ό,τι ακριβώς συνέβη με την Lehman Brothers και την AIG και, προηγουμένως, με άλλες τράπεζες: ένα κύμα καπιταλιστών με πολύ ρευστό που στοιχηματίζουν στην κατάρρευση του καπιταλισμού, για να κερδίσουν οι ίδιοι από την καπιταλιστική κατάρρευση (σε αυτό αναφέρεται και ο «κουμπαράς»/pinata). Η αύξηση της τιμής αυτού του ασφάλιστρου, ως συνέπεια της κερδοσκοπίας, έχει ως αποτέλεσμα την πτώση της τιμής του ασφαλιζόμενου δημόσιου χρέους. Αυτή η πτώση της τιμής του δημόσιου χρέους στην αγορά καθιστά πιο ακριβή και ανέφικτη την αναχρηματοδότησή του, με αποτέλεσμα να επιταχύνει την κατάρρευσή του. Οι κερδοσκόποι που παίζουν το χρέος «με τα κάτω» (3) θεωρούν δεδομένο ότι η αδυναμία των ασφαλιστών να πληρώσουν τα ασφάλιστρα θα καλυφθεί από το κράτος, όπως συνέβη και με την κατάρρευση της AIG. Είναι πολλές, όμως, οι περιπτώσεις των κερδοσκόπων που μπόρεσαν να εισπράξουν μόνο το 20% του ασφάλιστρου· ακόμη κι έτσι έβγαλαν λεφτά! Κι αυτό γιατί οι κερδοσκόποι παίζουν οριακά και τοποθετούν ένα ελάχιστο χρηματικό ποσό για να αγοράσουν τα ομόλογα έναντι κινδύνου χρεοστασίου.
Οι τράπεζες που έχουν πουλήσει αυτά τα συμβόλαια ασφάλισης του ελληνικού χρέους είναι, κατά βάση, ελληνικές τράπεζες, οι οποίες δεν θα είχαν καμιά δυνατότητα να πληρώσουν τις εν λόγω ασφάλειες σε περίπτωση χρεοστασίου (αδυναμίας εξόφλησης των τόκων ή του κεφαλαίου του ομολόγου από μέρους του εκδόσαντος). Προφανώς, ποντάρουν αντίστροφα: στο ότι δεν θα υπάρξει χρεοστάσιο χάρη στην παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε και οι τράπεζες αυτές δε θα χάσουν τα παχυλά ασφάλιστρα που εισπράττουν με αυτά τα συμβόλαια. Στο βαθμό, όμως, που το «κρατικό χρέος» εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες, αυξάνεται και η ζήτηση, από μέρους των τραπεζών, για ασφαλιστήρια συμβόλαια έναντι χρεοστασίου (αδυναμίας εξόφλησης των τόκων ή του κεφαλαίου ενός ομολόγου από μέρους του εκδόσαντος), καθώς και τα ασφάλιστρα που πρέπει να καταβληθούν για αυτά. «Η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά», προειδοποιούν οι Financial Times (11/2), που δεν παραλείπουν να προσθέσουν: «Μια αύξηση στο κόστος του ασφαλιστήριου του χρέους των ΗΠΑ ή του Ηνωμένου Βασιλείου θα προξενούσε κραδασμούς, ο οποίοι θα υποχρέωναν τις τράπεζες να βάλουν φραγμό σε αυτές τις συναλλαγές». Όμως, σε μια τέτοια περίπτωση, θα έμπαινε λουκέτο στις χρηματοπιστωτικές αγορές καθώς και στη χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους, ενώ θα ετίθετο ξανά το ζήτημα της εθνικοποίησης.
Η καπιταλιστική κερδοσκοπία ενάντια στον καπιταλισμό καθιστά οφθαλμοφανή τη βασική τάση κάθε καπιταλιστικής κρίσης: αδυναμία διεξόδου χωρίς τη -λιγότερο ή περισσότερο μαζική- χρεοκοπία καπιταλιστών με τη συνακόλουθη καταστροφή κοινωνικού πλούτου και παραγωγικών δυνάμεων, καθώς και αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας. Η αντικειμενική τάση προς την κατάρρευση εκδηλώνεται με τη μορφή του ανταγωνισμού μεταξύ κεφαλαίων και αποκτά ισχύ σιδερένιου νόμου. Έρχεται σε σύγκρουση με τις κρατικές διασώσεις και τα μυθεύματα περί της παντοδυναμίας του παρεμβατισμού που καλλιεργούν όσοι ορκίζονται στο όνομά του. Ο κεϋνσιανισμός δεν διαθέτει συνταγές για την περίπτωση κρίσης: απλούστατα, «λειτουργεί» σε φάσεις επέκτασης και ποτέ σε φάσεις συρρίκνωσης, εφόσον ο καπιταλισμός σε αποσύνθεση αδυνατεί να εγγυηθεί την πλήρη χρήση πόρων και την πλήρη απασχόληση ακόμη και στην ανοδική φάση των οικονομικών κύκλων. Αποδείχθηκε άχρηστος στην κρίση του ’30, αλλά χρησίμευσε ως όπλο για τη συγκράτηση του προλεταριάτου αμέσως μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
Στο παρόν επίπεδο της κρίσης αντηχεί σαν καμτσικιά η προειδοποίηση του Λένιν: οι καπιταλιστικές διενέξεις επιλύονται δια της βίας και όχι, όπως πιστεύουν μερικοί-μερικοί, δια του μηχανισμού της αγοράς –που δεν είναι τίποτα περισσότερο από το παραπέτασμα που κρύβει την χωρίς αρχές πάλη που διεξάγεται πίσω από τους ηλεκτρονικούς πίνακες στα Χρηματιστήρια Αξιών. Για πρώτη φορά στην εικόνα, συνολικά, αυτή που διαμορφώνεται από τις επιθέσεις εναντίον της Ισπανίας, της Ελλάδας, ακόμη και του Ηνωμένου Βασιλείου, κάνουν την εμφάνισή τους οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές που αποσκοπούν στην υποτίμηση του ίδιου του ευρώ, με την προσδοκία πως τα σχέδια για τις επιχειρήσεις διάσωσης δεν θα βγουν καν από τα ντοσιέ. Σε αυτό το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό καζίνο έχουμε τη χαρακτηριστική περίπτωση του βρετανικού τύπου, ο οποίος υποστηρίζει τη μη πληρωμή του χρέους από την Ισλανδία, πράγμα που μπορεί να ερμηνευθεί μόνον ως μία ενέργεια με στόχο την υποτίμηση της στερλίνας προς όφελος όλων όσων έχουν στοιχηματίσει προς αυτή την κατεύθυνση μέσω μελλοντικών συμβολαίων πώλησης στερλινών (futures).
Κατά την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης συνέβη ένα άκρως διαφωτιστικό γεγονός όσον αφορά το γενικό αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί με αφορμή την κρίση. Η επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs σχεδίασε ένα πακέτο αγοράς του δημόσιου χρέους της Ελλάδας από μέρους της Κίνας (που θα μπορούσε να ανέλθει στα 25 δις ευρώ). Η Ελλάδα -και γι’ αυτό δεν χωρεί αμφιβολία- πιέσθηκε να απορρίψει αυτή τη «βοήθεια», επειδή η Κίνα απαιτούσε, σε αντάλλαγμα, τη δυνατότητα να μετατραπεί σε βασικό μέτοχο μιας ελληνικής τράπεζας και τμημάτων του ναυτιλιακού κλάδου. Η ελληνική αστική τάξη επέλεξε να υπερασπισθεί τα «εθνικά της συμφέροντα», έστω και με κίνδυνο να προκαλέσει μια δημοσιονομική, χρηματοοικονομική και κοινωνική εκατόμβη. Η απόρριψη της προσφοράς της Κίνας έρχεται να προστεθεί σε ανάλογο προηγούμενο: απαγορεύθηκε στην Κίνα η δυνατότητα αγοράς μιας πετρελαιοβιομηχανίας στις ΗΠΑ, καθώς και η πραγματοποίηση σημαντικών βιομηχανικών επενδύσεων στις ΗΠΑ. Προσφάτως, η Ισπανία έθεσε βέτο στην δυνατότητα να αγορασθεί η YPF, του ομίλου της Repsol, από μέρους ενός κινεζικού κρατικού επενδυτικού ταμείου (sovereign fund). Πρόκειται για πάρα πολύ σαφείς εκδηλώσεις των διεθνών αντιφάσεων και του αδιεξόδου το οποίο αντιμετωπίζει η διεθνής κρίση. Που, κατά πρώτον, είναι χρήσιμες προκειμένου να καταδειχθεί ότι δεν επαρκούν τα διεθνή συναλλαγματικά αποθέματα για να έχει κανείς κεφάλαιο, αφού αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από κεφάλαιο-χρήμα, περιορισμένο στην είσπραξη τόκων. Η Κίνα μπορεί μεν να διαθέτει δυόμισι τρισεκατομμύρια σε συναλλαγματικά αποθέματα, αυτό όμως δεν αρκεί για να διαθέτει κεφάλαιο, εφόσον, για να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτά θα έπρεπε να είναι ικανά να ιδιοποιούνται εργατική δύναμη και να δημιουργούν υπεραξία, και όχι να εισπράττουν κάποιους τόκους απλά και μόνον. Κατά δεύτερο λόγο, καθιστούν πασιφανές ότι η ανταλλακτική ισχύς των δολαρίων υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς: μπορεί να χρησιμεύσει για την απόκτηση αμερικανικών εμπορευμάτων, δηλαδή εμπορευμάτων που είναι ανταγωνιστικά προς τα κινεζικά, όχι όμως για την εξαγορά κεφαλαίων ή, ακόμη, για την πραγματοποίηση επενδύσεων κεφαλαίου, οι οποίες θα λειτουργούσαν ανταγωνιστικά στην κορεσμένη αμερικανική αγορά. Αντίθετα, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα δυτικά κεφάλαια στην Κίνα, όπου δεν έχουν πάψει να συμμετέχουν σε κινεζικά κεφάλαια, να τα εξαγοράζουν ή να ξεκινούν επενδύσεις. Αυτός ο περιορισμός στην ανταλλακτική ισχύ του δολαρίου, σε μια στιγμή που το παγκόσμιο εμπόριο είναι υπερβολικά κορεσμένο από αποθεματικά σε δολάρια, αντιστοιχεί σε μερική διακήρυξη χρεοστασίου (αδυναμίας εξόφλησης των τόκων ή του κεφαλαίου του ομολόγου από μέρους του εκδόσαντος) από μέρους των ΗΠΑ και καθιστά εμφανή την τάση του δολαρίου προς υποτίμηση. Η Κίνα, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προβεί σε βιομηχανικές επενδύσεις σε χώρες της περιφέρειας είτε να λειτουργεί ως μειοψηφικός εταίρος, χωρίς τη δυνατότητα απόφασης· δηλαδή, για μια φορά ακόμη, να είναι εισπράκτορας φόρων ή μερισμάτων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι κινεζικές επενδύσεις σε κλάδους του ιδιωτικού τομέα είναι ζήτημα αν ξεπερνούν τα εννέα δις δολάρια – πάντα μέσα από μειοψηφικές συμμετοχές σε κεφάλαια. Ο υποτιθέμενος ρόλος του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος τελεί υπό αίρεση κάθε φορά που υπάρχει ένα συνολικό βέτο, σε ό,τι αφορά την εξαγορά κεφαλαίων, απέναντι στη χώρα που διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθεματικά σε δολάρια σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Ένα επεισόδιο
Σε τελική ανάλυση, με το να αναμηρυκάζει κανείς όλα τα σχετικά με την ευρωπαϊκή κρίση, κινδυνεύει να χάσει την εικόνα συνολικά. Ο διεθνής τύπος δίνει την εντύπωση πως έχει λησμονήσει ότι, στις μέρες μας, ο γύρος των καταρρεύσεων των χρηματιστηρίων και εθνικών χρεών, που έχουν πλέον θέσει σε κίνδυνο το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη χρονιά, αρκετά μακριά από την Ευρώπη, τότε που η Κίνα έθετε περιορισμούς στο ύψος των πιστώσεων που χορηγούσε το τραπεζικό της σύστημα, αποσκοπώντας, με τον τρόπο αυτό, να αναχαιτίσει τη χρηματιστηριακή κρίση, καθώς και την κρίση στα ακίνητα, που είχε προκληθεί από τα μέτρα της με στόχο την χρηματοπιστωτική και τη δημοσιονομική διάσωση. Πριν από 48 ώρες (το παρόν κείμενο συντάχθηκε στις 14 Φεβρουαρίου σ.τ.μ.), η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας ενίσχυσε αυτά τα μέτρα.
Οι επίσημες ενέργειες για τη διάσωση σηματοδότησαν, και στην Κίνα, την έναρξη ενός καινούριου κύματος κερδοσκοπίας: με δυο λόγια δεν έλυσαν κανένα από τα δομικά ζητήματα της κρίσης. Πέρα από την επανέναρξη ενός ισχυρού κύματος κερδοσκοπίας στο Χρηματιστήριο και στην αγορά ακινήτων, τα χρήματα για τη διάσωση προορίζονταν γιά την παραγωγική ισχύ της βιομηχανίας, η οποία ήδη λειτουργεί πλεονασματικά στην παγκόσμια αγορά. Η μείωση του κόστους των επενδύσεων από μέρους του Κράτους όξυνε την τάση προς την υπερπαραγωγή, καθώς και την πτώση των τιμών και του κέρδους και, κατά συνέπεια, προς την απαξίωση των αντίστοιχων κεφαλαίων. Στο βαθμό που το κινεζικό κράτος είναι απόλυτος πωλητής αστικής γης (κάτι που δεν συμβαίνει παρά μόνο σε χώρες υπό καθεστώς καπιταλιστικής παλινόρθωσης ή σε καθυστερημένες χώρες με υψηλό ποσοστό κρατικής έγγειας ιδιοκτησίας), η κερδοσκοπία ακινήτων έχει επίσης συμβάλει στην επιτάχυνση της συγκέντρωσης της ιδιοκτησίας και στην άνοδο των τιμών στα αστικά κέντρα.
Αυτή η χρηματοπιστωτική και βιομηχανική «φούσκα» είναι το αντίτιμο για τα αποθεματικά σε δολάρια που έχει συσσωρεύσει η Κίνα. Η οποία, όχι μόνον εισάγει κεφάλαια από το εξωτερικό, αλλά αναγκάστηκε να εκδώσει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος που αγόρασαν οι τράπεζες για να απορροφήσει το εγχώριο χρήμα που έχει δημιουργηθεί λόγω της εισόδου δολαρίων. Δεν υπάρχει καλύτερη μαρτυρία, σε ό,τι αφορά την ξέφρενη συσσώρευση συναλλαγματικών αποθεμάτων, από τη συμφόρηση που παρατηρείται στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Η Κίνα είναι πιο κοντά στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης από ό,τι η Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο που η πτωτική τάση στα χρηματιστήρια, το 2010, ξεκίνησε με την εξαγγελία από την Κίνα μέτρων περιορισμού στη χορήγηση πιστώσεων. Όταν παρατηρεί κανείς την εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης ξεκινώντας από τις διασώσεις που εφάρμοσαν τα καπιταλιστικά κράτη και. ειδικότερα, οι κεντρικές τους τράπεζες, αποδεικνύεται πιο καθαρά από ποτέ πως το κράτος δε συγκεντρώνει -- ούτε και μπορεί εξάλλου -- τις αναγκαίες, χρηματοπιστωτικά, συνθήκες για να σώσει τον καπιταλισμό, γιατί το κεφάλαιο είναι το θεμέλιο του κράτους, δεν είναι το κράτος το θεμέλιο του κεφαλαίου.
Το κράτος είναι προμαχώνας του κεφαλαίου, όντας όργανο κυριαρχίας και καταστολής. Χάρη σε αυτήν την ικανότητά του –- και όχι δυνάμει κάποιας χρηματοοικονομικής ικανότητας -- το κράτος μπορεί να επιβάλει στις εκμεταλλευόμενες τάξεις κάθε είδους αναγκαίες θυσίες προκειμένου να αποκαταστήσει την καπιταλιστική συσσώρευση, καθώς και όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις και αναπροσαρμογές που είναι αναγκαίες γι’ αυτήν. Η υποτιθέμενη θεραπεία, την οποία εκπροσωπεί ο αποκαλούμενος κρατικός παρεμβατισμός, είναι μια φαντασίωση των κεντροαριστερών, οι οποίοι αναζητούν συνταγές για τη συντήρηση του κεφαλαίου. Από την παρούσα χρεοκοπία δεν μπορεί να ξεφύγει με την αύξηση της συνολικής ζήτησης, γιατί αυτή θα επέφερε περισσότερες δαπάνες και δημοσιονομικά ελλείμματα. Κατ’ αντίστροφο τρόπο, η περικοπή στις κοινωνικές δαπάνες και στους μισθούς θα οξύνει την ύφεση και τη δημοσιονομική κρίση. Στο τέλος το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: το κεφάλαιο χρειάζεται καταστροφή πόρων και εργατικό δυναμικό περισσότερο ευάλωτο, προκειμένου να μπορέσει να εξέλθει από την κρίση μέσω μιας νέας συγκέντρωσης κεφαλαίων σε διεθνές επίπεδο.
Ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη
Αυτό που αναφέρουμε πιο πάνω το βλέπει κανείς στους χειρισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κρίση στην Ελλάδα και την Ισπανία. Παρά το γεγονός ότι είναι ενημερωμένες για την ενίσχυση της τάσης προς default (αδυναμία εξόφλησης των τόκων ή του κεφαλαίου του ομολόγου από μέρους του εκδόσαντος) και στις δύο χώρες, καθώς και για τις τεράστιες υποχρεώσεις που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα τον προσεχή Απρίλιο, λόγω λήξης παλαιοτέρων δανείων, οι κυβερνήσεις της ΕΕ περιορίστηκαν σε μια δήλωση υποστήριξης. Ο λόγος είναι ηλίου φαεινότερος: πριν αναγγείλουν μια διάσωση θέλουν από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις να επιβάλλουν σχέδια προσαρμογής στους εκμεταλλευόμενούς τους, ειδικότερα δε σε ό,τι αφορά την ηλικία συνταξιοδότησης και τις ιδιωτικοποιήσεις (επίσης, ασκούν πιέσεις στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία για να πουλήσουν τα αποθεματικά τους σε χρυσό). Αυτές οι απαιτήσεις σχετίζονται με μια γενικότερη τοποθέτηση που εκδηλώνεται στη σύμπτωση απόψεων στις κορυφές της κρατικής ιεραρχίας και του κεφαλαίου σε ό,τι αφορά την κατάρρευση των συστημάτων υγείας και συνταξιοδότησης: είναι ζήτημα χρόνου, λένε, δεν υπάρχει λύση ούτε με την ιδιωτικοποίησή τους, αφού η χρηματοοικονομική κρίση οδήγησε στη χρεοκοπία πρώτα τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία! Ο αγώνας για τη μεταρρύθμιση του τομέα της υγείας στις ΗΠΑ καταδεικνύει πως τα ίδια ισχύουν και για την ιατρική περίθαλψη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανιχνεύει τις δυνατότητες της οδού της αντιπαράθεσης με την προσδοκία να επιβάλει τα σχέδιά της κατά των μαζών μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια. Ό,τι αποπειράθηκε να κάνει και η κυβέρνηση του De la Rua, στις αρχές του 2001, με υπουργό τον Lοpez Murphy. Είναι ό,τι έχει κάνει η ΕΕ στις βαλτικές χώρες, την Ουκρανία και την Ουγγαρία, όπου έχει επιβάλει δρακόντεια μέτρα –η βιομηχανική παραγωγή της Λετονίας γνώρισε πτώση 38% το τελευταίο τρίμηνο! Εάν η προσαρμογή δεν έχει το βάθος που απαιτούν τα καπιταλιστικά κράτη, η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε στάση πληρωμών προκειμένου να αναδιαρθρώσει το χρέος της με νέους όρους. Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας δεν θα σπεύσουν σε βοήθεια της Ελλάδας αλλά των τραπεζών τους, που έχουν την εγγύηση των αντίστοιχων κεντρικών τραπεζών. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποφύγει τη στάση πληρωμών: το θέμα είναι αν το default (αδυναμία εξόφλησης των τόκων ή του κεφαλαίου του ομολόγου από μέρους του εκδόσαντος) θα συμβεί εντός ή εκτός των πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Γερμανία και η Γαλλία οφείλουν να κοιτάξουν τα του οίκου τους, προτού κάνουν την οποιαδήποτε σκέψη για βοήθεια. Προβλέψαμε, στις αρχές της κρίσης, το 2007, πως το πρώτο της θύμα θα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα προσθέσουμε απλώς ότι, με δεδομένη την παρουσία των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια, οι χώρες της τέως Γιουγκοσλαβίας θα πρέπει να βιώσουν τη λαίλαπα της κρίσης πρώτα, και μετά τους καρπούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο.
Η αποτελμάτωση των Ηνωμένων Πολιτειών
Χωρίς αμφιβολία, η καρδιά της κρίσης εξακολουθεί να χτυπά στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο δανεισμός έχει σταματήσει, η αξία της ακίνητης περιουσίας εξακολουθεί να πέφτει και οι εξώσεις να πληθαίνουν. Η πολυθρύλητη βιομηχανική ανάκαμψη βασίζεται σε μια περιορισμένη αναδιάρθρωση των αποθεμάτων (stocks) και όχι σε κάποια μεταβολή στην κατανάλωση ή την επένδυση. Η Wall Street Journal κάνει λόγο ακόμη και για εξάρθρωση της παραγωγικής αλυσίδας ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης των εταιριών εξωεπιχειρησιακής ανάθεσης (outsourcing) και υπεργολαβίας ή των δικτύων πωλήσεων, στοιχεία που ο Jorge Castro, αρθογράφος της αργεντίνικης εφημερίδας Clarin, φροντίζει να συγκαλύπτει με αναφορές σε αλλαγές των τεχνολογικών μοντέλων σχεδιασμού της παραγωγής. Η κατάσταση των τεράστιων φορέων χορήγησης στεγαστικών δανείων (Fanie Mae και Freddie Mac) μαρτυρεί πλήρη χρεοκοπία: απώλειες 200 δις δολαρίων και ενεργητικά «φουσκωμένα» κατά τέσσερα τρις. Οπότε, ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός, με ένα προβλεπόμενο έλλειμμα 1,8 τρις, μοιάζει μάλλον με παιδαριώδες σκαρίφημα, στο βαθμό που δεν περιλαμβάνει αυτούς του φορείς χορήγησης στεγαστικών. Σε όλα αυτά οφείλουμε να προσθέσουμε τη χρεοκοπία οχτώ πολιτειών, συμπεριλαμβανομένης της Καλιφόρνιας, που ο διεθνής τύπος παρομοιάζει με τα ευρωπαϊκά κράτη που είναι στη κορυφή της λίστας της κρίσης. Η επίσημη ανεργία στις μεγάλες πόλεις της Καλιφόρνιας είναι 27% του ενεργού πληθυσμού. “Yes, we can”.
Η στροφή προς την πτωτική τάση στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, που ξεκίνησε με τους περιορισμούς στη χορήγηση δανείων που επέβαλε η Κίνα, ξανάρχισε να παρουσιάζει κραδασμούς με όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα, γεγονός που αποδεικνύει ότι υπάρχει ένας ιμάντας μεταφοράς που συνδέει το τραπεζικό σύστημα και τα δημόσια χρέη μέσω της χρηματοδότησης-μαϊμού από μέρους των κεντρικών τραπεζών.
Η κατάργηση των συναλλαγών “carry trade”, με τη συνακόλουθη αντίστροφη ροή χρήματος προς το δολάριο και προς το γιεν, πυροδότησε ένα κύμα νομισματικών υποτιμήσεων, το οποίο είχε ιδιαίτερη επίπτωση στο ευρώ. Στη σειρά, όμως, περιμένει και η Βραζιλία. Μια σημαντική υποτίμηση του βραζιλιάνικου ρεάλ θα υποχρέωνε τους Κ (4) να ζητήσουν από το ΔΝΤ το Fondo del Bicentenario (5) . Η υποτίμηση του ευρώ έχει ήδη επιτείνει ένα ρεύμα κερδοσκοπίας, το οποίο στοιχηματίζει στην πτώση του. Αν αυτή η τάση επιβεβαιωθεί, θα λειτουργήσει ανατιμητικά προς το δολάριο και το γουάν, πράγμα που ενδυναμώσει τις πιέσεις που οδηγούν σε εμπορικό πόλεμο, αλλά, πρώτα από όλα, θα είμαστε μάρτυρες σε μια απαξίωση των τραπεζικών χαρτοφυλακίων της Ευρώπης, καθώς και σε μια ενίσχυση της πιθανότητας ενός ρεύματος φυγής από το ευρώ καθώς και μιας διεθνούς νομισματικής κρίσης –τον κολοφώνα κάθε οικονομικής κρίσης.
Πολλοί θεωρούν πως η αρνητική εξέλιξη του ευρώ και η αδυναμία του γιεν διεθνώς, ως αποθεματικού νομίσματος, αποδεικνύουν την ακλόνητη ισχύ του δολαρίου και των Ηνωμένων Πολιτειών, ως έσχατου καταφυγίου του παγκοσμίου κεφαλαίου. Παρόλα αυτά, πρόκειται για μια απλουστευτική ερμηνεία: το τελευταίο που θα χρειάζονταν οι Ηνωμένος Πολιτείες είναι να πέσει η παγκόσμια ζήτηση για δολάρια, να επιστρέψουν τα δολάρια από την κυκλοφορία εκτός των συνόρων και αυτή η αντίστροφη ροή κεφαλαίων να προκαλέσει ένα καινούριο κύμα εσωτερικής κερδοσκοπίας. Στην πραγματικότητα, η κατάρρευση των νομισμάτων που είναι αντίπαλοι του δολαρίου θα λειτουργούσε ως προϋπόθεση για την κατάρρευση του δολαρίου, το οποίο θα επηρεαζόταν από την υπερβολική έκδοση νομίσματος, στην οποία θα οδηγούσαν οι επιχειρήσεις διάσωσης. Αυτό εξηγεί τη ζήτηση χρυσού με στόχο τη νομισματική συσσώρευση -ακόμη και μετά από την πώληση μέρους των αποθεμάτων χρυσού από μέρους του ΔΝΤ.
Μια ενδιάμεση στάση, ακόμα
Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει, η καπιταλιστική χρεοκοπία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κι όπως αρμόζει στη φύση του καπιταλισμού, η καμπύλη της σχηματίζει ζιγκ-ζαγκ και διαπλέκεται με πολιτικές κρίσεις και κοινωνικούς αγώνες όλο και πιο επιθετικούς. Όλες οι κοινωνικές τάξεις θα υποφέρουν από τις συνέπειες αυτών των εξελίξεων και θα υποχρεωθούν να προσαρμόσουν τις συμπεριφορές τους στις νέες συγκυρίες. Δεν είναι τυχαίο που στην Ιταλία υπάρχουν πολυάριθμες καταλήψεις εργοστασίων ούτε και ότι ξεσπούν μεγάλες γενικές απεργίες, όπως συνέβη στην Τουρκία και αρχίζει να συμβαίνει και στην Ελλάδα ούτε, ακόμα, το ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εμφανιστεί το «κόμμα του τσαγιού», μία «κοινωνική εκδήλωση» φασιστικών αποκλίσεων, ενώ, παράλληλα, οι πολιτικές κρίσεις προχωρούν από χώρα σε χώρα.
Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι, αναμφίβολα, η αποσύνθεση της ιστορικής τάσης μακράς διαρκείας του κεφαλαίου, της ανάπτυξης του πλασματικού κεφαλαίου. Το πλασματικό κεφάλαιο δεν είναι το ίδιο το κεφάλαιο αλλά η αντιπροσώπευσή του ή μια μορφή που εκπορεύεται από αυτό, υπό τη μορφή μετοχών, τίτλων δημόσιου ή και ιδιωτικού χρέους. Τις τελευταίες δεκαετίες, αυτή η εξέλιξη συμπληρώθηκε με δευτερογενείς και τριτογενείς μορφές παραγώγων προϊόντων (τα γνωστά σε μας δομημένα ομόλογα ή παράγωγα, σ.τ.μ.), που επιτρέπουν τις συναλλαγές μεταξύ όλων των μορφών αυτού του πλασματικού κεφαλαίου. Το πλασματικό κεφάλαιο καθιστά πιο εύκολη την εμπορία κεφαλαίου, πράγμα που συνεπάγεται την ταχύτητα στην κυκλοφορία του, που είναι και ένας από τους θεμελιώδεις παράγοντες που καθορίζουν τα κέρδη του. Όπως είναι προφανές, η ανεπτυγμένη μορφή πλασματικού κεφαλαίου είναι η έσχατη μορφή κεφαλαίου, όταν πια αυτό έχει απωλέσει τη συγκεκριμένη του μορφή, καθώς και τη μορφή του ως εξατομικευμένη ιδιοκτησία, όπως, επίσης, και όταν ο καπιταλιστής έχει μετατραπεί απολύτως σε παράσιτο, το οποίο ευημερεί χάρη σε συναλλαγές με χαρτιά. Αυτό το πλασματικό κεφάλαιο, χωρίς αμφιβολία, δημιούργησε την ψευδαίσθηση πως το κεφάλαιο είχε απαλλαγεί από όλα τα εμπόδια όσον αφορά την ανάπτυξή του, μπορούσε δηλαδή να αναδημιουργεί τον εαυτό του και να δημιουργεί τις αγορές για αυτή του την αναπαραγωγή, ακόμη δε και να ανεξαρτοποιείται από την παραγωγή υπεραξίας, που είναι και η μόνη οδός δημιουργίας αξίας στον καπιταλισμό. Η πλέον αντιφατική έκφραση αυτού του πλασματικού κεφαλαίου ήταν ανάπτυξη των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων προς αντιστάθμιση της πτωτικής τάσης των ατομικών εισοδημάτων των εν λόγω δανειοχρηστών. Η πλέον αφηρημένη έκφραση αυτής της ανάπτυξης ήταν η κυκλοφορία χρήματος που δεν είχε ιδίαν αξία, ενώ έδινε την εντύπωση πως είναι μια επινόηση «επιστημονική», δηλαδή αυθαίρετη και ιδιότροπη, των αρχών των κεντρικών τραπεζών. Η αγορά των «παραγώγων», η χρηματοοικονομική φούσκα των τελευταίων δεκαετιών, είναι η έκφραση κυριαρχίας του πλασματικού κεφαλαίου.
Για κάποιους, η παρούσα κρίση δεν σημαίνει πως το πλασματικό κεφάλαιο «έπαθε λάστιχο» και, για το λόγο αυτό, έχουμε μια ιστορική ύφεση στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου αλλά, αντιθέτως, ότι η κρίση θα ανοίξει διάπλατα το δρόμο σε μια μεγαλύτερη επέκταση του κεφαλαίου στην πιο αφηρημένη του μορφή. Αν ληφθεί υπόψιν το προηγούμενο της κρίσης του ’30, αυτή η προσδοκία είναι απατηλή, εφόσον το κεφάλαιο ανέκτησε τη τάση του προς την πιο αφηρημένη μορφή κοινωνικής συγκρότησης μονάχα μετά από 60 έτη, μετά από ένα παγκόσμιο πόλεμο δίχως προηγούμενο και κολοσσιαίες κοινωνικές επαναστάσεις και, τελικά, ως συνέπεια μιας πρωτοφανούς οπισθοχώρησης των κοινωνικών και κρατικών κατακτήσεων που είχε επιτύχει παγκοσμίως η εργατική τάξη.
Τώρα, όπως επισημαίνει μια αρθρογράφος των Financial Times, αυτή η αγορά έχει παραλύσει ολοσχερώς: οι τράπεζες δεν κερδίζουν χρήματα τοποθετώντας τους τίτλους του χρέους που έχουν στην κυριότητά τους. Αυτή τη λειτουργία την επιτελούν οι κεντρικές τράπεζες, με όλες τις συνέπειες που περιγράφουμε στο παρόν άρθρο. Επιπλέον, ο χρυσός, που είχε εκπέσει στην κατηγορία μιας ακόμη βιομηχανικής πρώτης ύλης, άρχισε να σηκώνει κεφάλι ως μονάδα μέτρησης και ως αποθεματικό αξίας. Μετρημένη σε ουγγιές χρυσού, η αξία του κεφαλαίου που είναι αντικείμενο χρηματιστηριακών συναλλαγών είναι πολύ μικρότερη από όση δείχνει σε δολάρια. Τα αποκαλούμενα τοξικά παράγωγα δεν βρίσκουν αξία στην αγορά και η προσπάθεια να τους αποδοθεί μια αξία βάσει μαθηματικών μοντέλων δεν είναι αποδεκτή σχεδόν από κανέναν. Εν ολίγοις, το κεφάλαιο πίστευε πως είχε υπερβεί τον νόμο της αξίας και πως η οικονομία μπορούσε να λειτουργήσει με βάση τιμές μη εξαρτώμενες από τον αναγκαίο χρόνο κοινωνικής εργασίας για την παραγωγή των αντιστοίχων εμπορευμάτων και ανεξάρτητα από την τελική καταναλωτική ικανότητα των ατόμων, καθώς και πως ήταν σε θέση να δημιουργεί το δικό του υποκειμενικό χρήμα δίχως την ανάγκη να το υλοποιεί, αντικειμενικά, σε συγκεκριμένο κοινωνικό προϊόν.
Η κρίση συνίσταται σε ένα ξέσπασμα όλων αυτών των αντιφάσεων. Όπως εξήγησε και ο Μάρξ: «… η πίστωση επιταχύνει την βίαιη έκρηξη αυτής της αντίφασης -διάβαζε κρίση- και, με τον τρόπο αυτό, των στοιχείων που οδηγούν σε αποσύνθεση τον παλαιό τρόπο παραγωγής. Τα δύο εγγενή χαρακτηριστικά του πιστωτικού συστήματος είναι, από τη μια η ανάπτυξη κινήτρων για την καπιταλιστική παραγωγή -τον πλουτισμό μέσω της εκμετάλλευσης της εργασίας άλλων- με στόχο μια πιο καθαρή και κολοσσιαία μορφή στοιχήματος και απάτης καθώς επίσης και, τη μείωση του αριθμού όλων όσων εκμεταλλεύονται τον κοινωνικό πλούτο σε όλο και πιο λίγους κάθε φορά και, από την άλλη, η δημιουργία μορφών μετάβασης προς έναν καινούριο τρόπο παραγωγής».
Στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο της εποχής μας, τα αποφασιστικά στάδια της κρίσης βρίσκονται ακόμη μπροστά μας. Από τη μια πλευρά, όπως αυτό αποδεικνύεται από τις πολιτικές που έχουν επιβάλει ή προσπαθούν να επιβάλουν η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ουκρανία, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, οι χώρες της Βαλτικής και η Πορτογαλία, το κεφάλαιο θα ρέπει προς την αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους που είχαν σημειώσει σημαντικές κοινωνικές κατακτήσεις ως κεκτημένα δικαιώματα. Βρίσκεται αντιμέτωπο με μια κολοσσιαία κοινωνική αντιπαράθεση εν εξελίξει. Πέρα, όμως, από αυτή την αναπόφευκτη πτυχή του όλου ζητήματος, το κεφάλαιο είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει έξοδο στην αποικιοποίηση αγορών που έχουν προσφάτως ανακτηθεί για την παγκόσμια καπιταλιστική κυκλοφορία. Μέχρι τώρα, η Κίνα και η Ρωσία (ειδικότερα όμως η Κίνα) υπήρξαν ισχυροί παράγοντες προώθησης του κεφαλαίου και ο ακρογωνιαίος λίθος του επιστεγάσματος της γιγαντιαίας ανάπτυξης πλασματικού κεφαλαίου των τελευταίων δεκαετιών. Παράλληλα, όμως, παρεμβαίνουν και ως ανταγωνιστές στο παγκόσμιο κεφάλαιο, έχοντας επιταχύνει την τάση υπερπαραγωγής. Από παράγοντες αναστροφής της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους παγκοσμίως έχουν μετασχηματιστεί σε μηχανισμούς προώθησης μια νέας καθοδικής καμπύλης. Η διαμάχη μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών για να ανοίξει η πρώτη περισσότερο τις αγορές της στα διεθνή κεφάλαια και για να ανατιμήσει το νόμισμά της, είναι το σύνθημα για να ξεκινήσει μια συνολική αποικιοποίηση, που θα θέσει στη διάθεση του κεφαλαίου εκατομμύρια εργαζομένων, οι οποίοι βρίσκονται ακόμα εντός των ορίων της μικρής αγροτικής παραγωγής ή των κρατικών επιχειρήσεων. Όμως, ούτε η Ρωσία αλλά ούτε και η Κίνα δεν είναι τα κράτη που ήταν πριν τις αντίστοιχες επαναστάσεις τους. Στην περίπτωση της Κίνας, για παράδειγμα, έχουμε τη χώρα να αντιμετωπίζει για πρώτη φορά με ενοποιημένο κράτος μια παγκόσμια κρίση μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια. Ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να προχωρήσει, όπως στις αρχές του αιώνα ή και τη δεκαετία του ’30, μέσω της δημιουργίας ελευθέρων ζωνών. Επιπλέον, η Κίνα, μαζί με την Κορέα και την Ιαπωνία, θα μπορούσε να αποτελέσει και ενιαία οικονομική ζώνη, αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κίνα είναι μια ιδιότυπη καπιταλιστική κοινωνία σε διαδικασία μετάβασης, αν και συνιστά υπεραπλούστευση η αναγωγή τού χαρακτηρισμού της σε μια άκρως γενικευτική κατηγορία. Μια διαφορετική συλλογιστική, αν και μεθοδολογικά παρόμοια, θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στη Ρωσία, η οποία διαθέτει πιο σημαντικές τεχνολογικές εφεδρείες. Η διαλεκτική της αποσύνθεσης της έσχατης μορφής κεφαλαίου εμπεριέχει μια νέα διεθνή πολιτική αντιπαράθεση, με σαφείς επαναστατικές προοπτικές, γιατί θα είναι μια δοκιμασία που θα αποδείξει αν η καπιταλιστική παλινόρθωση στα αποκαλούμενα άλλοτε σοσιαλιστικά κράτη ήταν μια μακροχρόνια λύση για το κεφάλαιο ή η αφετηρία νέων κοινωνικών επαναστάσεων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται και αυτές σε μια παγκόσμια κρίση έχοντας εξαντλήσει τους πόρους που είχαν συσσωρεύσει στην, λίγο έως πολύ, παρατεταμένη περίοδο πρωτοκαθεδρίας της. Η ταξική πάλη στις Ηνωμένες Πολιτείες θα λειτουργήσει ως πολύ σημαντικό πολιτικό σημείο εστίασης, για να μην πούμε το σημαντικότερο, στην παγκόσμια κρίση της εποχής μας.
Περιοδικό Νέα Προοπτική
12 Φεβρουαρίου 2010
12 Φεβρουαρίου 2010
Σημειώσεις:
(1) Για την ακρίβεια, με τα η λέξη «κουμπαράς» μεταφράζουμε ελεύθερα τη λέξη piñata, δηλαδή ένα σάκο από χαρτί, που έχει στο εσωτερικό ένα ανάλογου σχήματος δοχείο από πηλό ή χαρτόνι γεμάτο δώρα (γλυκά, παιχνίδια κλπ). Την piñata την κρεμάνε ψηλά και δοκιμάζουν ένας προς έναν οι παρευρισκόμενοι να την σπάσουν, με δεμένα τα μάτια και χρησιμοποιώντας μια μαγκούρα, για να χυθούν τα καλούδια και να τα πάρουν. Το έθιμο αυτό το τιμούν με αφορμή διάφορες γιορτές (Πρωτοχρονιά κλπ) στο Μεξικό. Τη λέξη piñata χρησιμοποιεί και ο αρθρογράφος των Financial Times, James Rickards (σ.τ.μ.).
(2) Ταμείο το οποίο θέλει να δημιουργήσει η κυβέρνηση της Αργεντινής χρησιμοποιώντας τα αποθεματικά της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Αυτό το ταμείο θα εγγυηθεί την αποπληρωμή του αναδιαρθρωμένου δημόσιου χρέους (σ.τ.μ.)
(3) Ποντάρουν, δηλαδή, στην πτώση της τιμής του (σ.τ.μ.)
(4) Εννοεί το ζεύγος Κirchner, δηλ. την Cristina Kirchner, πρόεδρο της Αργεντινής και τον Néstor Kirchner, σύζυγό της και προηγούμενο πρόεδρο της χώρας (σ.τ.μ.).
(5) Ταμείο το οποίο θέλει να δημιουργήσει η κυβέρνηση της Αργεντινής χρησιμοποιώντας τα αποθεματικά της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Αυτό το ταμείο θα εγγυηθεί την αποπληρωμή του αναδιαρθρωμένου δημόσιου χρέους (σ.τ.μ.)
Όλι Ρεν: "Δεν έχω τίποτε με την πρόταση ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας"
Δεν αποκλείει την περίπτωση ελεγχόμενης χρεοκοπίας στην περίπτωση της Ελλάδας ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων
Σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, ο ευρωπαίος επίτροπος δήλωσε πως δεν αντιτίθεται στην πρόταση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τη δημιουργία ενός τέτοιου μηχανισμού στο μέλλον.
«Ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θεωρεί πως αυτό είναι αναγκαίο και απαιτεί γιʼ αυτόν το λόγο τη διαδικασία μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας», ανέφερε ο Ρεν ερωτηθείς σχετικά. «Παρόλʼ αυτά, για να γίνει αυτό η ΕΕ θα πρέπει να τροποποιήσει τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το οποίο ξέρουμε ότι είναι πολύ δύσκολο.»
Διευκρίνισε πάντως ότι δεν αντιτίθεται στην ιδέα μιας «ελεγχόμενης χρεοκοπίας». «Είμαι όμως συγκεντρωμένος πρώτα στις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να γίνουν χωρίς να χρειαστεί αλλαγή της Συνθήκης», πρόσθεσε.
Όπως σημειώνει η Handelsblatt, η γερμανική κυβέρνηση επιθυμεί να επιβληθούν αυστηρότερες κυρώσεις στις χώρες που παραβιάζουν τους κανόνες περί ελλείμματος και ασκεί γιʼ αυτόν το λόγο πιέσεις για αλλαγή του Συμφώνου Σταθερότητας.
«Δεν έχω τίποτα εναντίον αυτής της πρότασης κατʼ αρχήν. Ωστόσο, η πρωτοβουλία για αυτό δεν μπορεί να προέλθει από εμένα», σχολίασε ο Όλι Ρεν.
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Οι Τουρκικές Ε.Δ. προετοιμάζονται για θερμό καλοκαίρι!
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του defence-point.gr η διοίκηση της 1ης Στρατιάς αποφάσισε την μεταφορά της 1ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας από το Χαντίμκιοϊ της Κων/πολης στον Έβρο.
Η κίνηση αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο τουρκικό σχέδιο ενίσχυσης των δυνάμεων που σταθμεύουν στην Ανατολική Θράκη, οι οποίες ήδη συγκροτούν μια ετοιμοπόλεμη επιθετική δύναμη κρούσης.
Η τουρκική στρατιωτική ηγεσία αποφάσισε την μεταφορά της συγκεκριμένης επίλεκτης μονάδας, λίγες εβδομάδες πριν από την αναμενόμενη τοποθέτηση του στρατηγού-καταδρομέα Ισίκ Κοτσανέρ στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, μετά από την αποστράτευση του σημερινού αρχηγού στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγ. Έλληνες αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για μια ακόμη απροκάλυπτη κίνηση επίδειξης επιθετικότητας εκ μέρους της τουρκικής ηγεσίας, η οποία συνδέεται ευθέως με το σχέδιο «Βαριά», για το οποίο δημοσιεύουμε εκτενή ανάλυση στο τρέχον τεύχος του περιοδικού «Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική».
Η κυβέρνηση Ερντογάν δεν είναι άμοιρη των ευθυνών οι οποίες προκύπτουν από σειρά διαπιστωμένων μικρών και μεγάλων προκλήσεων σε ξηρά, θάλασσα και αέρα. Αφού ο πρωθυπουργός Τ. Ερντογάν κατά δήλωσή του «ελέγχει τις Ένοπλες Δυνάμεις» είναι προφανές ότι υπάρχει σύμπνοια πολιτικών και στρατιωτικών υπό την ομπρέλα του Νέο-Οθωμανισμού. Ενδεικτικό του κλίματος που καλλιεργεί η Άγκυρα στοχεύοντας στην άσκηση πιέσεων σε τοπικό αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο, αποτελεί και η «αιφνίδια» αναφορά στο ζήτημα της επικινδυνότητας των Στενών των Δαρδανελλίων.
Η Άγκυρα προχώρησε σε δηλώσεις αναφερόμενη στα προβλήματα ρύπανσης που παρατηρούνται, για την οποία ευθύνονται τα δεξαμενόπλοια που διαπλέουν τα στενά, για να καταλήξει υποδεικνύοντας ως ασφαλέστερη λύση την μεταφορά πετρελαίου μέσω των υπαρχόντων αγωγών Μπακού Τσεϊχάν και του ανύπαρκτου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης! Όλα αυτά αποτελούν προοίμιο ενός καλά προμελετημένου σκηνικού κρίσης, ένα σκέλος του οποίου συνδέεται με την μεταφορά της 1ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας, ενώ άλλο παραπέμπει στην έξαρση των κουρδικών επιθέσεων στη Νοτιοανατολική Τουρκία.
Απομένει να δούμε αν θα υπάρξει «επέκταση» των επιθέσεων σε τουριστικά θέρετρα στη Δυτική Τουρκία, οπότε όλα τα αντανακλαστικά μας θα πρέπει να σημαίνουν κόκκινο…
Τμήμα ειδήσεων elliniki stratigiki
Η Τουρκία στα πρόθυρα του προσχεδιασμένου διαμελισμού της...
Κανονικός πόλεμος μαίνεται στα βάθη της Τουρκίας, στον οποίο ο τουρκικός στρατός χάνει κατά κράτος από τους Κούρδους
- Καθημερινά νεκροί τούρκοι στρατιώτες ανακοινώνονται στα ΜΜΕ της Τουρκίας, φέρνοντας τον πανικό στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της γείτονος
Μια πρώτη σύγκρουση σημειώθηκε ανάμεσα σε στρατιώτες και Κούρδους αντάρτες σε αγροτική περιοχή της επαρχίας Σιίρτ κατά την οποία σκοτώθηκαν δυο στρατιώτες και δυο τραυματίσθηκαν.
Οι ίδιες πηγές πρόσθεσαν ότι κοντά στην παραπάνω αγροτική περιοχή, τρεις «φρουροί χωριών», μια πολιτοφυλακή που χρηματοδοτεί η Άγκυρα για να υποστηρίζει τον τουρκικό στρατό στη νοτιοανατολική Τουρκία, σκοτώθηκαν στη διάρκεια επιχείρησης υποστήριξης Τούρκων στρατιωτών που δέχονταν επίθεση από το PΚΚ.
Σύμφωνα με το Ανατολή, ο τουρκικός στρατός έστειλε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ελικόπτερα για να καταδιώξουν τους αντάρτες που πραγματοποίησαν τις παραπάνω επιθέσεις και δώδεκα από αυτούς σκοτώθηκαν. Οι επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού κατά των κούρδων ανταρτών συνεχίζονται στην περιοχή.
Παράλληλα, όπως μετέδωσε το Ανατολή, οι αρχές ασφαλείας της Συρίας συνέλαβαν 400 ανθρώπους σε πέντε πόλεις της Συρίας κατά τη διάρκεια μίας επιχείρησης κατά του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).
Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία έχει ζητήσει τη βοήθεια των γειτονικών της χωρών και των ΗΠΑ στη μάχη της κατά των Κούρδων αναρτών, που τους τελευταίους δύο μήνες έχουν σκοτώσει περισσότερους από 50 τούρκους στρατιώτες.
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που είναι αντιμέτωπος με την οργή της κοινής γνώμης εξαιτίας της αδυναμίας της κυβέρνησής του να αναχαιτίσει την αυξανόμενη βία, ζήτησε από τους συμμάχους του να διακόψουν τη χρηματοδότηση των ανταρτών και να εκδώσουν ύποπτους αντάρτες στην Τουρκία.
Το PKK δραστηριοποιείται στη νοτιοανατολική Τουρκία, τη Συρία και το Ιράν μέσω ενός παρακλαδιού του που ονομάζεται Κόμμα για την Ελεύθερη Ζωή στο Κουρδιστάν (PJAK).
Η Αθήνα ψάχνει χρήματα και η Τουρκία το Αιγαίο…
- "...Κάποιος μπορεί να σκεφτεί: Η Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν μπορεί να πληγεί από κανέναν. Δεν υπάρχουν πια πόλεμοι…
- Θα τους στενοχωρήσουμε όμως. Πόλεμος δεν σημαίνει απαραίτητα και βία. Και μια πρωτοφανή προκλητικότητα και αλαζονεία, η Αγκυρα μας έχει δείξει πολλές φορές στο παρελθόν τι απαιτεί από εμάς...."
Η εξωτερική μας πολιτική έχει εισέλθει σε λήθαργο. Σε έναν «τρίτο ευρωπαϊκό δρόμο» ίσως. Η στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας αναζητά λύσεις, με τον συνεχή αντίλαλο του υπουργείου Οικονομίας: «κόψτε», «κόψτε», «κόψτε». Από την άλλη η πολιτική ηγεσία του Πενταγώνου να μη μπορεί να ξεχωρίσει την διαφορά της κλειστής αερομαχίας από την «σκυλομαχία» (Dogfight-στην αεροπορική ορολογία ή… Dongfires [sic] κατά Ελληνα υπουργό).
Φυσικά, η Αγκυρα δεν μένει αμέτοχη σε αυτό τον ορυμαγδό. Αποφασίζει και μας πλήττει με τον καλύτερο και πιο «αναίμακτο» τρόπο, καθιστώντας την Αθήνα άβουλη, οκνή και σαστισμένη.
Πόσες ημέρες πέρασαν από την «έξοδο» του υδρογραφικού πλοίου του τουρκικού ναυτικού «Çesme» δήθεν για χαρτογράφηση του Βορείου Αιγαίου;
Πόσες εβδομάδες πέρασαν από τον «αβλαβή διάπλου» τουρκικού πολεμικού πλοίου; Τρεις; Πέντε; Επτά; Κι όμως ξεχάστηκαν.
Πόσες φορές καθημερινά η τουρκική πολεμική αεροπορία υπερίπταται και εκτελεί αποστολές εντός του ελληνικού χώρου και πάνω από ελληνικά εδάφη, ζητώντας μάλιστα από ελληνικά αεροσκάφη και.......... ελικόπτερα να φύγουν από τον… Ελληνικό εναέριο χώρο;
Φτάσαμε μάλιστα ως ρουτίνα πλέον να λέμε: «Δεν μας ενδιαφέρει. Είμαστε ευρωπαίοι και δεν μας απασχολούν οι εκ των ανατολών «βάρβαροι».
Μιλάμε συνεχώς για διεθνές δίκαιο, για συνθήκες και λοιπά νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Νομικά τερτίπια που επί της ουσίας όμως είναι ανίσχυρα.
Στρατηγικά αξιώματα και στρατηγιστές προειδοποιούσαν και προειδοποιούν πως το διεθνές δίκαιο δεν είναι επί της ουσίας τίποτε άλλο παρά ένα είδος «παραισθησιογόνου για τους αδύνατους».
Και αν ιστορικά το εξετάσουμε δούμε πως αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Δίκαιο της θάλασσας, ανθρωπιστικό δίκαιο, δίκαιο των ενόπλων συρράξεων, θρησκευτικό δίκαιο και πόσα ακόμη, είναι γραμμένα στα παλαιότερα εκ των υποδημάτων από τους ισχυρούς. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο πως οι αρχαίοι Ελληνες έλεγαν πως: «η πρώτη απώλεια σε έναν πόλεμο είναι η αλήθεια και οι νόμοι».
Μπορεί να βρισκόμαστε στο ευρωλήθαργό μας και στην- έως μέχρι σήμερα-ευμάρειά μας βυθισμένοι, αλλά κάποια στιγμή θα κληθούμε να πληρώσουμε το τίμημα, αν δεν το πληρώνουμε κι όλας.
Οι εξ ανατολών σύμμαχοι και άσπονδοι «φίλοι»μας, έχουν ήδη προβεί στην κατασκευή ακόμη και βαλλιστικών πυραύλων οι οποίοι ανά πάσα στιγμή μπορούν να εκτοξευθούν σε στρατηγικά σημεία σε ολόκληρη την Ελλάδα και πριν ακόμη προλάβουμε να αντιδράσουμε να έχουμε ηττηθεί. Γεγονός που έχει με επιμέλεια κρυφτεί από τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς όμως είναι αλήθεια. Χάρις τη βοήθεια Πακιστανών και Κινέζων επιστημόνων και μηχανικών η Τουρκία διαθέτει στο οπλοστάσιό της πλέον βαλλιστικούς πυραύλους.
Οι τελευταίες δοκιμές τελικής πιστοποίησης έγιναν πριν από ένα περίπου χρόνο στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολία.
Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Μαχητικά και ελικόπτερά μας βρίσκονται στο έδαφος λόγω ελλείψεως ανταλλακτικών. Αρματα μάχης παραμένουν καλογυαλισμένα και ακίνητα λόγω ελλείψεως πυρομαχικών. Το ίδιο ισχύει και σε πολλούς άλλους τομείς των ενόπλων δυνάμεων. Οι ασκήσεις έχουν περιοριστεί λόγω οικονομικού κόστους και σε λίγο όπως οδεύουμε η θητεία θα… μηδενιστεί λόγω ελλείψεως πόρων συντήρησης των εφέδρων! Ουσιαστικά δηλαδή εκτός από προβλήματα διαθέσεως μέσων και αριθμών οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι και αγύμναστες.
Το σχέδιο επιστράτευσης των ενόπλων δυνάμεών μας είναι τραγικό. Το φιάσκο το ’74 θα είναι παρονυχίδα μπροστά σε αυτό που θα συμβεί αν κληθούν τώρα οι έφεδροι στις μονάδες τους. Ούτε το 50% των επιστρατευμένων δεν γνωρίζουν οι αρμόδιες στρατολογικές υπηρεσίες που μένει…
Εξίσωση που μάλλον με χαρά-αν ζούσαν-θα ήθελαν να επιλύσουν ο Καραθεοδωρής ή ο Αϊνστάιν μέσα στο πλαίσιο των χαοτικών επιστημών...
Φυσικά δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας. Ούτε προδίδoυμε κρατικά μυστικά. Οι τούρκοι επιτελείς τα γνωρίζουν αυτά πολύ καλύτερα. Και επειδή ακριβώς τα γνωρίζουν έχουν αποθρασυνθεί σε τέτοιο βαθμό. Γνωρίζουν πως είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας.
Χαρακτηριστικό της μεθοδικότητας και του τρόπου που σκέφτονται οι τούρκοι αξιωματούχοι και επιτελείς είναι πως μόνο-το επαναλαμβάνουμε μόνο-το τουρκικό Γενικό Επιτελείο διαθέτει δώδεκα ομάδες εμπειρογνωμόνων που ασχολούνται αποκλειστικά με την Ελλάδα. Δηλαδή 80 ειδικούς επιστήμονες. Στο ελληνικό Υπουργείο Αμυνας ζήτημα αν περιοδικά ασχολούνται δύο άτομα…
Οι Τούρκοι πλέον έχουν εγκαταλείψει το δόγμα «ειρήνη στο σπίτι, ειρήνη στον κόσμο» του Μουσταφάλ Κεμάλ Πασά και πλέον έχουν αρχίσει να γίνονται εξωστρεφείς, επαναφέροντας την πολιτική αλλά και τακτικές του αείμνηστου Τουργκούτ Οζάλ, «δια χειρός» Νταβούντογλου.
Πλέον στις διεθνείς σχέσεις κυριαρχεί το δόγμα της «γεωοικονομίας». Στοχεύω δηλαδή ως χώρα σε περιοχές που έχουν φυσικούς πόρους. Και ειδικά αυτή τη περίοδο που επικρατεί οικονομική ύφεση.
Η Τουρκία λοιπόν ξέρει να παίζει εξαιρετικά αυτό το παιχνίδι, εξυπηρετώντας πλήρως τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Η Κεντρική Ασία αυτή τη στιγμή λόγω των τεραστίων αποθεμάτων σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί το μήλον της έριδος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το νέο αντίπαλο δέος αυτής, το συνασπισμό κρατών με την ονομασία «Ομάδα της Σαγκάης». Συνασπισμός όμως που λόγω της πολυπολικότητάς του αντιμετωπίζει προβλήματα συνοχής, όπως έδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αγκυρα.
Οι χώρες λοιπόν της περιοχής είναι κατά βάση τουρκόφωνες. Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν. Η Αγκυρα λοιπόν θεωρεί πως αυτές ανήκουν στον ευρύτερη γεωπολιτική και ιστορική της σφαίρα επιρροής της. Θεωρεί πως η μητέρα πατρίδα (Ana Vatan) είναι εκείνη και προσπαθεί να τις προσεταιριστεί προς όφελος των ΗΠΑ. Η τουρκική διπλωματία λοιπόν έχει ρίξει όλο το βάρος της εκεί.
Από την άλλη, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοάν αναλαμβάνει τον ηράκλειο άθλο να επιφέρει την παύση των εχθροπραξιών ανάμεσα στο τουρκικό κράτος και τους κούρδους αντάρτες του ΡΚΚ, μιας και το κεμαλικό κατεστημένο για θέμα αρχής και αξιοπιστίας δεν μπορεί να το πράξει. Πρέπει το ζήτημα του ΡΚΚ να λήξει, διότι οι συμφωνίες τόσο με τη Ρωσία, όσο και με τις ΗΠΑ και το Ιράκ, προβλέπουν το πέρασμα αγωγών πετρελαίου μέσα από περιοχές που δρα το αυτονομιστικό κίνημα των κούρδων ανταρτών.
Το κεμαλικό κατεστημένο με τη σειρά του έχει αναλάβει από την άλλη έναν άλλο ρόλο: Να προκαλέσει «σοκ και δέος» στην Ελλάδα, ώστε σταδιακά να την «σαλαμοποιήσει» και να την καταστήσει επί της ουσίας δορυφόρο της Τουρκίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχέσεις των δύο χωρών.
Τα μαχητικά της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, τα πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και ο στρατός ξηράς, δεν έχουν σκοπό να μας βομβαρδίσουν ούτε να μας εξαπολύσουν μαζική επίθεση. Απλά μέσω της στρατηγικής της έμμεσης προσέγγισης μας προκαλούν ώστε σταδιακά να δεχθούμε τα αιτήματά τους και να αποδείξουν στη διεθνή κοινότητα ποιος είναι ο «ισχυρός» στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ένοπλες δυνάμεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από το «μακρύ χέρι της πολιτικής». Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και τα πολεμικά πλοία της γείτονος απλά ασκούν πολιτική, βάσει των διαταγών που λαμβάνουν.
Όλες αυτές οι τακτικές της τουρκικής ηγεσίας έχουν σαν στρατηγικό στόχο να αφιονίζουν την Ελλάδα και την πολιτική της, ζητώντας ένα νέο είδος διαπραγμάτευσης με βάσει τα νέα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα όπως αυτά διαμορφώνονται. Για την Τουρκία οι συνθήκες που υπογράφτηκαν εδώ και περίπου έναν αιώνα είναι «νεκρές».
Η τουρκική διπλωματία υποστηρίζει πως πλέον οι συνθήκες πρέπει να επανεξετασθούν υπό το πρίσμα του «ισχυρού» έναντι του «αδυνάτου», που δεν είναι άλλος στη στρατηγική τους σκέψη και σχεδιασμό από την Ελλάδα.
Εξάλλου μια χώρα που πλησιάζει τα εκατό εκατομμύρια με το 65% αυτής να είναι νέοι, με βαριά βιομηχανία και πολλά υποσχόμενη μακροικονομική ανάπτυξη είναι φυσικό να βλέπει απαξιωτικά έναν αντίπαλο των εννέα εκατομμυρίων με το 45% του πληθυσμού του γηρασμένο και χαμένο βαθιά μέσα στην ψεύτικη ευμάρεια, την «ευρωασφάλεια» και την παραγωγικότητα της βιομηχανίας των «υπηρεσιών».
Αν λοιπόν νομίζετε λοιπόν πως στην Τουρκία υπάρχει εσωτερική κρίση και πως ο Ταγίπ Ερντοάν και οι κεμαλιστές βρίσκονται σε διαμάχη κάνετε λάθος. Το αντίθετο συμβαίνει. Πολύ απλά, ο καθένας έχει αναλάβει το ρόλο του βάσει του στρατηγικού σχεδίου που έχει εκπονηθεί για την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας και της ουσιαστικής μετατροπής της σε τοπική υπερδύναμη.
Μην απορούμε λοιπόν γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα και ο «άτυπος πρόεδρος» της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν επισκέφτηκαν την Τουρκία και αγνόησαν προκλητικά την Ελλάδα. Απλά έστειλαν το μήνυμα πως η Τουρκία έχει πολλά να μας δώσει ενώ η Ελλάδα σχεδόν τίποτα.
Ισως ακούγεται σκληρό, αλλά δυστυχώς είναι αλήθεια.
Και για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, οι τούρκοι διπλωμάτες δεν είναι καλύτεροι από τους Ελληνες. Απλά οι τούρκοι διπλωμάτες βασίζονται σε στρατηγικούς σχεδιασμούς που δεν αλλάζουν, μαζί με τις αλλαγές προσώπων και πολιτικών. Κάτι το οποίο συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλάδα. Στην Τουρκία απόρρητα έγγραφα δεν βλέπουν το «φως» της δημοσιότητας-πλην σκοπιμοτήτων, δεν «διαρρέουν» πληροφορίες και non paper δεξιά κι αριστερά τα υπουργεία και οι διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί δεν είναι «λαλίστατοι εις άπαντες».
Και το κυριότερο: Δεν βγαίνουν σχέδια τύπου «Βαριοπούλας» στη δημοσιότητα αν δεν έχει μελετηθεί να βγουν. Γιατί για όσους πραγματικά γνωρίσουν την Τουρκία, ξέρουν πως το ντοκουμέντο αυτό όταν παραδοθεί στο Διευθυντή ενός μέσου από έναν δημοσιογράφο π.χ. ο διευθυντής ηθικά αλλά και βάσει του νόμου, επικοινωνεί με το Γενικό Επιτελείο και τους ενημερώνει.
Και ανάλογα παίρνει το «ναι» ή το «όχι» το μέσο. Ετσι λοιπόν η τουρκική εφημερίδα που το δημοσίευσε εκτέλεσε κάποιον σκοπό, πετυχημένα α μπορούσε να πει κανείς.
Και δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα είδαμε το τυρί αλλά όχι τη φάκα της καλοστημένης παγίδας των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών και αντιπληροφοριών.
Με αυτούς τους τρόπους οι Τούρκοι καταφέρνουν επιπλέον να προβάλλουν την εικόνα μιας συμπαγούς μάζας που δεν βάλλεται εύκολα. Και κυρίως δεν γνωρίζει κανείς τις τακτικές της κινήσεις στη σκακιέρα της στρατηγικής. Το γεγονός αυτό προσθέτει ακόμη περισσότερο κύρος σε εχθρούς και φίλους της Τουρκίας.
Με αυτές τις εν τάχει περιγραφέντες τακτικές, η εθνική στρατηγική πολιτική στην Τουρκία παραμένει αναλλοίωτη και χωρίς σκαμπανεβάσματα. Ιδιαίτερα μετά το 1996 και τα μαθήματα που πήραν από μια δεκαετή άστατη μέχρι τότε διπλωματική πολιτική που ασκούσαν. Πολιτική που άλλαξε ριζικά χάρη σε δύο χαρισματικούς διπλωμάτες και πολιτικούς. Τον Χικμέτ Τσετίν και τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο πρώτος παραμένει ειδικός σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και ο δεύτερος υπουργός Εξωτερικών.
Κάποιος μπορεί να σκεφτεί: Η Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν μπορεί να πληγεί από κανέναν. Δεν υπάρχουν πια πόλεμοι…
Θα τους στενοχωρήσουμε όμως. Πόλεμος δεν σημαίνει απαραίτητα και βία. Και μια πρωτοφανή προκλητικότητα και αλαζονεία, η Αγκυρα μας έχει δείξει πολλές φορές στο παρελθόν τι απαιτεί από εμάς.
Αρκετά! Βαρέθηκα την πολιτική αλητεία
- Στήσανε ένα θέατρο του παραλόγου και μας αναγκάζουν να γίνουμ θεατές, να πληρώσουμε την παραγωγή, τα σκηνικά και τους θλιβερούς ηθοποιούς. Κι εμείς, μένουμε άπραγοι...!
Λοιπόν αρκετά! Αρκετά με τις οικονομικές αναλύσεις, αρκετά με τις δημοσιονομικές προσαρμογές, αρκετά με τα στοιχεία, αρκετά με τις ενέργειες, αρκετά!
Βαρέθηκα να διαβάζω και να προσπαθώ να καταλάβω, τι στα κομμάτια προσπαθεί ο κάθε ένας να πει ή να εννοήσει.
Βαρέθηκα να διαβάζω για να μάθω και βαρέθηκα να διαβάζω για να με “μάθουν”.
Δεν θέλω να μάθω άλλα. Δεν φτάνει το μυαλό μου.
Εκατουρήθην για ιδεολογίες, “ενεργήθηκα” για τα συστήματα, τα κομματικά και της αγοράς.
Ανύπαρκτη η δικαιοσύνη, απόντες οι Πανεπιστημιακοί, κρυμμένοι οι “ταγοί”, υποταγμένοι οι συνδικαλιστές, κλαίουσες “παρθένες” οι κοινοβουλευτικοί.
Κάποιες στιγμές και η Αγία Γλώσσα μας είναι φτωχή…
Ο Τόπος, η Χώρα, η Πατρίδα μας δέχεται την πιο βρώμικη επίθεση, εδώ και πολλά χρόνια και εμείς ασχολούμαστε με δηλώσεις, κωλόχαρτα, γεύματα εργασίας, επιτροπές και την “αυτή” του Μέσι…
Θα το γράψω και ας με κακοχαρακτηρίσετε.
Ρε, δεν πάμε στον γεροδιάολο, όλοι μαζί, πριν μας στείλουν οι προδότες;
Τι στα κομμάτια περιμένουμε επιτέλους;
Τι στο διάολο φοβόμαστε;
Ποιον στα κομμάτια φοβάστε, ρε;
Τι φοβάστε; Ότι θα μας λείψουν τα κωλόχαρτα με τις αψίδες και τις γέφυρες;
Ποιον φοβάστε και κωλώνετε;
Τον γιο της Μαργαρίτας ή την Φράου των Ούννων;
Όλοι μαζί, δεν κάνουν ούτε μιά τρίχα από τα απόκρυφα των γιων μου.
Δεν μας φοβούνται, μας τρέμουν.
Τρέμουν μην ξυπνήσουμε από τον λήθαργο και τους πάρει ο διάολος τον πατέρα.
Ξυπνήστε πια!
Τι περιμένετε; Εντολές;
Δεν είστε, ρε εσείς, προδότες και δοσίλογοι να περιμένετε εντολές από αρχηγούς. Δεν είστε ρε μικροί και ανήμποροι!
Αυτοί είναι!
Και είναι και μικροί αλλά και ανήμποροι!
Αει στα κομμάτια! Βαρέθηκα και να βρίζω!
Άντε, ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε και να δείξουμε σε κάποια μίσθαρνα ποιός είναι το αφεντικό σε αυτή τη χώρα...
Χρήστος
Το μνημόνιο είναι κατώτερο από το Ελληνικό Σύνταγμα
- Δικαίωμα και υποχρέωση του κάθε Έλληνα πολίτη είναι να εφαρμόσει στην πράξη την τελευταία και σοβαρότερη καταγραφή του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ευθαρσώς πως οι έλληνες πολίτες είναι υπεύθυνοι για την τήρηση του Συντάγματος, όταν οι κυβερνήσεις δεν το πράττουν αυτό…
Διαβάζοντας όλες αυτές τις ανοησίες που περισπούδαστα μας εμφανίζουν οι καλοπληρωμένοι υπουργοί και μία κάστα δημοσιογράφων και «παρα»δημοσιογράφων, αηδιάζω κυριολεκτικά. Νιώθω την οργή μου έτοιμη να ξεχειλίσει και να τους πάρει και να τους σηκώσει...
Τι μας λένε αυτοί οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης»; Πως δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό ή πως πρέπει να αποδεχτούμε σιωπηλά το άλλο, επειδή έτσι λέει το μνημόνιο που υπέγραψε με την τρόικα και το ΔΝΤ η κυβέρνηση Τσολάκογλου – Παπανδρέου, ενός υπαλλήλου του ΔΝΤ που μας δήλωσε ξεκάθαρα πως τον ενδιαφέρει να κάνει την συγκεκριμένη «δουλειά» και όχι να ξαναβγεί πρωθυπουργός. Δηλαδή, μας είπε πως δεν τον ενδιαφέρει η υστεροφημία του (προς τους Έλληνες πολίτες), αλλά να βρεθεί ικανός και αποδοτικός προς τους «δεν χρωστάω σε κανέναν»!!! Ο Γιώργος Παπανδρέου παραβίασε το Σύνταγμα της Ελλάδας όταν υπέγραψε ένα κομμάτι χαρτί, χωρίς να ζητήσει τη σύμφωνη γνώμη του λαού. Ο Γιωργάκης που ξαφνικά έγινε Γιώργος έκρινε αυτοβούλως πως μπορεί να χειριστεί μόνος του ένα τεράστιας σημασίας θέμα για τη χώρα!!! Μάλιστα, παραβιάζοντας το Σύνταγμα που επιτάσσει την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος όταν υπάρχει θέμα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος, αναφέρθηκε σε απώλεια εθνικής κυριαρχίας και στη συνέχεια μας… έγραψε κανονικά!!! Για τον ίδιο, ο ελληνικός λαός είναι –προφανώς-περιττός και δεν είμαστε σε θέση να αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του μπορούν. Ναι, αυτοί που άδειασαν τα ταμεία, αυτοί που μας χρέωσαν και κατέστρεψαν την οικονομία, αυτοί που ζητωκραύγαζαν το «Τσοβόλα δώστα όλα», αυτοί που δεχόντουσαν ευγενικές «χορηγείες» από εταιρείες που στη συνέχεια έκαναν «σκούπα» όλα τα μεγάλα δημόσια έργα, έρχονται να πούνε σε εμάς πως δεν είμαστε σε θέση να… αποφασίσουμε για το σήμερα και το αύριο των παιδιών μας (τα δικά τους παιδιά τα έχουν εξασφαλίσει και δεν ανησυχούν).
Παραβιάζοντας ασύστολα, συλλήβδην και κατ’ επανάληψη το Σύνταγμα, καταθέτοντας (ν)τροπολογίες νομοσχεδίων, νομοσχέδια και υπουργικές αποφάσεις που δεν συνάδουν με όσα το Σύνταγμα της χώρας ορίζει, θέλουν να αποκαλούνται «δημοκρατική» κυβέρνηση. Κυβέρνηση ναι… Δημοκρατική όμως, όχι… Έτσι, υπέγραψαν ένα κομμάτι χαρτί με το ΔΝΤ, το οποίο είναι ένας οργανισμός(;) που ελέγχεται από την αμερικανική πολιτική, τις αμερικανικές τράπεζες και την αμερικανική οικονομία και τραπεζική αγορά!!! Ο Γιώργος Παπανδρέου υπέγραψε ένα μνημόνιο με κάποια εταιρεία οικονομικής τρομοκρατίας και τίποτε άλλο. Ενεχυρίασε μάλιστα και τον εθνικό πλούτο τα χώρας, για να εξασφαλίσει τους «δανειστές»… Μα, υπέγραψε ένα χαρτί με μία εταιρεία (καθαρμάτων ή οτιδήποτε άλλο, είναι αδιάφορο), έναν οργανισμό αν θέλετε. Δεν υπέγραψε διακρατική συμφωνία. Για να εντείνει όμως την πίεση και να δυσκολέψει την επερχόμενη «κλωτσιά», έβαλε στην συμφωνία και ευρωπαϊκά κράτη... Και αυτό είναι σημαντικό. Γιατί, συμφωνία ενός κράτους με μία εταιρεία καταρρίπτεται οποιαδήποτε στιγμή. Μία διακρατική συμφωνία, όμως, είναι κάτι το διαφορετικό και ιδιαίτερα δύσκολο να την παραβείς. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που η κυβέρνηση (φυσικά όχι του Γιώργου Παπανδρέου που ενεχυρίασε την χώρα για να αισθάνονται ήρεμοι οι αμερικανοί επενδυτές –συνέντευξή του στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο FX κατά την τελευταία επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη-) αποφασίσει να πετάξει στο καλάθι των σκουπιδιών την συμφωνία με το ΔΝΤ, η στάση της Ευρώπης (και των χωρών που μας δάνεισαν μέχρι τώρα με το πακέτο στήριξης) θα είναι καθοριστική και μπορεί να υπάρξει ένα διάστημα «κρίσης» και ψυχρότητας, αλλά αποκλείεται η χώρα μας να έχει επιπτώσεις. Αν μάλιστα, η επόμενη κυβέρνηση επιδείξει σύνεση και «χτίσει» μέτρα ανάπτυξης, οι ευρωπαϊκές αγορές ίσως να επιβραβεύσουν την εκδίωξη του ΔΝΤ από την Ελλάδα.
Το ζητούμενό μας, ως πολίτες, γιατί πρέπει να εστιάσουμε στα γεγονότα (facts όπως θα έλεγαν και στην πατρίδα του Παπανδρέου) είναι να κατανοήσουμε την μη αναγκαιότητα εισβολής του ΔΝΤ στην Ελλάδα και φυσικά να μπορέσουμε να καταλάβουμε πως η χώρα έχει μπει υποθήκη, με μεταβιβάσιμα τα χρέη της προς τρίτους και τέταρτους «ενδιαφερόμενους» (π.χ. Τουρκία) και πως αυτό έγινε με την ευθύνη της υπογραφής κάποιων Ελλήνων(;) βουλευτών.
Αυτοί που υπέγραψαν για το μνημόσυνο (γιατί περί αυτού πρόκειται, όταν αναφερόμαστε στο μνημόνιο) έχουν εξασφαλισμένη τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους και τη ζωή των παιδιών των παιδιών τους. Γιατί να το διαπραγματευτούν; Είχαν να χάσουν κάτι; Φυσικά όχι! Αφού τα έχουν πάρει (ήδη) όλα… Εξάλλου αυτά που λέει το μνημόσυνο-μνημόνιο, δεν πλήττουν αυτούς αλλά τον φτωχό ελληνικό λαό. Μήπως είδες κανείς τον Βαρδινογιάννη, τον Λάτση ή κάποιον βιομήχανο να διαμαρτύρονται για τα μέτρα; Γιατί να το κάνουν; Αφού δεν τους αγγίζουν οι αποφάσεις της κυβέρνησης. Ή μάλλον, τους αγγίζουν τόσο όσο να γεμίσει ακόμη περισσότερο η… τσέπη τους!
Αυτοί, οι βουλευτές –για να μην ξεχνιόμαστε- έκαναν το κουμάντο τους και υπέγραψαν ένα άλλο μνημόσυνο της δημοκρατίας που ονομάζεται νόμος περί ευθύνης υπουργών. Ξέρετε… εκείνον το νόμο που παραγράφει τα αδικήματα των υπουργών μετά τη λήξη της υπουργικής θητείας…
Πείτε μου τώρα ότι υπάρχει αφελής έλληνας πολίτης που να θεωρεί ότι αυτοί που μας κυβερνάνε αισθάνονται υπηρέτες του λαού, να αρχίσω να γελάω. Γιατί όσο και αν θέλουν να μας πείσουν πως οι ίδιοι είναι υπηρέτες του λαού, δυστυχώς για τους ίδιους, έχουν απωλέσει την δυνατότητα αυτοί. Αυτοί που μας κυβερνάνε, 30 χρόνια τώρα, δημιούργησαν τα υπέρογκα χρέη δανειζόμενοι υπέρ… εαυτών και αλλήλων, διορίζοντας τους φίλους τους στο δημόσιο και κατασπαταλώντας το δημόσιο χρήμα για τις λαμογιές τους. Και τώρα έρχονται και ζητάνε από εμάς να ξεπληρώσουμε τα χρέη τους. Και καλά όσοι επωφελήθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο, ας πούμε ότι κάπως το χρωστάνε. Οι υπόλοιποι όμως; Και είναι πολλοί αυτοί οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες που δεν άγγιξαν δεκάρα τσακιστή από τον δημόσιο κορβανά, πάρα πολλοί, σας βεβαιώνω! Τι γίνεται με αυτούς; Κατά την αντίληψη του Γιώργου Παπανδρέου, πρέπει να πεταχτούν στον Καιάδα!!! Γιατί; Μα, επειδή όταν μπορούσαν να κάνουν ό,τι έκανε όλος ο κομματικός συρφετός, αυτοί δεν άρπαξαν, δεν λήστεψαν, δεν έγιναν απατεώνες και λαμόγια. Γι αυτό, αξίζει ο Καιάδας σε όλους τους έντιμους έλληνες. Επειδή δεν ασπάστηκαν την ιδεολογία του Γιώργου, του Κώστα και όλων των άλλων θλιβερών πολιτικών μορφών που πέρασαν από τον τόπο αυτό και τον ρήμαξαν… κυριολεκτικά!
Κανονικά θα έπρεπε ολόκληρος ο ιδιωτικός τομέας (πλην του κρατικοδίαιτου κομματιού του) να εξαιρεθεί από την εφαρμογή των διατάξεων του μνημονίου. Αφού χρωστάει το δημόσιο, να πληρώσει το δημόσιο… Αλλά, είπαμε, στο Παπανδρεϊστάν αυτά δεν ισχύουν. Δεν είναι δυνατόν ένα κομμάτι της χώρας να είναι ελεύθερο και το υπόλοιπο υπό κατοχή… Οι δανειστές μας θα… ανησυχούν.
χρήστος
Το Μνημόνιο είναι μόνο ένα κομμάτι χαρτί
- Κυβερνήσεις… πορτοφολάδες δεν αντέχει άλλο ο τόπος
Κι εφόσον το λέει το… ευαγγέλιο του σύγχρονου σοσιαλισμού είμαστε υποχρεωμένοι να το τηρήσουμε.
Αυτή είναι η λογική της κυβέρνησης και όποιο στέλεχός της ακούσεις τις τελευταίες ημέρες θα σου λέει ακριβώς αυτό: ότι οι αλλαγές που γίνονται, αν και επώδυνες προβλέπονται από το Μνημόνιο.
Είναι, ωστόσο, πάνω από τη δημοκρατική τάξη, το Σύνταγμα και το βασικότερο, πάνω από το δημόσιο συμφέρον και το δίκιο του λαού οποιοδήποτε παλιόχαρτο που ψήφισαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και κάποια εξαπτέρυγά του; Κατά τη γνώμη μας τίποτε δεν είναι πάνω από τη θέληση του ελληνικού λαού, ακόμη κι αν η δικαιολογία είναι ότι θα πρέπει να σωθεί η Ελλάδα.
Εντάξει, να δεχθούμε ότι η οικονομία καταστράφηκε, ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα και ότι αν δεν δανειστούμε από το ΔΝΤ και την ΕΕ δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Να δεχθούμε έστω ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή.
Με τίποτε όμως δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε οτιδήποτε αντιβαίνει το Σύνταγμα, τους νόμους και το καλό του λαού. Όταν η κυβέρνηση διαλύει οικογένειες και καταστρέφει χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους ή όταν δεν μπορεί να εγγυηθεί τους μισθούς των εργαζομένων τότε διαπράττει αδίκημα. Νομικό, αφού ψηφίζει αντισυνταγματικές ρυθμίσεις και ηθικό αφού έρχεται σε αντίθεση με το σύνολο του ελληνικού λαού. Διότι άλλο να κάνεις προσπάθειες να περιορίσεις τα ελλείμματα και τις απίστευτες δαπάνες του κράτους κι άλλο να αδειάζεις τις ήδη άδειες τσέπες των φτωχών σαν ένας κλασικός πορτοφολάς.
Το Μνημόνιο δεν είναι θέσφατο, δεν είναι νομιμοποιημένο από τον κόσμο. Είναι ένα κομμάτι χαρτί που κάποιοι δέχθηκαν ασμένως, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να το διαπραγματευτούν. Γι’ αυτό και πρέπει να αντικατασταθεί με άλλο που να λαμβάνει κι άλλες παραμέτρους, όπως π.χ. ότι πάνω από τα νούμερα και τα κέρδη βρίσκονται ανθρώπινες ψυχές, είναι ο πατέρας μας, η μάνα μας, η γυναίκα μας, ο συνταξιούχος φίλος μας.
Επομένως, κυβερνήσεις… πορτοφολάδες δεν αντέχει άλλο ο τόπος.
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Επίδειξη δύναμης από την Τουρκία στο Βόρειο Αιγαίο!
Τουρκία: η Ελλάδα δεν έχει υφαλοκρηπίδα πέραν των 6 ναυτικών μιλίων...
- Η Ελληνική απάντηση ήταν η συνήθης, δηλαδή, "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε"...
Η κυβέρνηση Ερντογάν δεν πτοήθηκε από τα ελληνικά διαβήματα διαμαρτυρίας για τις «ερευνητικές βόλτες» του τουρκικού υδρογραφικού πλοίου «Τσεσμέ» στο βόρειο Αιγαίο στα διεθνή ύδατα και ξαναέστειλε χθες το πλοίο στην ίδια περιοχή, με συνοδευτική, μάλιστα, επίσημη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.
Το «Τσεσμέ» έκανε και χθες βόλτα στα διεθνή ύδατα του βορείου Αιγαίου, ενώ το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών θέτει θέμα συνολικής διευθέτησης της υφαλοκρηπίδας Με αυτήν την ανακοίνωση η Τουρκία θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν έχει υφαλοκρηπίδα πέραν των 6 ν.μ. χωρικών υδάτων της και επομένως το υπόλοιπο τμήμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου -και όχι μόνον τα τμήματα με τις παρακείμενες ελληνικές και τουρκικές ακτές- είναι προς «ρύθμιση» και «οριοθέτηση». Προς τούτο, άλλωστε, η Αγκυρα «ξεθάβει» το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976 (αναβαθμίζοντάς το σε Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας) για να ισχυριστεί ότι πέραν των χωρικών υδάτων και οι δύο χώρες δεν μπορούν να προβαίνουν σε σεισμικές έρευνες.
Πρόκειται για ακόμα μια απόπειρα της Αγκυρας -σε χαλεπούς καιρούς οικονομικά για την Ελλάδα- να υποστηρίξει (και πάλι εμπράκτως) ότι θέλει να προχωρήσει σε «συνολική» διευθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, περιορίζοντας την ελληνική δικαιοδοσία μόνον στα 6 ν.μ., θέτοντας δηλαδή σε πλήρη αμφισβήτηση και τμήματα της υφαλοκρηπίδας ακόμα και ανάμεσα σε ελληνικά νησιά (π.χ. μεταξύ Θάσου και Σαμοθράκης στο Β. Αιγαίο) και όχι μόνον ανάμεσα σε ελληνικές και τουρκικές ακτές στο Αιγαίο (π.χ. ανάμεσα στη Σαμοθράκη και τις τουρκικές ακτές).
Το νομοσχέδιο
Σύμφωνα με ορισμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες, τις οποίες το υπουργείο Εξωτερικών δεν σχολιάζει, η αφορμή της νέας τουρκικής πρόκλησης δεν είναι άλλη από την πρόθεση της κυβέρνησης να καταθέσει μέσα στον μήνα νομοσχέδιο για ίδρυση Ενιαίου Φορέα εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, με βάση τον οποίο θα πραγματοποιηθούν έρευνες εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων σε περιοχές του κεντρικού Αιγαίου, νοτίως της Κρήτης και στο Ιόνιο.
Είναι προφανές ότι η Τουρκία επιχειρεί να κατοχυρώσει εν τοις πράγμασι τη θέση της και στις διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας, που σύμφωνα με την ελληνική πλευρά αφορούν τώρα τις «προσπάθειες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας»
Η Τουρκία με τον εμπράγματο ισχυρισμό της, ότι αυτή τη στιγμή η ελληνική υφαλοκρηπίδα της περιορίζεται στα 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων, επαναφέρει από την πίσω πόρτα την αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας σε μεγάλο αριθμό ελληνικών νησιών, ο καθορισμός της κυριαρχίας των οποίων θα καθορίσει και το εύρος της υφαλοκρηπίδας στα σημεία εκείνα.Προς τούτο η Τουρκία «έβγαλε από τη ναφθαλίνη» και το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976, που υπογράφηκε τον Νοέμβριο του 1976 ανάμεσα στις δύο χώρες, σύμφωνα με το οποίο οι δυο πλευρές θα απόσχουν από σεισμικές έρευνες πέραν των χωρικών υδάτων τους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Εκτοτε η Τουρκία επιμένει ότι οι δυο χώρες δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο μέχρι να επιλύσουν το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας.
Η ελληνική κυβέρνηση επανήλθε στο θέμα χθες, με τον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών, Γρ. Δελαβεκούρα, να επιμένει ότι ακόμα και αν η Τουρκία δεν προχώρησε σε σεισμικές έρευνες όφειλε εν τούτοις να έχει ενημερώσει την Ελλάδα ως παράκτιο κράτος «προκειμένου να εκτιμήσει αν επηρεάζεται η ελληνική υφαλοκρηπίδα και συνεπώς αν απαιτείται ελληνική συναίνεση». Επανέλαβε ακόμα ότι η Τουρκία «σπαταλά το απόθεμα εμπιστοσύνης που υπάρχει. Η επιλογή της κλιμάκωσης και της όξυνσης είναι μια εύκολη επιλογή».
Η ανακοίνωση
Αντιθέτως, η Τουρκία με τη σχετική ανακοίνωσή της δείχνει να μην προβληματίζεται από πιθανή κλιμάκωση. Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ αναφέρει:
«Σύμφωνα με πληροφορίες από τις αρμόδιες Αρχές μας, το πλοίο TCG Cesme προέβη σε ορισμένες εργασίες υδρογραφικών μετρήσεων στο βόρειο Αιγαίο, στο πλαίσιο των καθιερωμένων δραστηριοτήτων, που έχουν στόχο την ενημέρωση των ναυτικών χαρτών. Παρόμοιες εργασίες πραγματοποιούνται τακτικά και από την πλευρά της Ελλάδας, στη θάλασσα του Αιγαίου.
Ως γνωστόν, στο Αιγαίο δεν υπάρχει κανένας τομέας θαλάσσιας δικαιοδοσίας πέραν των χωρικών υδάτων. Για τον λόγο αυτό, οι περιοχές επέκεινα των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο υπόκεινται στο καθεστώς της ανοιχτής θάλασσας. Η Τουρκία και η Ελλάδα με τη Συμφωνία της Βέρνης του 1976 υποσχέθηκαν να μην προβαίνουν σε σεισμικές έρευνες πέραν των χωρικών τους υδάτων στο Αιγαίο, μέχρι να επιλυθεί το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία επιδεικνύει σεβασμό με την πλήρη έννοια στη Συμφωνία αυτή.
Για τον λόγο αυτό, οι ειδήσεις του ελληνικού Τύπου, ότι το πλοίο TCG Cesme πραγματοποιεί γεωλογικές έρευνες, είναι αβάσιμες. Τις πληροφορίες αυτές και τις απόψεις μας τις διαβιβάσαμε λίαν προσφάτως στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών».
Στην φωτογραφία: 28 Μαρτίου 1987: Το «Σισμίκ», συνοδευόμενο από τουρκικό πολεμικό πλοίο, βγαίνει από τα Δαρδανέλια. O τυχοδιωκτισμός της Άγκυρας λίγο έλειψε να οδηγήσει τις δυο χώρες σε πόλεμο.
Καρατζαφέρης: "Μόνο εγώ έφυγα από το μαντρί και ορθοπόδησα"
Χαμογελούσε ο Καρατζαφέρης μόλις είδε το ρεπορτάζ της Ν.Δ, και δεν άντεξε το είπε πως από τους πρώτους τέσσερις της Ν.Δ, όλοι είχαν φύγει από τη Ν.Δ και ξαναγύρισαν (Σαμαράς, Αβραμόπουλους, Μαρκόπουλος, Λυκουρέτζος)… Ο Χατζηνικολάου του υπενθύμισε ότι και αυτός έφυγε (διαγράφηκε) όμως… ο Καρατζαφέρης σημείωσε πως ήταν ο μόνος που κατάφερε να ορθοποδήσει…
Και τί καταφέρατε;
Ό,τι χτίσατε να το γκρεμίσετε με την ψήφιση του Μνημονίου. Δώσατε στήριξη στην χειρότερη σειρά νόμων που έχει επιβληθεί. Υπογράψατε την καταδίκη των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που ορθοποδήσατε για να στηρίξετε ό,τι επί χρόνια λέγατε ότι πολεμούσατε…
Κάτι μου λέει ότι ο ΛΑ.Ο.Σ θα έχει τρομερές απώλειες στις επόμενες εκλογές, και σίγουρα στα ερείσματά του στην κοινωνία.
Ζητήστε συγγνώμη τουλάχιστον για την ταφόπλακα που ρίξατε στον λαό. Καταλάβατε τί υπογράψατε ή όχι; Είτε ξέρατε και είστε 100% συνυπεύθυνοι, είτε δεν γνωρίζατε τί κάνετε οπότε είστε αναξιόπιστοι και επικίνδυνοι να ζητάτε την ψήφο του λαού, απλά γιατί δεν μπορείτε να κάνετε σωστά την δουλειά σας.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και πάλι μεγάλε Έλληνα κ. Καρατζαφέρη...
Η κηδεμονία του ΔΝΤ βολεύει την κυβέρνηση..
Του Σταύρου Λυγερού
Σωστά επέβαλε αντικειμενικά τεκμήρια διαβίωσης. Γιατί, όμως, τόσο χαμηλά; Γιατί δεν επέβαλε και αντικειμενικά κριτήρια ελάχιστης φορολόγησης επιχειρήσεων και ελευθέρων επαγγελματιών;
- Γιατί δεν ανασυγκροτεί τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό; Γιατί δεν εκκαθαρίζει τις υποθέσεις χρεών προς το Δημόσιο; Γιατί ανέχεται την ανασφάλιστη εργασία και την εισφοροδιαφυγή;
- Γιατί δεν αξιοποιεί τη μεγάλη δημόσια περιουσία και ειδικότερα τα ολυμπιακά ακίνητα, που ρημάζουν;
- Γιατί δεν εξορθολογίζει δομές και λειτουργίες στη δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν περιθώρια να αυξήσει κάθετα την παραγωγικότητα και ταυτοχρόνως να εξοικονομήσει τεράστιους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό.
- Γιατί δεν υπάγει τους διοικητικούς υπάλληλους στο υπουργείο Εσωτερικών για να διευκολύνει τη μετακίνηση όσων πλεονάζουν σε υπηρεσίες που έχουν ανάγκες;
- Γιατί ανέχεται μαύρες τρύπες, όπως ο ΟΣΕ; Γιατί δεν δίνει κίνητρα και κυρίως γιατί δεν εξαλείφει το πλήθος αντικινήτρων για παραγωγικές επενδύσεις;
- Γιατί δεν αναπτύσσει τον θαλάσσιο τουρισμό και δεν δημιουργεί τουριστικά χωριά; Γιατί δεν αξιοποιεί τον –σύμφωνα με το ΙΓΜΕ– πλούσιο ορυκτό πλούτο στη βόρεια Ελλάδα;
- Γιατί δεν θεσμοθετεί την κατά προτεραιότητα δικαστική διεκπεραίωση των υποθέσεων, που αφορούν φορολογικά, διαφθορά και επενδύσεις;
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
Βιάζονται να ενσωματώσουν στο Ελληνικό Σύνταγμα άθλια νομοσχέδια... Γιατί άραγε;
- Βροχή από νομοσχέδια κατ΄ εντολήν Τρόικας και η "κυβέρνηση" Παπανδρέου τρέχει για να εκπληρώσει τις άνωθεν εντολές που δέχεται...
- Με μπαράζ νομοσχεδίων που κατατίθενται στη Βουλή λίγο πριν τη λήξη της σχετικής προθεσμίας επιχειρεί το υπουργείο Οικονομικών να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις που θέτει το Μνημόνιο
Η Τρόικα των επιτηρητών έχει λάβει τη γραπτή δέσμευση της κυβέρνησης για την ολοκλήρωση των πιο πολλών από τις παρεμβάσεις, έως το τέλος του Ιουνίου. Από την πιστή τήρηση των όρων θα κριθεί, μεταξύ άλλων, η εκταμίευση της δεύτερης δόσεις του δανείου.
Πέρα από τις ρυθμίσεις για το ασφαλιστικό του δημοσίου τομέα που ήδη συζητούνται στη Βουλή από την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, το υπουργείο Οικονομικών, επιταχύνει την προώθηση πολλών ακόμη εκκρεμοτήτων:
- Αποφασίστηκε εντέλει χθες το βράδυ (αναμένεται σύντομα η επίσημη ανακοίνωση) ο επικεφαλής της Ελ. ΣΤΑΤ (πρώην ΕΣΥΕ). Ειδικότερα, πρόκειται για τον κ. Α. Γεωργίου ο οποίος είναι μεταξύ των υποψηφίων που έχει προτείνει ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου.
- Κατατέθηκε στη Βουλή τη Δευτέρα η ρύθμιση με την οποία περνά στην αρμοδιότητα της Τράπεζας της Ελλάδος η εποπτεία της ιδιωτικής ασφάλισης, ενώ καταργείται η ΕΠΕΙΑ που σήμερα εποπτεύει τον κλάδο. Σε ειδικό άρθρο προβλέπεται η επιμήκυνση από τα 30 στα 40 έτη των δανείων που έχουν λάβει δημόσιοι υπάλληλοι από το Ταμείο Παρακαταθηκών.
- Στην επιτροπή Οικονομικών υποθέσεων της Βουλής παρουσιάστηκε χθες από το υπουργό Οικονομικών η ρύθμιση για την δημοσιονομική ευθύνη. Προβλέπει μεταξύ άλλων αυξημένες αρμοδιότητες του υπουργείου Οικονομικών στη χάραξη και παρακολούθηση των προϋπολογισμών, οι οποίοι θα είναι τριετείς. Επίσης θεσπίζει συγκεκριμένο πλαφόν στις ετήσιες δαπάνες κάθε υπουργείου και φορέα, το οποίο δεν θα μπορεί να αυξηθεί παρά μόνο με τη ψήφιση από τη Βουλή, με την ίδια διαδικασία συμπληρωματικού προϋπολογισμού. Σε περίπτωση που κάποια δαπάνη αυξηθεί άνω του στόχου, το μόνο δικαίωμα που δίδεται είναι η εύρεση του ποσού από άλλο κωδικό του ίδιου υπουργείου.
- Έχει περάσει από υπουργικό συμβούλιο και πλέον βρίσκεται στο Ελεγκτικό Συνέδριο το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό του δημοσίου. Προβλέπει την αυστηρή εξίσωση ορίων ηλικίας μεταξύ ανδρών και γυναικών από το 2011 έως το τέλος του 2013. Σύμφωνα με το προσωρινό κείμενο, δεν θα υπάρχουν εξαιρέσεις με τις γυναίκες που έχουν ανήλικα τέκνα να βγαίνουν στην σύνταξη από το 2013 στα 65 έτη.
Προβλέπει όμως και αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων παρόμοιο του ιδιωτικού τομέα που θα οδηγήσει σε μειώσεις των μελλοντικών αποδοχών αλλά και εισφορά τύπου ΛΑΦΚΑ για εισοδήματα ανω των 1.400 ευρώ. Η μεταβατική περίοδος για τις εισοδηματικές ρυθμίσεις λήγει το 2015.
- Στο τελικό στάδιο προετοιμασίας βρίσκεται επίσης το νομοσχέδιο για τον «τζόγο». Προωθείται η σύσταση νέας ρυθμιστικής εποπτικής αρχής στο υπουργείο Οικονομικών και ρυθμίζει το διαδικτυακό στοίχημα.
- Αναμένεται να κατατεθεί το νομοσχέδιο για την εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Μετά από όλα αυτά, μία απορία μένει: Γιατί βιάζονται τόσο οι άνθρωποι της τρόικας και του ΔΝΤ να ενσωματώσουν με μορφή νόμων τις εκτρωματικές τους παρεμβάσεις που στο σύνολό τους αποβλέπουν στην μετατροπή της Ελλάδας σε μπανανο-αποικιοκρατία; Μήπως φοβούνται πως οι εξελίξεις θα τους προλάβουν, πως τελικά οι έλληνες θα σηκώσουν το ανάστημά τους και θα χάσουν τις καλές "μπίζνες" και το μεγάλο φαγοπότι από τον κατακερματισμό και το ξεπούλημα της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας;
Ο Γιώργος Παπανδρέου, πάντως, το έχει δηλώσει ευθαρσώς πως "δεν τον ενδιαφέρει αν θα ξαναβγεί πρωθυπουργός", αποδεχόμενος ουσιαστικά τον ντροπιαστικό του ρόλο εις βάρος της ίδιας της Ελλάδας. Εάν ήμουν στη θέση του, θα προβληματιζόμουν για το εάν θα μπορέσω να διαφύγω από τη χώρα... Κι αυτό, γιατί θα φοβόμουν μην με κρεμάσουν και με αφήσουν στο έλεος του ελληνικού νόμου εκείνοι στους οποίους διαλαλούσα πως "δεν χρωστάω τίποτε"...
Υ.Γ.: Αλήθεια, κύριε Παπανδρέου, εκείνο το ελικόπτερο για να σε μεταφέρει μέχρι το Ελευθέριος Βενιζέλος ή σε κάποια (έστω) αμερικανική βάση, το έχεις εξασφαλίσει; Κάντο όσο προλαβαίνεις, γιατί όταν έρθει η στιγμή κάποιοι ίσως να σε... προλάβουν
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)