Κυριακή 22 Μαΐου 2011

Ένας πράκτορας και 299 ηλίθιοι ή πως το έγκλημα επιβάλει την ομερτά



Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι...
Ο παραπάνω τίτλος όπως θα θυμούνται οιπαλαιότεροι ήταν ένα ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη που κάποιος ανώνυμος το έκανε τραγούδιπου εγώ το ξανάφερα στη μνήμη μου για να γράψω το πάρα κάτω άρθρο.
Νομίζωπως οι πάντες θα έχετε συνειδητοποιήσει πως τα πράγματα γενικώς σ’ ολόκληρο τον κόσμο δεν πάνε καθόλου καλά. Μας λένε πως όλα τα κράτη του κόσμου είναιχρεωμένα μέχρι το λαιμό, αλλά δε μας λέει κανένας σε ποιόν τα χρωστάνε.
Τα χρόνια της αμεριμνησίας και της σπατάλης,που οι τράπεζες σε ξυπνούσαν μες το καταμεσήμερο και σε παρακαλούσαν να σου δώσουν δάνειο, μας τελείωσαν.
Ήρθεη ώρα που οι διεθνείς τοκογλύφοι και ξέρετε ποιοί είναι αυτοί, ενώ μέχρι τώρα σιγοντάρανε να χρεωθούμε όσο γίνεται περισσότερο, τώρα θέλουνε τα λεφτά τους πίσω εδώ και τώρα που το χρήμα έχει ακριβύνει κι εσύ επειδή δεν μπορείς να τους τα επιστρέψεις αμέσως, θέλουνε να σου πάρουνε το κεραμίδι που έχεις πάνω απ’ τοκεφάλι σου.
Έτσι με απαίτηση στον εδώ πράκτορά τους Jefry GAP Company, ζητήσανενα κόψει τη δική μου μικροσύνταξη και το δικό σου χαμηλό μισθό για να πάρουνε τους τοκογλυφικούς τόκους που μας έχουν επιβάλει.
Πάντως μέχρι τώρα δεν έχω ακούσει κανένα ναλέει πως δεν χρωστάμε τα ιλιγγιώδη αυτά ποσά που μας καταμαρτυρούν οιτοκογλύφοι. Εγώ μια φορά σας ορκίζομαι πως από αυτά τα λεφτά που δανειστήκαμε ως χώρα δεν πήρα ούτε ένα ευρώ, ούτε είδα την ποιότητα της ζωής μου να καλυτερεύει. Οι δρόμοι σε όλη την επικράτεια είναι ίδιοι και χειρότεροι, η παιδεία μας πνέει τα λοίσθια, η ασφάλεια των πολιτών είναι ανύπαρκτη και τανοσοκομεία μας δεν έχουν μπαμπάκι και οινόπνευμα να κάνουν μια αιμοληψία. Τα έζησα και τα ξέρω.
Ο υπουργός υγείας μπορεί να βγαίνει στα κανάλια και να λέει πως όλα είναι τέλεια και πως οι κακοί διευθυντές των νοσοκομείων φταίνε που κρύβουνε τα υλικά, αλλά δες μας λέει που τα κρύψανε. Όταν οι αποθήκες των νοσοκομείων είναι άδειες από υλικά, τότε ή πραγματικά δεν έχουν γιατί δεν κάνανε προμήθειες ή κάποιοι τα έχουνε κλέψει ή οι διευθυντές τα έχουνε κριμένα στην κολώτσεπή τους αν έτσι νομίζει ο κύριος υπουργός. Εάν έχουνε κάνει λοβιτούρες τότε πιάστους και βάλτους φυλακή και μη βγαίνεις στακανάλια και μου λες αρλούμπες για να με πείσεις πως είσαι καλός υπουργός για να ξαναπάρεις την ψήφο μου.
Ότι πήρατε πήρατε και ότι δώσαμε δώσαμε. Τέρμα με τη σαπίλα.
Εσείς οι πολιτικοί είστε αυτοί που τα φάγατετα λεφτά και αν έχουν απομείνει ακόμα κάποιοι έντιμοι από σας μέσα στοκοινοβούλιο, πιάστε τους άτιμους και βάλτε τους φυλακή για να μας αποδείξετε πως εσείς είστε καθαροί και έντιμοι.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στα δανεικά γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να τα βάλεις με τους αδίστακτους τοκογλύφους. Όσο άδικο κι’ αν είναι, αφού έχουμε υπογράψει ως χώρα πρέπει να τους τα επιστρέψουμεγιατί διαφορετικά θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Για να μας εκδικηθούν αν δεν πάρουν τα λεφτά τους δεν το χουνε σε τίποτα να βάλουν τους Τουρκαλάδες να μας επιτεθούν για ψύλλου πήδημα.
Αυτοί ευκαιρία περιμένουν να βουτήξουν κανα νησί κι ας κάνουν κουμπαριές και χορεύουν τσιφτετέλια με τους δικούς μας κοιμισμένους πρωθυπουργούς.
Ο Αμερικανός πρέσβης το 22′ στη Σμύρνη G. Horton τους αποκαλεί λαίλαπα της Ασίας, ο Γιάννης Καψής στο βιβλίο του «1922 η μαύρηβίβλος» έχει μαρτυρίες από εκατοντάδες ανθρώπους που βίωσαν την αγριότητα τωνΤούρκων και η Διδώ Σωτηρίου στο βιβλίο της «Ματωμένα χώματα» μας λέει για τη δολιότητα και τη μοχθηρία των Τούρκων.
Όποιος απ’ όλους αυτούς που συνεργάζονται με τους διεθνείς κεφαλαιοκράτες και δεν τους κάνει τη δουλειά τους, δε διστάζουν να τον βγάλουν από τη μέση με τον πιο ύπουλο τρόπο.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο κύριος Στρος Καν (Κοέν) αυτό είναι το πραγματικό του όνομα, που κάπου θα τους μπήκε στη μύτη στο χοντρό παιχνίδι που παίζεται στα ανώτερα κλιμάκια του διεθνούς καπιταλισμού και είδατε πως του τη στήσανε και τον βγάλανε από τη μέση.
Αλλά αυτός δεν είναι το μόνο θύμα τους, αλλά σκεφτείτε τι ήτανε ο Μιλόσεβιτς και το τέλος του, τον Μπιν Λάντεν και τηνπροσφορά του στον πόλεμο των Τσετσένων κατά των Ρώσων και το δικό του τέλος,τίνος συνεργάτης ήταν ο Σαντάμ Χουσείν στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, ο Μουμπάρακ, ο Καντάφι και δε ξέρω πόσοι ακόμα.
Για να μη έχουμε λοιπόν χειρότερα, καλό είναι να αναλάβουν Έλληνες πατριώτες οικονομολόγοι να διαπραγματευτούν μαζί τους και να βρούν ένα τρόπο να γλυτώσουμε το συντομότερο απ’ τα νύχια τους.
Οι οικονομολόγοι μας θα πράξουν το πατριωτικότους καθήκον, αλλά κι εμείς πρέπει να κάνουμε το δικό μας αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα και μια και το δημόσιο πια φράκαρε από διορισμούς, να γυρίσουνε οι πολίτες στα χωριά τους και ας μαζέψουνε καμιά ελιά που τις αφήνουν και πάνε χαμένες γιατί δεν υπάρχουν χέρια να τις μαζέψουνε και ας ασχοληθούνε πραγματικά με τις καλλιέργειες και να μην περιμένουν πάλι λεφτά από επιδοτήσεις.
Δυστυχώς παρήλθονοι χρόνοι εκείνοι που ο κάθε αγρότης παράταγε το χωριό του που ερχόταν στηνΑθήνα και γινόταν δημόσιος υπάλληλος με πολιτικό μέσον, αλλά και ένα σωρό επαγγελματικοί κλάδοι ζούσαν από τις επιδοτήσεις.
Δυστυχώς για μένα κατάγομαι από αστική περιοχή και δεν έχω ούτε ένα μέτρο χώμα να πάω να φυτέψω τα απαραίτητα, να βάλω μερικές κοτούλες και καμιά κατσίκα να έχω τα φρέσκα μου αυγά και το αγνό μου γάλα για να μην πεινάσω.
Όσοι απ’ τις χιλιάδες απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους που διαθέτετε στο χωριό σας σπίτι και χωράφι, σπεύσατε όσο υπάρχει λίγος χρόνος ακόμα, γιατί χωρίς να έχω καμία σχέση με μάντεις και γέροντες καλόγερους που προλέγουν το μέλλον, τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά και οι πολιτικοί ας λένε ότι θέλουν πως σε ένα με δυο χρόνια θα έχουμε συνέλθει οικονομικά.
Αυτοί όπως πάντα λένε ψέματα όπως αυτό, το πως λεφτά υπάρχουν καιτην άλλη μέρα βρεθήκαμε με τρύπιες τσέπες.
Επιστρέψτε στα πάτρια εδάφη και βάλτε τις γυναίκες σας να φτιάξουν κα να τραχανά και καμιά χυλοπίτα για το χειμώνα, ναμάθουν να φτιάχνουν χορτόπιτες με μπόλικη φετούλα μέσα και αντί για ουίσκι που μάθατε να πίνετε τόσα χρόνια καιρός είναι να αρχίσετε να πίνετε το υπέροχο κρασάκι μας και να κατεβάζετε καμιά ρακί ή κα να τσιπουράκι με τη σπανακόπιτά σας.
Έτσι θα παραμείνουμε υπερήφανοι Έλληνες και με οικονομία θα καταφέρουμε να ξεχρεώσουμε τους τοκογλύφους και με την πείρα που αποκτήσαμε αυτά τα χρόνια για τους πολιτικούς να φτιάξουμε ένα καινούριο Σύνταγμαπου να μην επιτρέπει σε απατεώνες πλέον να μας κυβερνούν.
* ο Θεόφιλος Αιγινήτης είναι Ζωγράφος- Συγγραφέας
read more "Ένας πράκτορας και 299 ηλίθιοι ή πως το έγκλημα επιβάλει την ομερτά" Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

Προεδρική Δημοκρατία; Όχι, ευχαριστώ


Είναι διάχυτη η αίσθηση στους Ελληνες ότι είναι καιρός να αλλάξουμε το πολίτευμα της χώρας μας. Πράγματι, αυτή είναι και η μόνη λύση για να απεγκλωβιστούμε από την άθλια αντιπροσωπευτική ψευτοδημοκρατία η οποία μας έφερε εδώ που μας έφερε.
Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος. Με τη σημερινή κομματοκρατία, το σύστημα διασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του αφού:
1. Για να ανελιχθεί κάποιος σε υψηλές πολιτικές θέσεις, πρέπει να περάσει από τη βάση του κόμματος, (οποιουδήποτε κόμματος συμπεριλαμβανομένων της ΝΔ, Πασοκ, Λαος, ΚΚΕ, Σύριζα, Μπακογιαννέϊκο κ.λ.π.), και να συναναστραφεί με άεργους τεμπέληδες λαμόγια και γλύφτες για πολλά χρόνια. (ή να είναι γιός/κόρη/ανηψιός/ξάδερφος πολιτικού οπότε τα πράγματα είναι απείρως ευκολότερα)./
Αν δεν γίνει όμοιος τους, αν δεν φάει (μαζί τους), αν δε λερώσει τα χέρια του με βρώμικο χρήμα, αν δεν σιωπήσει, θάβεται στη λήθη. Ετσι, τα κόμματα είναι ένα είδος φίλτρου που φιλτράρει τους υγειώς σκεπτόμενους πολίτες και τους βγάζει εκτός. Οποιος δε συμμορφώνεται με τη γραμμή του κόμματος, όποιος ρωτάει πολλά, όποιος κατηγορεί τους “συντρόφους” για ατασθαλίες, απομονώνεται και διαγράφεται, ενώ τα ΜΜΕ, πολύ εύκολα και γρήγορα θα τον παρουσιάσουν σαν γραφικό τυπάκο που δεν ξέρει τι του γίνεται.
Με τον τρόπο αυτό, μόνο οι εξαιρετικά γλύφτες γραικύλοι μπορούν να ανέλθουν στα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια των κομμάτων και βεβαίως μετά την μακρά τους πορεία και συναναστροφή με τους κατώτερους των πολιτών, έχει γίνει ένα με αυτούς (αν δεν ήταν ήδη), σιωπά, συμβιβάζεται και συμμετέχει στο πάρτι.
Ολα αυτά, για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία τα έχει συνειδητοποιήσει ο Ελληνικός λαός. Αυτό είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος.
Βεβαίως, το σύστημα δε θέλει να χάσει τη μαρμίτα από ένα μάτσο ασήμαντα ανώνυμα ανθρωπάκια που θέλουν (τρομάρα τους) να τα ρωτάνε (οι κοτζαμάν πολιτικοί) πριν πάρουν αποφάσεις. Ετσι, για την περίπτωση που τα ανθρωπάκια θελήσουν να ξεφύγουν από την προεδρευομένη δημοκρατία, το σύστημα έχει ετοιμάσει ένα νέο προϊον: Την προεδρική δημοκρατία.
Ξεκίνησαν λοιπόν εδώ και καιρό οι παπαγάλοι την εκστρατεία υπέρ της προεδρικής δημοκρατίας, άλλοι επειδή τρέφονται από το σύστημα, άλλοι επειδή ενθουσιάστηκαν με τις αναλύσεις και άλλοι επειδή πρέπει κάτι να πουν (κάθε ψευτο-δημοσιογράφος πρέπει οπωσδήποτε να έχει μια άποψη, ασχέτως αν διαθέτει τις αντίστοιχες γνώσεις).
Αρθρα επι άρθρων, αναλύσεις επι αναλύσεων, θέσεις, θεωρίες και αναρτήσεις που υποστηρίζουν την προεδρική δημοκρατία. Εξαλοι όλοι με την “απαρέδεκτη” προεδρευομένη δημοκρατία, υποστηρίζουν ότι η λύση στο πρόβλημα είναι η προεδρική.
Ενας καθαρός νους όμως, αναρωτιέται: Εφαρμόστηκε πουθενά αυτή η περιβόητη προεδρική δημοκρατία; Ελυσε πράγματι τα προβλήματα που δημιουργεί η προεδρευόμενη δημοκρατία;
Η απάντηση είναι απλή. Η προεδρική δημοκρατία έχει εφαρμοστεί σε πάμπολλες χώρες, με πρώτη και καλύτερη την Αμερική. Αναρωτιώμαστε λοιπόν: Συμμετέχει ο Αμερικανικός λαός στις αποφάσεις που τον αφορούν; Είναι αποτελεσματική η εφαρμογή της προεδρικής δημοκρατίας στην Αμερική;
Στην Αμερική λοιπόν, όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν δύο (σε ένα) κόμματα, οι δημοκρατικοί και οι δημοκρατικοί, (democrats και republicans = ίδια μετάφραση) οι οποίοι εναλλάσσονται στην εξουσία εδώ και χρόνια, παρά το γεγονός ότι μόνο ένας στους τρείς Αμερικάνους ψηφίζει στις εκλογές. Χειραγωγούν την κοινή γνώμη με τα ΜΜΕ , και ο λαουτζίκος, αντί να ψηφίζει βουλευτές, (που προβάλει η τηλεόραση και υποστηρίζει το κόμμα) ψηφίζει πρόεδρο (που προβάλει η τηλεόραση και υποστηρίζει το κόμμα). Αλλαξε ο μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.
Το έλλειμα ελευθερίας στην Αμερική, είναι ίσως μεγαλύτερο και από αυτό της Ελλάδας.
Αρα, η προεδρική δημοκρατία απέτυχε στην Αμερική.
Ενα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυχίας της προεδρικής δημοκρατίας είναι η Τυνησία (την οποία επισκέφθηκα για δουλειά ένα μήνα πριν να αρχίσουν τα επεισόδια) όπου ο ίδιος πρόεδρος, κέρδιζε τις εκλογές με ποσοστό 87% (!) επι 38 συναπτά έτη. Δύο αντίπαλοί του, ελάμβαναν ο μεν ένας (ο δυνατός) ποσοστό 5% και ο άλλος (ο αδύναμος) 2,1%. Και οι τρεις τους (ο νικητής και οι ηττημένοι) ζούσαν σε βίλες και παλάτια, σε αντίθεση με το λαό της Τυνησίας που ζούσε σε τρώγλες και ερείπια.
Οχι και τόσο δημοκρατικό.
Αρα, κύριοι υποστηρικτές της προεδρικής δημοκρατίας, παρακαλώ να μου υποδείξετε έστω και μία χώρα που να έχει πραγματική δημοκρατία εφαρμόζοντας το πολιτικό σύστημα της προεδρικής δημοκρατίας και μετά θα ακούσω τις αναλύσεις σας για τα πλεονεκτήματα της.
Οι παπαγάλοι θα ρωτήσουν: “Και ποιο είναι το πολιτικό σύστημα που θα εξασφάλιζε πραγματική δημοκρατία”;
Στην ερώτηση αυτή, υπάρχει απάντηση. Είναι ένα σύστημα που δεν έχει εφευρεθεί ακόμα. Δεν ξέρω ποιος εφηύρε την προεδρική δημοκρατία και για ποιο λόγο θα πρέπει να διαλέξουμε οπωσδήποτε ανάμεσα στην προεδρευομένη και την προεδρική. Δεν ξέρω επίσης για ποιο λόγο δεν επιτρέπεται να εφεύρουμε τώρα ένα πολιτικό σύστημα που θα εξασφαλίζει πραγματική δημοκρατία.
Το μόνο σύστημα που θα εξασφαλίζει πραγματική δημοκρατία, είναι αυτό στο οποίο θα συμμετέχει ο λαός. Οχι δια αντιπροσώπου, αλλά άμεσα. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πάρα πολλά προς αυτήν την κατεύθυνση όπως για παράδειγμα:
1. Κατάργηση του θεσμού του προέδρου. Βουλή 300 βουλευτών, εκ των οποίων οι 150 θα προέρχονται από κόμματα και τα γνωστά και οι 150 θα είναι τυχαία κληρωμένοι πολίτες. Πλειοψηφία 51% για να επικυρωθεί οποιοσδήποτε νόμος.
2. Κατάργηση του θεσμού του προέδρου και αντικατάσταση του από δεύτερη βουλή από 300 τυχαία εκλεγμένους πολίτες. Η κανονική βουλή νομοθετεί, αλλά για να ισχύσει ένας νόμος θα πρέπει να τον επικυρώσει η δεύτερη βουλή των πολιτών.
Η λίστα είναι μεγάλη και είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να σκεφτούμε μερικές λύσεις ακόμα.
Λύσεις υπάρχουν για όλα. Για να εξασφαλιστεί η τυχαιότητα (και να μην “τυχαίνουν” πάντα π.χ. ψηφοφόροι του πασόκ στους “τυχαία εκλεγμένους”, μπορεί η κλήρωση να γίνεται βάσει του αριθμού ταυτότητας με μια διαδικασία παρόμοια με αυτήν του Λόττο Τζόκερ κ.λ.π. (Οταν είναι για τζογο, τις λύσεις τις βρίσκουν. Οταν είναι για δημοκρατία, σηκώνουν τα χέρια).
excel αρχείο σε site του υπουργείου εσωτειρκών, ώστε να μπορούν οι πολίτες να ελέγξουν ότι η ψήφος τους και η ψήφος των γνωστών τους μετρήθηκε σωστά, αλλά και να ελέγξουν το συνολικό αποτέλεσμα.
Σκεφτείτε το λίγο: Θα είχαμε υπογράψει μνημόνιο αν είχαμε ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα; Θα είχε φτάσει η παιδεία μας σε αυτό το άθλιο χάλι; Θα είχαμε βουλευτική ασυλία; Παραγραφή;
Νομίζω πως όχι.
Μέχρι λοιπόν τα παπαγαλάκια να μας υποδείξουν μια χώρα όπου εφαρμόστηκε σωστά η προεδρική δημοκρατία και όπου δεν υπάρχουν λαμογιές, αναξιοκρατία και χρέη, ας σκεφτόμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση. Την κατεύθυνση της πραγματικής δημοκρατίας στην οποία η γνώμη των πολιτών λαμβάνεται υπ’ όψη και διαμορφώνει τις αποφάσεις.

read more "Προεδρική Δημοκρατία; Όχι, ευχαριστώ" Διαβάστε περισσότερα...

Tην Ελλάδα φοβόντουσαν, αλλά από την Ισπανία θα τη βρουν…


Μπορεί η Ισπανία να ανήκει κι αυτή στα λεγόμενα Pigs, αλλά δεν έχει ακόμη παραδοθεί στις ορέξεις του ΔΝΤ και των διεθνών τραπεζιτών, υπογράφοντας κάποιο ταπεινωτικό μνημόνιο, όπως καλή ώρα κάποιοι…
Παρόλα αυτά, ο ισπανικός λαός αποδεικνύει ότι πάνω απ όλα είναι μεσογειακός, και έχει βγει στους δρόμους για να προλάβει τα χειρότερα.
Χιλιάδες λαού, εδώ και αρκετές ημέρες, έχουν καταλάβει τις κεντρικές πλατείες των ισπανικών πόλεων, διαδηλώνοντας, και αποφασισμένοι να παραμείνουν στις «αγωνιστικές» επάλξεις τουλάχιστον μέχρι την ερχόμενη Κυριακή, ημέρα των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Χωρίς τη στήριξη κανενός κόμματος, οι νέοι και νέες της Ισπανίας κατέβηκαν στο δρόμο αυθόρμητα, εκμεταλλευόμενοι το νέο όπλο της διαδικτυακής κοινωνικής δικτύωσης. Και με μόνο εφόδιο τον ενθουσιασμό τους, δίνουν ένα μάθημα τόσο στις κυβερνήσεις ολόκληρης της Ευρώπης, όσο και στις απρόσωπες χρηματαγορές, οι οποίες τρέμουν μη τυχόν και το ισπανικό παράδειγμα ακολουθήσουν κι άλλοι…
Οι πολιτικοί της χώρας πιάστηκαν εξ απήνης, και αντέδρασαν με αμηχανία. Τα γεγονότα τους πρόλαβαν και τους ξεπέρασαν. Οι συγκεντρωμένοι όμως δηλώνουν: «Δεν είμαστε με κανένα κόμμα, δεν ενθαρρύνουμε τον κόσμο να μην ψηφίσει στις εκλογές της Κυριακής αλλά αυτό που θέλουμε είναι να ακουστεί η φωνή μας, να αποσαθρωθεί το σύστημα που είναι στα χέρια των τραπεζιτών, να πούμε όχι στον δικομματισμό και στη διαφθορά».
Όλοι μιλάνε για μια «ισπανική άνοιξη», όμοια με εκείνη που συγκλόνισε, και που συνεχίζει να συγκλονίζει τη βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Μόνο που στη περίπτωση της Ισπανίας, το κίνημα αυτό της ειρηνικής αντίστασης ονομάστηκε Democracia Real Ya (Αληθινή Δημοκρατία Τώρα), από το όνομα της οργάνωσης πολιτών, την Μ15, δηλαδή 15 Μαΐου, οπότε και ξεκίνησε η κινητοποίηση.
Και τι λένε; Τι ζητάνε; Το παρακάτω απόσπασμα από τη διακήρυξή τους, τα λέει όλα:
«Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις, που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση… Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…
Για όλα τα παραπάνω, είμαστε εξοργισμένοι.
Νομίζουμε ότι μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα…
…
μαζί μπορούμε.
Παρέα. Είναι δικαίωμά μας».
Στην Ισπανία, η ανεργία συναγωνίζεται την λαϊκή αγανάκτηση έχοντας σκαρφαλώσει στο 21.20%. Στους νέους κάτω των 25, το ποσοστό αγγίζει το 45%. Η χώρα είναι ένα καζάνι που βράζει. Και ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί η σκληρή λιτότητα, ούτε υπογράφηκε κάποιο ανάλγητο και προδοτικό μνημόνιο. Αυτό προσπαθούν να προλάβουν οι νέοι της χώρας. Για αυτό και η συγκεκριμένη (ειρηνική προς το παρόν) αντίδραση φοβίζει πολλούς. Και η ανησυχία τους έχει να κάνει με τον φόβο ότι η λαϊκή οργή μπορεί να ξεχειλίσει, και να πραγματοποιηθούν οι εφιάλτες του «συστήματος», ενός συστήματος που θεωρεί τις αγορές και όχι τους ανθρώπους ως προτεραιότητα.
Και όπως φαίνεται, την Ελλάδα φοβόντουσαν, αλλά από την Ισπανία θα τη βρουν…
read more "Tην Ελλάδα φοβόντουσαν, αλλά από την Ισπανία θα τη βρουν…" Διαβάστε περισσότερα...

Πάμε πλατεία σαν την Ισπανία



Πρέπει να πάμε σήμερα, έπρεπε να είχαμε πριν ένα χρόνο ή και χθες, έπρεπε να είμαστε ήδη εκεί... Εκεί που μας καλεί η ιστορία, εκεί που μας καλεί η δημοκρατία, εκεί που μας καλεί το χρέος μας στα παιδιά μας και όχι στους δανειστές μας
Πόσο δύσκολο μπορεί να ‘ναι για κάποιον που κάθεται μπροστά από έναν υπολογιστή πολλές ώρες ημερησίως, καταγράφοντας για επαγγελματικούς («βιοποριστικούς» ο ίδιος δικαιολογείται απέναντι στην εικόνα του καθρέπτη) λόγους, την καθημερινότητα, τα αίτια και τα επιγενόμενά της, να μιλήσει για δικές του σκέψεις, δικές του εικόνες, φοβίες, σκιάχτρα που κουρνιάζουν εδώ και μήνες στις κυψέλες του εγκεφάλου, άγχη, αλήθειες;
Κάποιες φορές, ειλικρινά, πολύ δύσκολο.
Υπάρχουν φορές που τα πλήκτρα χορεύουν μόνα τους, λες και από μια μαγική, απροσδιόριστη συνομωσία μπορούν να διαβάζουν αγόγγυστα, άμεσα, αφιλτράριστα τα ερεθίσματα και το υποσυνείδητο… Και να τ’ αποτυπώνουν στην οθόνη. Να σχηματίζουν λέξεις, προτάσεις. Προτάσεις που μιλούν για αλήθειες. Άλλες φορές του υπογράφοντος, άλλες πάλι φορές των άλλων. Πολλές φορές ανέντιμα, εσκεμμένα υποψιάζουν μπερδεύοντας αίτιο κι αιτιατό, θύτη και θύμα, ακούσιο κι εκούσιο, θολώνουν τα νερά για να μιλήσουν γι’ αλήθειες που δεν είναι, που θα μπορούσαν να ’ναι αλλά δεν είναι, των άλλων. Άλλες πάλι φορές όχι…
Χωρίς περιστροφές και χωρίς την παραμικρή προσπάθεια σ’ αυτό το σημείωμα να υπάρξει αρχή, μέση και τέλος, αλλά «δια ταύτα», χωρίς δομή, φίλτρα, δεύτερες σκέψεις: ζήλεψα στο άκουσμα της είδησης ότι χιλιάδες Ισπανών πολιτών μαζεύονται καθημερινά στην κεντρική πλατεία της Μαδρίτης διαδηλώνοντας την αγανάκτησή τους. Διαμηνύοντας στο πολιτικό προσωπικό της χώρας που έπαψαν να εμπιστεύονται ότι θα τους χαλάσουν τον ύπνο για όσο εκείνοι τους αρνούνται το δικαίωμα στ’ όνειρο. Παιγνίδι του υποσυνείδητου θα πρέπει να ‘ναι που η εικόνα τους, το μήνυμά τους, πήγε και παραλληλίστηκε όχι τόσο με την πλατεία Ταχρίρ, όπως δικαιολογημένα παρατήρησαν κάποιοι, αλλά με τις κατάμεστες από κόσμο πλατείες του Βελιγραδίου χρόνια πριν. Κατάμεστες από ανθρώπους με καθαρό, κρυστάλλινο βλέμμα, με την κονκάρδα «στόχο» στο πέτο, που καλωσόριζαν με τραγούδια, μπύρες, θάρρος και πολιτισμό, τις βόμβες του Μπιλ Κλίντον και των ευρωπαίων υποστηρικτών του. Εκείνες που ακόμα κι όταν δεν έβρισκαν τον στόχο τους, κατάφερναν να καταστρέψουν κάθε τετραγωνικό χιλιοστό της παραγωγικής γης, να επιφέρουν ένα ισχυρό, καθοριστικό και υπολογισμένο πλήγμα στην καθημερινότητα, στην σκέψη και στην διανόηση αυτής της χώρας.
Το τίμημα, το βαρύ αντίτιμο της αποκοτιάς τους όμως είναι αυτό που τελικά είχε σημασία στον δικό μου αξιακό κώδικα. Γι’ αυτό φαντάζομαι το θυμάμαι ακόμα. Θα πρέπει να ‘σαι πεπεισμένος βαθιά, σκέφτομαι τώρα, για να πάρεις το παιδί σου αγκαλιά και να πας να σταθείς σε μια πλατεία για να υποδεχθείς τον θάνατο. Ώριμοι, αποφασισμένοι, δεν πήγαν στα καταφύγια, δεν κρύφθηκαν, δεν ασέλγησαν, δεν φόρεσαν κουκούλες… Διεκδίκησαν τ’ όνειρο, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς περιστροφές, χωρίς προμετωπίδες… Έτσι απλά. Κρυστάλλινα, όπως η ματιά τους. Τους αφόπλισαν; Όχι. Τους ανάγκασαν σε δεύτερες σκέψεις; Ίσως. Τους ακύρωσαν, αποκαλύπτοντας την γύμνια τους; Σίγουρα! Η έξωθεν καλή μαρτυρία είναι αυτή που χάθηκε. Οι παρωπίδες αυτές που έφυγαν. Τα θολά τους άλλοθι.
Εκούσιος ή και ακούσιος θεατής, αποδέκτης, ενός αγώνα για λύτρωση, αλλά τυχερός που η ζωή τα ‘φερε να ‘χω γεννηθεί μερικά βουνά πιο κάτω, καταλάβαινα, υποψιαζόμουν, αλλά δεν συνειδητοποιούσα…
Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου, βολεμένος, αποκοιμισμένος, νόμισα, ήλπισα πως η δική μου πραγματικότητα δεν θα επέτρεπε να μιλήσω για την αλήθεια τους σε πρώτο ενικό. Με αφορούσε, αλλά δεν με άγγιζε. Καιγόταν το σπίτι του διπλανού όχι το δικό μου. Πόνεσα, αλλά η πιστοληπτική μου ικανότητα, η δανεική μου ζωή και το ευρωπαϊκό μου παρόν και μέλλον, επέτρεπαν την ενοχή, τον βολικό μου λήθαργο. Πέρασαν από τότε χρόνια. Ανέχθηκα, χωρίς να συμμετέχω, δημιούργησα, προχώρησα. Δεν τα έφαγα και δεν θυμάμαι να συνέφαγα με κανέναν άλλο κοιλιόδουλο. Σαπιοκοιλιά.
Εργάστηκα με συνέπεια και συνεχίζω να το κάνω –ελπίζω κι εύχομαι με αξιοπρέπεια – υπαμειβόμενος. Πλήρωσα και συνεχίζω να πληρώνω το τσιμπούσι τους, λοιδορούμενος. Απαξιώθηκα, αφέθηκα στην τύχη μου, αδιαφόρησα, καμωνόμουν πως τα ποντίκια του City, τα heads funds και οι brokers του Μανχάταν που μου κατάτρωγαν τα θεμέλια δεν θα τα καταφέρουν και προχώρησα… Για να φθάσω μέχρις εδώ. Λίγο περισσότερο ώριμος, προετοιμασμένος να δώσω αγάπη, στοργή. Αποφασισμένος να φτιάξω έναν υγιές προθάλαμο για τα παιδιά μου, προσπαθώντας να διαχειριστώ με σοβαρότητα την ευτυχία που ο Θεός μου επιφύλαξε.
Και ξαφνικά, αναπάντεχα, το χαμόγελο, η ματιά τους, η ευτυχία μου έγινε… βρόγχος!
Ο κόσμος μου; Ευάλωτος. Η στιβαρή του πύλη λιλιπούτεια. Μικρή κι ανήμπορη να διώξει την ανατροπή που παγώνει. Την αλλαγή που συμπαρασύρει. Το τσουνάμι της μιζέριας.
Και τώρα; Τώρα τι; Θύμα και θύτης μαζί, ενός έργου που χρόνια πριν γράφθηκε για μένα και τους άλλους, χωρίς εμένα. Χωρίς αυτούς. Τον Μιχάλη, τον Γιώργο, τον Λάζαρο, την Ελένη, την Μαρία, τον Σταύρο κι ένα σωρό άλλους που βλέπουν την εικόνα τους πίσω από αυτές τις λέξεις. Ή την διακρίνουν μόλις… Εκείνους που τα βράδια μένουν ξάγρυπνοι, γιατί έπαψαν να ελπίζουν. Γιατί νίκησε ο φόβος, η ανασφάλεια. Γιατί επικράτησε η αβεβαιότητα, η θολούρα. Γιατί χάθηκε η προσδοκία, παρά τα λόγια, τις παχυλές διαβεβαιώσεις, τις υποσχέσεις. Λόγια, διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις που δεν νίκησε η φωτιά. Οι νεκροί της. Δεν έκαμψαν οι διαδηλώσεις. Τα συντονισμένα συνθήματα, τα πανό, οι κουκούλες, οι λοστοί, τα καπνογόνα, η αμετροέπεια, τα κράνη της ντροπής. Για την συμπαιγνία που δεν τέλειωσε, για την κηδεία που δεν τελέστηκε. Ακόμη. Γιατί αύριο…

read more "Πάμε πλατεία σαν την Ισπανία" Διαβάστε περισσότερα...