Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011
Άρθρο του Χρήστου Καπούτση για την Εξωτερική πολιτική και οικονομική κρίση
Απειλεί και βρίζει η Τουρκία μέσω του Ε.Μπαγίς
Απειλεί και προκαλεί ο Εγκεμέν Μπαγίς της Κύπρο, δηλώνοντας τραμπούκικα ότι “Θα ήταν εφιάλτης για τους Ελληνοκυπρίους η απομάκρυνση της Τουρκίας από την ευρωπαϊκή της πορεία” δήλωσε ο Τούρκος επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, ενώ προχώρησε και σε προσβλητικά σχόλια για την ελληνοκυπριακή κοινότητα.
Συγκεκριμένα, ο Μπαγίς απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων είπε πως «η επιτάχυνση της Τουρκίας στην ενταξιακή της πορεία είναι προς το συμφέρον και της Ελλάδας και των Ελληνοκυπρίων».
Σε ερώτηση για όσα δήλωσε στο Ερζερούμ ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ότι όσο συνεχίζεται η κατοχή της Κύπρου, η Τουρκία δεν μπορεί να ενταχθεί στην ΕΕ, ο κ.Μπαγίς δήλωσε: «Η Τουρκία βρίσκεται από το 1974 στην Κύπρο για να διασφαλίσει την ασφάλεια».
Πρόσθεσε δε ότι «το γεγονός ότι συμπεριφέρονται σαν να μην υπήρξαν αιματηρές μέρες, δείχνει την απουσία ειλικρίνειας». Δηλαδή φτάσαμε στο σηεμίο να μς υπενθυμίζει την εισβολή ο … Μπαγίς!
Σε ό,τι αφορά τα πρόσφατα γεγονότα μετά τον αγώνα μπάσκετ μεταξύ τουρκικής και κυπριακής ομάδας στη Λευκωσία, ο Μπαγίς υποστήριξε ότι «η ελληνοκυπριακή διοίκηση δεν έχει φτάσει σε επίπεδο όχι κράτους, αλλά ούτε καν φυλής».
Ο Τούρκος υπουργός επανέλαβε τη θέση της Άγκυρας ότι τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Τουρκίας θα ανοίξουν σε κυπριακά πλοία και αεροσκάφη, «μόνο εάν εκλείψει το εμπάργκο εναντίον των Τουρκοκυπρίων».
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Δραχμή τώρα;
Αλλιώς:
-Ανεργία το 2011 στο 35-40% (άνεργοι δεν είναι μόνο οι μισθωτοί που χάνουν την δουλεία τους αλλά και οι επαγγελματίες που κλείνουν τα μαγαζιά τους, οι αγρότες που δεν μπορούν να καλλιεργήσουν κλπ).
-Κατάρρευση του προϋπολογισμού.
-Κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος.
-Κάποια στιγμή επίσημη πτώχευση , ή άναρχη κοινωνική εξέγερση.
Πως;
-Έξοδος από την ευρωζώνη.
-«Κούρεμα» του χρέους 40-50%
-Υποτίμηση σε σχέση με το ευρώ 40%.
-Μείωση των φόρων στα καύσιμα κίνησης (βενζίνα και πετρέλαιο) 50%. Καμία μείωση στο πετρέλαιο θέρμανσης.
-Εφαρμογή των μέτρων εκείνων του μνημονίου που κρίνονται λογικά. (Άνοιγμα επαγγελμάτων, μείωση του δημόσιου τομέα, μείωση των υψηλών συντάξεων , ίδιοι όροι εργασίας και αμοιβής στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα κλπ).
-Κατάργηση κάθε γραφειοκρατίας και απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας.
-Όποιος συλλαμβάνεται για διαφθορά κατάσχεση όλης της περιουσίας του και μίνιμουμ 5 χρόνια φυλακή.
-Τήλε εκπαίδευση στον Έλληνα (μέσω ΤV & Internet) για αλλαγή νοοτροπίας, ότι πρέπει να δουλέψει για να επιβιώσει και συμμετοχή στα κοινά.
Αποτέλεσμα:
Η οικονομία παίρνει αμέσως μπροστά, η ανεργία σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα μειωθεί στο ελάχιστο. Η ανάπτυξη της οικονομίας θα είναι μεγάλη χρόνο με το χρόνο. Ο τουρισμός, η γεωργία, η μεταποίηση θα πάρουν μπροστά (υποδομές υπάρχουν) και λίγο αργότερα και η οικοδομή και θα δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες για την ανάπτυξη νέων προϊόντων που θα υποκαθιστούν εισαγόμενα. Αν καταφέρουμε να αντικαταστήσουμε τα εισαγόμενα προϊόντα , σε τομείς που μπορούμε, συν την αύξηση του τουρισμού σε πολύ λίγα χρόνια θα μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον σε αντίθεση με την υπάρχουσα κατάσταση (παραμονή στο ευρώ) που δεν φαίνεται φως στο τούνελ για πολλά πολλά χρόνια.
Κάποιοι θα χάσουν αξίες από την αλλαγή αυτή . Αυτοί είναι λίγοι. Και αυτοί όμως θα πρέπει να καταλάβουν μόνο τα μετρητά τους μπορεί να σώσουν με την υπάρχουσα κατάσταση (κάτι που μπορούν να κάνουν και με την προτεινόμενη αλλαγή).
Για τις υπόλοιπες αξίες (ακίνητα κλπ) τους συμφέρει η προτεινομένη αλλαγή αν το καλοσκεφθούν.
Πρέπει βέβαια να βρεθεί και ένας τρόπος να εξαφανισθούν οι φωστήρες οι πολιτικοί μας που οδήγησαν την χώρα στο σημερινό αδιέξοδο.
Τα πιο πάνω αποτελούν μια πρόταση διατυπωμένη με τίτλους. Σίγουρα χρειάζεται ανάλυση πολλών τεχνικών λεπτομερειών αλλά αυτά είναι για τους τεχνοκράτες που θα τους δοθεί η εντολή για την υλοποίηση μιας τέτοιας πρότασης.
Πιστεύω ότι αυτή την περίοδο που όλοι είμαστε βυθισμένοι στην ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον μας, χρειάζεται να ακουστούν και οι δικές μας προτάσεις και να συζητηθούν μεταξύ μας.
neos agrotis
Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011
Πάμε για πρόωρες εκλογές με πρόσχημα την οικονομία
Η περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου θυμίζει την αντίστοιχη του Καραμανλή αλλά σε χειρότερη έκδοση.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι βαδίζουμε προς πρόωρες εκλογές. Το κρίσιμο όμως ζήτημα δεν θα είναι η Οικονομία της χώρας και η αναμενόμενη πτώχευση, αλλά τα εθνικά θέματα και η «μειωμένη εθνική κυριαρχία» για την οποία μας μιλάει συνέχεια ο Πρωθυπουργός ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009.
Πίσω από όλη αυτή την ιστορία κρύβεται πάλι η SIEMENS!!! Ο εκβιασμός που δέχεται η χώρα μας είναι ωμός: Αν υπάρξει η παραμικρή αντίδραση από οποιαδήποτε πολιτική δύναμη (Ν.Δ. ΛΑΟΣ ή και Κ.Κ.Ε.) για τα εθνικά μας θέματα, τότε θα βγει από το συρτάρι ο μπαμπούλας της SIEMENS. Τα ανομολόγητα στοιχεία που υπάρχουν εκεί και δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, φαίνεται ότι καίνε όλα τα κόμματα! Αν έβγαιναν τα στοιχεία αυτά, θα γκρεμιζόταν όλο το πολιτικό οικοδόμημα και θα πήγαιναν στον διάολο όλοι οι πολιτικοί μας φωστήρες. Γι’ αυτό και η περίπτωση SIEMENS κρατά χειροπόδαρα δεμένο όλο το σάπιο πολιτικό σύστημα. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής δεν έχει βγάλει κανένα αποτέλεσμα για το πού πήγαν οι μίζες της SIEMENS!
Έτσι λοιπόν ο Παπανδρέου, ενόψει των κρίσιμων εθνικών θεμάτων και των ραγδαίων εκπτώσεων που αναμένονται σε αυτά, δεν πρόκειται να πάρει μόνος του την ευθύνη να οδηγήσει την χώρα σε ταπεινωτική εθνική ήττα. Ήδη προετοίμασε το έδαφος γι’ αυτό, λέγοντας και ξαναλέγοντας για «μειωμένη εθνική κυριαρχία», τώρα όμως η ευθύνη της εθνικής ξεφτίλας θα είναι συλλογική! Με άλλα λόγια θα προκηρυχθούν εκλογές και είτε δεν θα προκύψει Κυβέρνηση είτε θα υπάρξει άμεσα Κυβέρνηση συνεργασίας ή ακόμα και Οικουμενική Κυβέρνηση, προκειμένου να διαχειριστεί την επερχόμενη ταπεινωτική εθνική μας υποχώρηση σε Αιγαίο και Θράκη.
Οι επανειλημμένες επισκέψεις του Ερντογάν στην Αθήνα, μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, μόνον τυχαίες δεν ήταν. Ο Ερντογάν ήρθε να πάρει τόσο την συνδιαχείριση του Αιγαίου, την εκμετάλλευση του φυσικού του πλούτου, όσο και να διεκδικήσει την πίττα της Θράκης. Η Θράκη, που αυτή την στιγμή ουσιαστικά διοικείται από το εκεί τουρκικό Προξενείο, έχει ήδη κοσσοβοποιηθεί. Μάλιστα, πολιτικοί αναλυτές, ακόμη και Έλληνες στρατιωτικοί που γνωρίζουν, λένε: «Ας ευχηθούμε να μην χάσουμε τελείως την Θράκη».
Εθνική ξεφτίλα αναμένεται και στο θέμα των Σκοπίων, τα οποία βεβαίως και θα ονομαστούν με όνομα που θα περιέχει την λέξη «Μακεδονία». Το μόνο ίσως που προσδοκά η Ελλάδα είναι να έχει ένα σύνθετο όνομα του τύπου «Νέα Μακεδονία» ή «Βόρεια Μακεδονία».
Η κατάσταση είναι περισσότερο από ποτέ κρίσιμη και η εθνική ξεφτίλα που μας περιμένει πρέπει να έχει την σφραγίδα όλων των πολιτικών της χώρας!
Η επιλογή της χρεοκοπίας
Όταν το ΔΝΤ «επισκέπτεται» μία χώρα, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ – το αποτέλεσμα για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: η απόλυτη καταστροφή της.
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
Είναι πραγματικά απίστευτο, δεν είναι εύκολο δηλαδή να κατανοήσει κανείς το πώς κατάφερε η Πολιτική μίας τόσο πλούσιας χώρας, όπως η Ελλάδα, να την οδηγήσει στην αδυναμία πληρωμών των οφειλών της – από εκεί, αμέσως μετά, χωρίς ουσιαστικά την παραμικρή προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης δανεισμού (την οποία μόνοι μας προκαλέσαμε), στα νύχια του ΔΝΤ. Πόσο μάλλον όταν η «διαχείριση» του ελάχιστου συγκριτικά συνολικού χρέους της, δημοσίου και ιδιωτικού, ήταν κάτι παραπάνω από εφικτή – όπως έχει πρόσφατα επισημάνει ακόμη και η τράπεζα των τραπεζών.
Είναι εμφανές λοιπόν ότι, η Ελλάδα έχει, από δεκαετίες τώρα, ένα τεράστιο «έλλειμμα διακυβέρνησης», το οποίο δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της εκάστοτε ηγετικής της ομάδας. Για παράδειγμα, η Εθνική Τράπεζα, όπως πολλές άλλες εταιρείες και χώρες, ανεξάρτητα από τον όποιο διευθύνοντα σύμβουλο της, επιτυγχάνει συνήθως τα καλύτερα αποτελέσματα – συγκριτικά με τα υπόλοιπα Ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αυτό οφείλεται προφανώς στο υγιές ευρύτερο στελεχιακό δυναμικό της, το οποίο λειτουργεί από μόνο του εξαιρετικά επιτυχημένα. Δυστυχώς, εδώ ακριβώς αποτυγχάνει διαχρονικά η χώρα μας, η οποία, κατά τα φαινόμενα, δεν διαθέτει ανάλογο «κρατικό μηχανισμό» – γεγονός που μας οδηγεί στο «οδυνηρό συμπέρασμα» ότι, μόνο η «δημιουργική καταστροφή» του υφιστάμενου μηχανισμού, ενδεχομένως με τη βοήθεια της «χρεοκοπίας», θα μπορούσε να «επιφέρει» την απαιτούμενη αλλαγή του.
Ειδικότερα, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, η Ελλάδα θα μπορούσε να επιλύσει σχετικά εύκολα τα προβλήματα της, εάν η ηγεσία της είχε αντιληφθεί έγκαιρα τους κινδύνους (ίσως ακόμη δεν είναι πολύ αργά), με την εξής απλή «διαδικασία»:
Με τις προβλέψεις 2010 (Πίνακας Ι), το δημόσιο χρέος θα ήταν περίπου 129% του ΑΕΠ – οπότε το ιδιωτικό 123% του ΑΕΠ (240 δις € ΑΕΠ). Εάν λοιπόν οι Έλληνες επιχειρηματίες (τράπεζες κλπ) επένδυαν το 40% του ΑΕΠ σε κρατικά περιουσιακά στοιχεία, τότε το δημόσιο χρέος θα περιοριζόταν στο 89% του ΑΕΠ - ενώ το ιδιωτικό θα αυξανόταν στα 163% του ΑΕΠ (στα επίπεδα του Καναδά).
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό – Προβλέψεις 2010
| Χώρα | Συνολικό Χρέος* | Δημόσιο Χρέος** | Ιδιωτικό Χρέος |
| Ελλάδα | 252% | 128,90 | 123,1% |
| Γερμανία | 285% | 76,70 | 208,3% |
| Ιταλία | 315% | 116,70 | 198,3% |
| Γαλλία | 323% | 82,50 | 240,5% |
| Πορτογαλία | 323% | 84,60 | 238,4% |
| Μ. Βρετανία | 466% | 80,00 | 386,0% |
Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
* Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό
** Πρόβλεψη 2010, από τις αρχές του έτους
Σημείωση: Στον ιδιωτικό τομέα, σε αντίθεση με το δημόσιο, η αξία των παγίων περιουσιακών στοιχείων προσμετρείται στο ενεργητικό, «μειώνοντας» το παθητικό – οπότε το συγκριτικό με την Ελλάδα συνολικό χρέος άλλων κρατών είναι πρακτικά μεγαλύτερο, από αυτό που φαίνεται στον Πίνακα Ι.
Σε μία τέτοια περίπτωση, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα ήταν σχετικά ικανοποιητική, χωρίς καμία ουσιαστική διαφοροποίηση, οπότε η πιστοληπτική της ικανότητα (αξιολόγηση) θα παρέμενε σε φυσιολογικά επίπεδα. Επομένως, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα δανεισμού ή «εμπλοκής» του ΔΝΤ στα εσωτερικά της – πόσο μάλλον εάν απευθυνόταν για δανεισμό σε νέες «πηγές» (Κίνα, Ρωσία, Αραβία κλπ), ως όφειλε, αν μη τι άλλο για τη διασπορά των κινδύνων.
Η ανάληψη βέβαια χρέους (επενδύσεις, ανάπτυξη) εκ μέρους του ιδιωτικού τομέα, προϋποθέτει την εμπιστοσύνη του απέναντι στο κράτος – όπως διαπιστώνεται από τη Γαλλία, όπου το ιδιωτικό χρέος είναι τριπλάσιο του δημοσίου (στην Ελλάδα, το ιδιωτικό χρέος είναι χαμηλότερο του δημοσίου). Η εμπιστοσύνη όμως αυτή δεν υπάρχει στη χώρα μας (κρίση εμπιστοσύνης), με την αποκατάσταση της να αποτελεί τη μεγαλύτερη φροντίδα όποιας κυβέρνησης θα επιθυμούσε πραγματικά να οδηγήσει την Ελλάδα στη θέση που της αξίζει.
Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη και η Ελλάδα οδηγήθηκε στο ΔΝΤ χωρίς καν να ερωτηθούν οι Πολίτες της, καθώς επίσης χωρίς να ενημερωθούν προηγουμένως για τις «εγκληματικές» τακτικές του – οι οποίες συνήθως οδηγούν σε έναν θανατηφόρο στασιμοπληθωρισμό, σε απώλεια της Εθνικής κυριαρχίας και σε πολλά άλλα «δεινά». Κατ’ επέκταση, είναι «φύσει» αδύνατον να εμπιστευθεί κανείς ένα «σύστημα εξουσίας» το οποίο, παρά το ότι ψηφίζεται με κριτήριο το υποβληθέν πρόγραμμα διακυβέρνησης, είναι τόσο «αντιδημοκρατικό», τόσο υπερβολικά απολυταρχικό καλύτερα, που δεν τηρεί ούτε στο ελάχιστο τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – «υπεξαιρώντας» εμφανώς την ψήφο των Πολιτών της χώρας του, καθώς επίσης τη στήριξη των στελεχών του.
Σημειώνοντας ότι η Αργεντινή, μετά από αρκετά χρόνια λεηλασίας της από το ΔΝΤ, υπό την ηγεσία ενός «ενδοτικού» πρωθυπουργού, οδηγήθηκε τελικά στη χρεοκοπία, παραθέτουμε μέρος παλαιότερου άρθρου μας, σε σχέση με τα αποτελέσματα της εισβολής των συνδίκων του διαβόλου στην πάμπλουτη Βραζιλία.
Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ
Η Βραζιλία (άρθρο μας), η 8η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, αναζητώντας λύση στα «δανειακά» της προβλήματα, «αναγκάσθηκε» να αποδεχθεί τη «βοήθεια» του ΔΝΤ. Έναντι αυτής της βοήθειας, η κυβέρνηση της χώρας ανέλαβε την υποχρέωση να εφαρμόσει ένα αυστηρό πρόγραμμα εξοικονόμησης πόρων, περιορίζοντας το έλλειμμα του προϋπολογισμού της από το 8,1% του ΑΕΠ το 1998, στο 4,7% το 1999 – ήτοι κατά 3,4% μέσα σε ένα έτος (η Ελλάδα σήμερα έχει συναινέσει σε πολύ μεγαλύτερο περιορισμό των ελλειμμάτων της). Για να μπορέσει να επιτύχει κάτι τέτοιο, ο υπουργός οικονομικών παρουσίασε ένα πρόγραμμα, το οποίο προέβλεπε αυξήσεις φόρων, μειώσεις δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης την αναμόρφωση του κρατικού συστήματος συντάξεων – όπως πρόσφατα ο υπουργός οικονομικών της Ελλάδας.
Η κυβέρνηση της Βραζιλίας, «μεταφέροντας» τη συμφωνία με το ΔΝΤ στους Πολίτες της χώρας, ισχυρίσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι, η οικονομική πολιτική των επομένων ετών θα ήταν κυρίως προς όφελος των ασθενέστερων εισοδηματικών τάξεων (σίγουρα κάτι μας θυμίζει αυτό). Εν τούτοις, σύμφωνα με το οικονομικό πρόγραμμα που παρουσίασε, το 40,5% των συνολικών μειώσεων του προϋπολογισμού αφορούσε τον κοινωνικό τομέα – δηλαδή, μειώσεις στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας κλπ (οι μειώσεις των δαπανών των υπουργείων στην Ελλάδα, με βάση τον προϋπολογισμό του 2011, είναι μηδενικές).
Ένας από τους βασικούς πυλώνες του περιορισμού των δαπανών στον κοινωνικό τομέα, ήταν το πρόγραμμα που εγγυόταν ένα ελάχιστο κρατικό εισόδημα, στις οικογένειες χωρίς καθόλου οικονομικούς πόρους. Ο αριθμός των οικογενειών, οι οποίες θα λάμβαναν την ελάχιστη οικονομική βοήθεια το 1999, έπρεπε να μειωθεί δραστικά – από τις 14,8 εκ. οικογένειες το 1998, στις 2,5 εκ. οικογένειες το 1999 (δηλαδή, από 12.300.000 οικογένειες αφαιρέθηκε εντελώς το κρατικό επίδομα, αναγκάζοντας τες να καταλήξουν στο δρόμο)
Ένα δεύτερο σημαντικό «συστατικό» του προγράμματος της κυβέρνησης, ήταν η αναμόρφωση του συστήματος των κρατικών συντάξεων (μειώσεις). Ένα τρίτο «μέτρο» ήταν οι αποδέσμευση των μισθών όλων των εργαζομένων από τον ετήσιο τιμάριθμο, με την αιτιολογία ότι «αναθέρμαιναν» τον πληθωρισμό, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, καθώς επίσης η μαζική απόλυση δημοσίων υπαλλήλων: «Ένα αναγκαίο κακό», σύμφωνα με την τότε κυβέρνηση, «με στόχο τη μείωση των δαπανών – πόσο μάλλον αφού η αυξημένη ανεργία, περιορίζει τις πληθωριστικές πιέσεις» (σίγουρα κάτι μας θυμίζει αυτό).
Με σκοπό την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, ο οποίος είχε τοποθετηθεί από το ΔΝΤ, καθώς επίσης τον περιορισμό των δαπανών του δημοσίου, η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να αυξήσει το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού (έσοδα, αφαιρουμένων των εξόδων, χωρίς τόκους), από το 0,5% του ΑΕΠ το 1998, στα 1,8% του ΑΕΠ το 1999. Περαιτέρω, ανέλαβε την ευθύνη για την επίτευξη μακροοικονομικής σταθερότητας, για αντιπληθωριστική νομισματική πολιτική, για «απελευθέρωση» των αγορών της στο εξωτερικό (στις αμερικανικές ή ευρωπαϊκές πολυεθνικές), για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κλπ (επίσης κάτι θα πρέπει να μας θυμίζει).
Φυσικά, η παγίδα ρευστότητας, στην οποία είχε οδηγηθεί ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, δεν «επέτρεψε» τη μείωση των επιτοκίων των τραπεζών της (λόγω της αυξημένης ζήτησης κεφαλαίων, απέναντι σε μειωμένη προσφορά), τα οποία παρέμειναν σε επίπεδα πέριξ του 40% (η επίδραση στην οικοδομική δραστηριότητα είναι προφανής – πόσο μάλλον, αφού τα επιτόκια των καταναλωτικών δανείων κυμαίνονταν μεταξύ 150% και 250%). Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι στην Ελλάδα, λόγω συμμετοχής της στην Ευρωζώνη, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο – τα αποτελέσματα είναι όμως τα ίδια, αφού οι τράπεζες δεν αυξάνουν μεν τα επιτόκια σε τέτοιο βαθμό, αλλά δεν δανείζουν τις ελληνικές επιχειρήσεις.
Βέβαια, κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις, ήταν αδύνατον να ανταγωνισθούν οι βραζιλιάνικες επιχειρήσεις τις ξένες πολυεθνικές οι οποίες, δανειζόμενες με τα επιτόκια των χωρών προέλευσης τους, άλωσαν στην κυριολεξία όλους τους κερδοφόρους κλάδους της βραζιλιάνικης οικονομίας (οι «τοπικές» επιχειρήσεις χρεοκόπησαν η μία μετά την άλλη, υπό το βάρος των επιτοκίων – στην Ελλάδα θα συμβεί το ίδιο, λόγω αδυναμίας δανεισμού των επιχειρήσεων).
Το 2001, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την παροχή του δανείου εκ μέρους του ΔΝΤ, στις μεγαλουπόλεις της νοτιοανατολικής πλευράς και του κέντρου της Βραζιλίας, είχε ξεσπάσει ένας απίστευτος «ταξικός» πόλεμος, ένας εμφύλιος πόλεμος δηλαδή τεραστίων διαστάσεων – με 40.000 θύματα συμπλοκών και πολυάριθμους βίαιους θανάτους. Το 90% της βίας, η οποία είχε καταλάβει τη χώρα, ήταν το αποτέλεσμα της εξτρεμιστικής φτώχειας, στην οποία είχε «υποχρεωθεί» ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού – μόλις το 10% καταλογιζόταν στο οργανωμένο, διεθνές έγκλημα.
Στο Sao Paulo, οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες μετακινιόντουσαν μόνο με ελικόπτερα, ενώ οι απλά ευκατάστατοι πολίτες, με αλεξίσφαιρες λιμουζίνες. Ιδιωτικοί αστυνομικοί, με στρατιωτική εκπαίδευση και οπλισμό, καθώς επίσης τείχη ύψους τουλάχιστον τεσσάρων μέτρων, προστάτευαν τις πολυτελείς κατοικίες, ενώ ακόμη και η πρόσκληση επίσκεψης ενός φίλου της ανώτερης εισοδηματικής τάξης της χώρας, ισοδυναμούσε με πολεμική εκστρατεία.
Για να φτάσει δηλαδή κανείς στο σπίτι κάποιου φίλου του, για να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα ή για να εισέλθει σε κάποιον όροφο, ήταν απαραίτητη η γνώση και η χρήση μίας σειράς μυστικών κωδικών, μέσω των οποίων προστατευόταν οι χώροι διαμονής των ευκατάστατων πολιτών. Όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ειδικά ασφαλισμένες, καλυμμένες με ανθεκτικά μέταλλα και πολλαπλές κλειδαριές, ενώ ακόμη και η μεσαία εισοδηματική τάξη ζούσε σε διαμερίσματα που θύμιζαν χρηματοκιβώτια.
Το 2002, έτος χρεοκοπίας της Αργεντινής (άρθρο μας), σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις της κυβέρνησης, από τα 173 εκ. των Βραζιλιάνων, τα 22 εκ. ζούσαν σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης (με βάση την αντιπολίτευση 45 εκ., ενώ κατά την εκκλησία 55 εκ. πολίτες – πάνω από το 30% του πληθυσμού!). Εξαθλίωση σήμαινε χρόνιο, «βαρύ» υποσιτισμό, ο οποίος οδηγούσε στην ανικανότητα, στην πλήρη αναπηρία και στο θάνατο. Στη Βραζιλία ίσχυε τότε η παροιμία: «Η πείνα κυριαρχεί στα Βόρεια της χώρας – όχι στο Νότο, επειδή εκεί βρίσκονται τα σκουπίδια των πλουσίων».
Στο κέντρο του Sao Paulo, στα σκαλοπάτια του καθεδρικού ναού, συναντούσε κανείς εκατοντάδες φτωχούς και πεινασμένους οι οποίοι, με το άδειο βλέμμα του χρόνια άνεργου, έψαχναν απεγνωσμένα στα σκουπίδια, βυθίζοντας το κεφάλι και τα χέρια τους στις βρώμικες πλαστικές σακούλες, για να βρουν ένα κομμάτι ξερό ψωμί, σαπισμένα λαχανικά, κόκαλα ή άλλα υπολείμματα τροφών. Η ανώτερη «τάξη» της μεγαλύτερης πόλης της Βραζιλίας έγινε ακόμη πιο πλούσια, με αποτέλεσμα οι τενεκέδες των σκουπιδιών της να είναι γεμάτοι – επιτρέποντας στην πληθώρα των φτωχών να αναζητούν εκεί έναν τρόπο παραμονής τους στη ζωή.
Εκείνη την εποχή, το έτος 2001, το εξωτερικό χρέος της χώρας αντιστοιχούσε στο 52% του ΑΕΠ, ενώ οι ληξιπρόθεσμοι τόκοι ήταν της τάξης του 9,5% επί του ΑΕΠ. Τον Αύγουστο του 2001, η κυβέρνηση της Βραζιλίας παρακάλεσε γονατιστή ακόμη μία φορά το ΔΝΤ για τη χορήγηση ενός νέου δανείου. Το αίτημα της έγινε αποδεκτό από το «συνδικάτο του διαβόλου», φυσικά με την υπογραφή ενός νέου «μνημονίου υποτέλειας», το οποίο της χορήγησε, για δεύτερη φορά μετά το 1998, 15 δις $ με επιτόκιο 7,5%.
Στη συνέχεια, ο υπουργός οικονομικών της Βραζιλίας εμφανίσθηκε χαρούμενος σε όλα τα ΜΜΕ, ανακοινώνοντας την «επιτυχή» έκβαση των διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ και ζητώντας από τους πολίτες νέες θυσίες – απαραίτητες για να ξεφύγει η χώρα από τη χρεοκοπία (μάλλον και αυτό κάτι μας θυμίζει). Το ΔΝΤ φυσικά, απαίτησε ακόμη μία φορά μεγάλες περικοπές στις δαπάνες του προϋπολογισμού, στους τομείς της Παιδείας, και της Υγείας – οι φορολογικές ελαφρύνσεις των υψηλών εισοδηματικών τάξεων παρέμειναν ως είχαν.
Στην περίπου οκταετή «θητεία» μίας κυβέρνησης (1994-2002), αποτελούμενης χωρίς καμία αμφιβολία από τα ικανότερα άτομα της προικισμένης με τεράστιο ορυκτό και λοιπό πλούτο χώρας, εκποιήθηκε σχεδόν το σύνολο των κερδοφόρων, δημοσίων επιχειρήσεων της. Μοναδική εξαίρεση η εθνική εταιρεία Petrobras (κάτι σαν τη δική μας ΔΕΗ σήμερα), η οποία παρέμεινε στην ιδιοκτησία του κράτους, χάρη στις τεράστιες «αμυντικές» προσπάθειες των εργαζομένων της.
Η πολιτική ηγεσία της χώρας, αιτιολόγησε ως εξής τις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων: «Οι κρατικές εταιρείες μας είναι υγιείς και εξαιρετικά κερδοφόρες. Θα χρησιμοποιήσουμε τα έσοδα από την πώληση τους, για να ελαφρύνουμε τα βάρη του λαού της Βραζιλίας, οδηγώντας τον στην ανάπτυξη» (τα ίδια υπόσχεται και η δική μας ηγεσία σήμερα).
Το αποτέλεσμα ήταν να πουληθούν πράγματι όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, σε σχετικά συμφέρουσες τιμές για το κράτος. Όμως, τα δισεκατομμύρια δολάρια που εισπράχθηκαν, χάθηκαν στην κυριολεξία στον αέρα. Όπως υποθέτουν οι ειδικοί, ένα μέρος από αυτά χρησιμοποιήθηκε πράγματι για να καλύψει τα «παραδοσιακά» ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ένα άλλο μεγάλο μέρος όμως, κατευθύνθηκε στο εξωτερικό – στους ιδιωτικούς λογαριασμούς υπουργών, δικαστών, στρατιωτικών, υψηλόβαθμων δημοσίων λειτουργών και τραπεζιτών.
Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε ίσως να προσθέσουμε, για αυτούς που πιθανότατα θα ισχυρισθούν πως η Βραζιλία σήμερα ξεπέρασε τα προβλήματα της (χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν τον τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας), το γεγονός ότι είναι το κράτος με τη μεγαλύτερη «διάσταση» εισοδημάτων πλούσιων-φτωχών στον αναπτυσσόμενο και ανεπτυγμένο πλανήτη, πως το μέσο ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της το 2007 ήταν 9.700 $ (30.500 $ στην Ελλάδα), ενώ το 31% του πληθυσμού της (άνω του 50% για την εκκλησία) συνεχίζει να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Επί πλέον ότι, οι πολυεθνικές είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι της οικονομίας, ενώ ο τρόμος συνεχίζει να βασιλεύει, «στεγαζόμενος» στα τεράστια γκέτο με τους εξαθλιωμένους, πάμπτωχους Βραζιλιάνους.
Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ
Υποθέτοντας ότι όλα όσα συνέβησαν στη Βραζιλία δεν είναι μακριά από αυτά που θα συμβούν πολύ σύντομα στην Ελλάδα, εάν παραμείνουμε «υποτελείς» του ΔΝΤ, θεωρούμε σκόπιμη την εξέταση της χρεοκοπίας, σαν μία από τις ελάχιστες πλέον επιλογές μας. Όσον αφορά λοιπόν αυτήν την «εναλλακτική δυνατότητα», ουσιαστικά θα ήταν το ίδιο σαν να αναρωτιόμαστε, εάν θα ήταν προτιμότερος ο δρόμος της Αργεντινής ή της Βραζιλίας: η πτώχευση δηλαδή ή τα αυστηρά μέτρα εξοικονόμησης πόρων – σύμφωνα με την Οικονομία βέβαια, για την οποία αυτό που έχει σημασία δεν είναι εάν ένα «εγχείρημα» είναι καλό ή όχι (θα ήταν αδιανόητο να υποστηρίξει κανείς ότι η χρεοκοπία είναι καλή), αλλά εάν είναι καλύτερο από κάποιο άλλο.
Σχετικά με την Ελλάδα λοιπόν, φαίνεται ότι η επίσημη ανακοίνωση της πτώχευσης της, εκ μέρους της κυβέρνησης της, θα κόστιζε πάρα πολλά στη χώρα μας – αφού, χωρίς καμία αμφιβολία, τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας ενός κράτους στην Οικονομία του, είναι καταστροφικά. Αμέσως μετά ακολουθεί
(α) μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση (οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν»),
(β) μία εκτεταμένη οικονομική κρίση (η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει» – εάν η χώρα έχει το δικό της νόμισμα και «τυπώνει», διαφορετικά οι τιμές καταρρέουν – το χρηματιστήριο απαξιώνεται, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών κλπ), καθώς επίσης
(γ) μία νομισματική κρίση (οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» Οικονομία).
Ή χρεοκοπία ενός κράτους σημαίνει πρακτικά για τους Πολίτες του τη μείωση των αποταμιεύσεων τους, επειδή είναι πιστωτές του κράτους τους (κάτοχοι ομολόγων δημοσίου), καθώς επίσης την περιορισμένη ανάληψη από τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους – επειδή, για κάποιο χρονικό διάστημα, δεσμεύονται από το κράτος. Εάν βέβαια υποχρεώνονταν να επιστρέψουν στο παλαιό νόμισμα (ισχύει μόνο για τις χώρες της Ευρωζώνης και για τους λογαριασμούς σε συνάλλαγμα), τότε οι δεσμευμένες καταθέσεις τους θα εξανεμίζονταν, από τον πληθωρισμό που θα μεσολαβούσε μέχρι να απελευθερωθούν – ενώ το «συνάλλαγμα» θα μετατρεπόταν στο νέο νόμισμα, με έναν ορισμένο δείκτη ανταλλαγής (είναι ένας από τους βασικούς λόγους, για τον οποίο είμαστε αντίθετοι με την έξοδο μας από την Ευρωζώνη).
Τα δάνεια των ιδιωτών και επιχειρήσεων θα ακολουθούσαν την ίδια διαδικασία, αλλά θα ήταν δύσκολο να αποπληρωθούν – λόγω της πιθανότατης αύξησης των επιτοκίων, της ανεργίας και της απώλειας της αξίας των περιουσιακών στοιχείων (αν και τα περισσότερα που θα μπορούσαν να συμβούν δεν είναι εύκολο να προβλεφθούν, αφού στηρίζονται σε αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης).
Η έμμεση επιβάρυνση των Πολιτών όμως από τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Οικονομία του κράτους (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ) είναι πολύ πιο επώδυνη – κυρίως λόγω της υψηλής ανεργίας που ακολουθεί, της αδυναμίας εισαγωγών (ειδικά του πετρελαίου, όπως και των προϊόντων που δεν παράγονται τοπικά), της περιορισμένης δυνατότητας πληρωμής των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων, καθώς επίσης της απώλειας πολλών κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία κλπ), τις οποίες απολάμβαναν μέχρι τότε.
Εν τούτοις, η πτώχευση αποτελεί μία από τις διάφορες «λύσεις» που υπάρχουν, οπότε θα έπρεπε να εξετασθεί πάρα πολύ σοβαρά. Φυσικά δεν είναι ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο «αναξιοπρεπής» για μία χώρα, σε σχέση με την προσφυγή της στο ΔΝΤ – είναι δυστυχώς μία ανάλογη «λύση ανάγκης».
Σύμφωνα πάντως με τον Πίνακα II που ακολουθεί, η στάση πληρωμών της χώρας μας, το αργότερο το 2014 (τρία χρόνια μετά την εισβολή του ΔΝΤ, όπως συνέβη με την Αργεντινή), είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί – εάν δεν μεσολαβήσει μία σημαντική διαγραφή δημοσίων χρεών, σε συνδυασμό με την αναδιάρθρωση των υπολοίπων (επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, με χαμηλά επιτόκια).
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ, ύφεση, έλλειμμα και δημόσιο χρέος σε εκ. € – προβλέψεις
| Μεγέθη/έτη | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 |
| ΑΕΠ* | 237.494 | 226.806 | 217.734 | 213.379 | 209.112 | 213.294 |
| Ύφεση %** | -4,5% | -4,0% | -2,0% | -2,0% | 2,1% | |
| ‘Έλλειμμα %** | -15,4% | -9,5% | -8,5% | -7,5% | -6,5% | -5,5% |
| ‘Έλλειμμα | 36.574 | 21.546 | 18.507 | 16.003 | 13.592 | 11.731 |
| Δημ. Χρέος*** | 298.524 | 340.680 | 359.189 | 375.192 | 388.784 | 400.514 |
| Δημ. Χρέος/ΑΕΠ | 125% | 150% | 164% | 176% | 185% | 188% |
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Είναι μάλλον απίθανο να μπορέσει σήμερα ένα κράτος να δανεισθεί από τις αγορές με βιώσιμο επιτόκιο, όταν τα χρέη του υπερβαίνουν το 150% του ΑΕΠ του.
* ΑΕΠ «αποπληθωρισμένο» – χωρίς δηλαδή το φορολογικό ή άλλο πληθωρισμό, αλλά αφαιρούμενης της ύφεσης εξ ολοκλήρου
** Υπολογισμοί – υποθέτουμε ότι η σημερινή ύφεση είναι σχετικά περιορισμένη, λόγω της κατανάλωσης με τη συμμετοχή των αποταμιεύσεων (οι οποίες συνεχώς μειώνονται)
*** Δημόσιο χρέος 2009 και 2010 από το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2011
Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, εάν δηλαδή δεν υπάρξει διαγραφή χρεών, είναι κατά την άποψη μας άνευ σημασίας οι θυσίες που απαιτούνται από τους Πολίτες. Απλούστατα, τρία χρόνια αργότερα θα οδηγηθούμε μάλλον «πεινασμένοι» στη χρεοκοπία, χωρίς περιουσιακά στοιχεία, ρεζέρβες, εργασία και αποταμιεύσεις – αφού το ΔΝΤ προηγουμένως θα έχει λεηλατήσει τόσο το δημόσιο, όσο και τον ιδιωτικό τομέα της Οικονομίας μας.
Αντίθετα, εάν η Ελλάδα επέλεγε τη στάση πληρωμών, τότε θα διαπραγματευόταν τουλάχιστον τον περιορισμό των υφισταμένων χρεών της – με πιθανότερο αποτέλεσμα τη μείωση τους κατά 50-70%, καθώς επίσης το ξεκίνημα της οικονομίας της από ένα καινούργιο σημείο. Τότε, η ζημία θα επιβάρυνε κυρίως τους πιστωτές της – οι οποίοι έχουν κερδίσει ήδη πάρα πολλά, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τις αδυναμίες της.
Επομένως, σχετικά λιγότερο τους Πολίτες της, οι οποίοι δεν θα ήταν πλέον αναγκασμένοι να υπερφορολογηθούν ή να εκποιήσουν το δημόσιο πλούτο της χώρας τους, για να εξοφλήσουν τα λάθη (σπατάλη, διαφθορά, κακοδιαχείριση) των προηγουμένων κυβερνήσεων τους. Αρκεί φυσικά να μην συνέχιζαν να κάνουν τα ίδια λάθη, όπως μάλλον συνέβη στην Αργεντινή.
Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ
Εξετάζοντας εν πρώτοις τα ενδεχόμενα «πλεονεκτήματα» της εξόδου από την Ευρωζώνη ενός κράτους-μέλους, διαπιστώνουμε ότι θα ήταν κυρίως «νομισματικής φύσης» (υποτίμηση του νέου νομίσματος, λόγω «εκτύπωσης» χρημάτων για την πληρωμή μισθών ή συντάξεων, αύξηση των εξαγωγών ένεκα της μείωσης των τιμών κλπ). Θα μπορούσαμε επίσης να προσθέσουμε και τις δυνατότητες δανεισμού του «εξερχόμενου» μέλους από την Ε.Ε., ενώ θα υπήρχαν και διάφορα άλλα οφέλη (ισοτιμία ανταλλαγής νομίσματος με Ευρώ, κερδοφόρα «ανταλλαγή» ομολόγων κλπ), που θα προέκυπταν κυρίως από τη διαπραγμάτευση της «εξόδου» με την Ε.Ε.
Όμως, τα μειονεκτήματα της εξόδου μίας χώρας από την Ευρωζώνη είναι το λιγότερο καταστροφικά. Κατά την άποψη μας, ισοδυναμεί στην κυριολεξία με την καταδίκη της σε θανατική ποινή – με την εν ψυχρώ εκτέλεση της. Ακόμη και η προοπτική, η διαφαινόμενη πιθανότητα δηλαδή της εξόδου μίας χώρας από τη ζώνη του Ευρώ, θα δημιουργούσε από πολύ πριν τεράστιες πιέσεις (πωλήσεις) στις αγορές κρατικών ομολόγων, γεγονός που θα είχε σαν αποτέλεσμα μία υπερβολική άνοδο των επιτοκίων τους (spread – πτώση της αγοραστικής τους αξίας).
Οι παγκόσμιες χρηματαγορές θα αξιολογούσαν πολύ δυσμενέστερα τον κίνδυνο χρεοκοπίας και θα δυσκόλευαν κατά πολύ την παροχή νέων δανείων στο «εξερχόμενο» κράτος (αγορά καινούργιων ομολόγων του δημοσίου). Επί πλέον, είναι σχεδόν βέβαιη η συνεχής υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της χώρας που εξέρχεται, με καταστροφικές συνέπειες για τις τράπεζες και τους εισαγωγείς της οι οποίοι, συμβεβλημένοι σε όρους Ευρώ, θα βρισκόταν αντιμέτωποι με τεράστιες διακυμάνσεις της ισοτιμίας του εθνικού τους νομίσματος – γεγονός που θα τους δημιουργούσε δυσανάλογες ζημίες, προβλήματα ρευστότητας κλπ.
Επίσης για τους Πολίτες της, αφού μία υποτίμηση της τάξης του 40% θα μείωνε τους πραγματικούς μισθούς ανάλογα – για παράδειγμα, τα 700 € βασικός μισθός θα περιοριζόταν αμέσως στα 420 €. Τέλος για το συνολικό, δημόσιο και ιδιωτικό, εξωτερικό χρέος της (περί τα 450 δις € σήμερα στην Ελλάδα), το οποίο θα αυξανόταν ανάλογα (στα 630 δις € στην Ελλάδα, ήτοι στο 300% του ΑΕΠ της!).
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι, η ενδεχόμενη επιλογή της «λύσης» της χρεοκοπίας, δεν θα πρέπει να συνοδεύεται με την έξοδο της Ελλάδας από το χώρο του Ευρώ, αφού κανένας δεν μας υποχρεώνει σε κάτι τέτοιο. Κατά την άποψη μας, η ένταξη μίας χώρας στην Ευρωζώνη είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, αφού δεν υφίσταται η παραμικρή δυνατότητα να μπορέσει ένα κράτος να επιβιώσει, εξερχόμενο «ατομικά» – πόσο μάλλον όταν έχει απολέσει ολοσχερώς την ανταγωνιστικότητα του.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οι λύσεις τύπου ΔΝΤ (υπερβολική φορολόγηση, έντονες μειώσεις μισθών, μαζικές απολύσεις κλπ), όχι μόνο δεν θα έχουν θετικά αποτελέσματα αλλά, αντίθετα, θα οδηγήσουν πολλούς Έλληνες στην απόλυτη εξαθλίωση. Όσον αφορά δε τις «ερασιτεχνικές κινήσεις αντιπερισπασμού» της κυβέρνησης μας (συλλογή υπογραφών για επιβολή του ευρωομολόγου, συνεχής αναζήτηση της λύσης των προβλημάτων μας εκτός Ελλάδας, «άκαιρες» συμμετοχές σε συνέδρια ξένων κλπ), μειώνουν ακόμη περισσότερο τη Εθνική μας υπερηφάνεια, αντί να προσφέρουν ρεαλιστικές λύσεις – όσο τουλάχιστον δεν απαιτούμε, αλλά επαιτούμε.
Αυτό που απομένει λοιπόν, εάν δεν υπάρξει στο άμεσο μέλλον η σωστή ευρωπαϊκή λύση (United States of Europe, με τη συμμετοχή της Ρωσίας και της Τουρκίας σε μία ελεύθερη ζώνη εμπορίου), εάν δεν ακολουθήσει η διαγραφή μέρους των χρεών μας, εάν δεν εξασφαλισθούν οι αναπτυξιακές προϋποθέσεις της οικονομίας μας και εάν δεν απαιτηθεί η εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων, είναι να εκδιωχθεί το ΔΝΤ από τη χώρα μας (πληρωμή των μέχρι τώρα δανείων του, κανένα άλλο νέο δάνειο), ταυτόχρονα με τη «ψύχραιμη επιλογή» της στάσης πληρωμών - φυσικά με την παραμονή της Ελλάδας εντός του χώρου του Ευρώ.
Η «λύση» αυτή, η χρεοκοπία δηλαδή, είναι ασφαλώς εξαιρετικά επώδυνη (όχι μόνο για εμάς, αλλά και για την Ευρωζώνη – ενδεχομένως για ολόκληρο τον πλανήτη), αλλά σίγουρα καλύτερη από τη λεηλασία και την υποδούλωση της Ελλάδας στους ξένους εισβολείς – ενώ δεν πρόκειται φυσικά για τη συντέλεια του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, κατά την υποκειμενική μας άποψη φυσικά, «είναι προτιμότερο ένα τρομακτικό τέλος, από έναν τρόμο δίχως τέλος» – κατά την προσφιλή έκφραση των Γερμανών εταίρων μας.
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 09. Ιανουαρίου 2011
viliardos@kbanalysis.com
Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου
Μητροπολίτης Πειραιώς: Για το Τζαμί.
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Ἡ ἐπανάληψις ἀπό τούς Ἰσλαμιστάς τοῦ ἀποτροπαίου ἐγκλήματος δολοφονίας ἀνυπόπτων καί ἀθώων μελῶν τῆς Κοπτικῆς Χριστιανικῆς Κοινότητος τῆς Αἰγύπτου ἀναδεικνύει ἐκτύπως μίαν ἀλήθειαν πού δολίως κρύπτεται ὑπό τήν ἐπίδραση τῶν εἰρηνοποιῶν κηρυγμάτων τῶν δῆθεν διαθρησκειακῶν διαλόγων καί τῆς καλλιεργείας φιλικῆς ἀτμοσφαίρας μεταξύ τῶν λαῶν. Ἀποσιωπᾶται ἐντέχνως ὁ χαρακτηριστικός πυλῶνας τοῦ ἀνθρωποπαθοῦς Ἰσλαμισμοῦ, πού δημιουργήθηκε ἀπό τήν «εὐφυεστάτην» προσπάθειαν τοῦ Ἄραβος ἐμπόρου Μωάμεθ ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη τό ἔτος 570 μΧ στή Μέκκα τῆς Ἀραβικῆς χερσονήσου, υἱός τοῦ Ἀμπνταλάχ καί τῆς Ἄμινα Μπίντ Οὐαχάμπ ἀπό τήν φυλή τῶν Κουραϊσιτῶν πού ἀνῆκε στήν οἰκογένεια τῶν Χασιμιτῶν καί πού ὀρφανός ἀνετράφη ἀπό τόν πάππον του Ἀμπντούλμουτταλίμπ καί τόν θεῖον του Ἀμπού Ταλίμπ καί 25ετής ὤν συνεζεύχθη τήν
40χρονη χήρα Χαντίτζα καί ἄλλας ὀκτώ (8) ἐπισήμους γυναίκας, μετά τόν θάνατόν της καί πού ἄρχισε νά κηρύττει τό 610 μ.Χ. σέ ἡλικία 40 ἐτῶν ἔχων πολλάς ἀμφιβολίας διά τό ἔργον αὐτό, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν εἰς αὐτόν ὀφείλει τήν ἐπικράτησίν του καί ἀναφερόμεθα στόν «ἱερό πόλεμο»(Τζιχάντ). Καί ἄν ἀκόμη παραθεωρήσωμε τά συγκεκριμένα γεγονότα παραμένουν τά κείμενα.
Αἱ παροτρύνσεις τοῦ Κορανίου πρός δυναμικήν, μαχητικήν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀπίστων εἶναι πολλαί καί ἄμεσοι. Μέ τήν σούρα τοῦ Κορανίου (Ἡ μετάνοια 9:5) «Ὅταν παρέλθωσι οἱ ἱεροί μῆνες τότε φονεύετε τούς πολυθεϊστάς ὅπου ἄν συναντήσητε, ζωγρεῖτε πολιορκοῦντες καί ἐνεδρεύοντες αὐτούς», καθώς καί μέ τή σούρα (Ὁ Μωάμεθ 47:4-10) «Ὁπόταν συναντᾶτε τούς ἀπίστους φονεύετε καί κατασφάζετε, συγκρατοῦντες στερρῶς τά δεσμά τοῦ αἰχμαλώτου. Μετά δέ τήν κατάπαυση τῆς μάχης ἄφετε ἐαυτόν ἐλεύθερον ἤ ἀνταλλάξατε ἀντί λύτρων. Πράττετε οὕτως ἐάν ἐβούλετο ὁ Θεός θά ἐθριάμβευε ὁ ἴδιος ἐπ’ αὐτῶν ἀλλά ὑποβάλλει ὑμᾶς εἰς τόν πόλεμον διά νά δοκιμάσει τούς μέν διά τῶν δέ.
Ὁ Θεός δέν θά ἀπωλέσῃ τά ἔργα τῶν πεσόντων ἐν τῇ μάχῃ ὑπέρ πίστεως. Θά εἰσαγάγῃ αὐτούς εἰς τόν Παράδεισον ὅν ἤδη ὑπέδειξεν αὐτοῖς. Ὅσοι πιστοί ἐάν συνδράμετε τόν Θεόν εἰς τήν μάχην Αὐτοῦ κατά τῶν ἀπίστων καί ὁ Θεός θά συνδράμει ὑμᾶς κατευθύνων τά ὑμέτερα διαβήματα» (Πρβλ. σοῦρες Τά Λάφυρα 8:73,76. Ὁ Σίδηρος 57:10), ὡς καί μέ τή σούρα (Ἡ Βοῦς, 2:189) «Μάχεσθε μέχρις ὅτου ἀποσοβηθῇ ἀφ’ ὑμῶν ὁ κίνδυνος τοῦ πειρασμοῦ, καί ὅταν δέν ὑπάρχῃ ἄλλη λατρεία εἰμή ἡ τοῦ μόνου Θεοῦ. Ἄν οἱ ἐχθροί θέσωσι τέρμα εἰς τάς πράξεις αὐτῶν, τότε ἄς παύσωσι αἱ ἐχθροπραξίαι, ἐκτός ἄν πρόκειται περί ἀσεβῶν», κυρίαρχο στοιχεῖο στήν ζωή τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ εἶναι ἡ σφαγή καί ὁ θάνατος ὅσων δέν ἀποδέχονται τήν δῆθεν ἀποκάλυψι τοῦ δῆθεν προφήτου.
Ἡ ἐντολή τοῦ Ἱεροῦ πολέμου παραμένει γιά τό Ἰσλάμ ἀναμφισβήτητος. Αἱ ἐκτός τῆς κυριαρχίας τοῦ Ἰσλάμ χώραι ὡς ἡ ἡμετέρα ὀνομάζονται «Οἶκος Πολέμου» καί ἀντιδιαστέλλονται τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἰσλάμ». Εἶναι περιοχαί πολέμου ἕως ὅτου τεθοῦν διά τῆς Τζιχάντ ὑπό τό κράτος τῆς δῆθεν ἀληθοῦς πίστεως. Ὁ χαρακτήρ τοῦ Ἰσλάμ ὑπῆρξε ἐπιθετικός καί ἀποδεικνύεται μέ τίς ἐγκληματικές πράξεις τῶν Ἰσλαμιστῶν ὅτι καί σήμερα παραμένει. Τό ξῖφος καί ἡ μάχαιρα θεωροῦνται πειστικότερα τοῦ κηρύγματος καί τῆς πειθοῦς. Ἄλλωστε ἡ μέσῳ τοῦ Ἱεροῦ Πολέμου διάδοσις τοῦ Μουσουλμανισμοῦ ἦταν ἡ αἰτία τῆς ἐπικρατήσεώς του ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ Ἡρακλέους μέχρι τοῦ Ἰνδοῦ ποταμοῦ.
Τό Ἰσλάμ διά νά ἐπικρατήση δέν ἐχρειάσθη ὅπως ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἑκατομμύρια μαρτύρων ἐκ τῶν πιστῶν της, ἀλλά προετίμησε νά τούς ἀναζητήση μεταξύ τῶν ὀπαδῶν τῶν ἄλλων θρησκειῶν σφάζοντας καί κατακρεουργώντας αὐτούς. Ὁ δῆθεν προφήτης Μωάμεθ δἐν ἵδρυσε ἁπλῶς μιά θρησκευτική κοινότητα ἀλλά καί ἕνα κράτος τῶν ὁποίων κυρίαρχο στοιχεῖο εἶναι ὁ ἱερός πόλεμος.
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω δεδομένων καί ἐκ τῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς τοῦ Ἰσλάμ προβλεπομένων, ὁ Μουσουλμανισμός ἀποτελεῖ καταστροφική λατρεία, μή συμβατή μέ τάς προβλέψεις τοῦ ἰσχῦντος ἐν Ἑλλάδι Συντάγματος ὅπου ἐν ἄρθρῳ 13 καθιεροῦται ἡ ἐλευθερία θρησκευτικῆς συνειδήσεως ἀλλά σέ θρησκευτικές παραδοχές, πού δέν ἀντίκεινται στή δημόσια τάξη καί τά χρηστά ἤθη.
Ὁ Ἰσλαμισμός a priori προωθεῖ ὡς μέσον ἐξαπλώσεώς του ὅπως τά ἀνωτέρω χωρία τοῦ Κορανίου ἀναφέρουν, τό ἔγκλημα, τή βία, τήν τρομοκρατία καί τόν θάνατο. Συνεπῶς ὁ Νόμος πού ἐψηφίσθη διά τήν δημιουργία Ἰσλαμικοῦ τεμένους στήν Πρωτεύουσα τῆς Χώρας τυγχάνει ὁπωσδήποτε ἀντισυνταγματικός διότι ἀναγνωρίζει ὡς γνωστή θρησκεία δυναμένη νά ἐπιτελεῖ ἀκωλύτως τή λατρεία της, μία θρησκευτική παραδοχή πού εὐθέως ἀντίκειται στήν δημοσία τάξη, τά χρηστά ἤθη καί τό Εὐρωπαϊκό κεκτημένο. Καί ναί μέν δι’ ἱστορικούς λόγους καί συμβατικούς λόγους εἰς τήν Ἑλληνικήν Θράκην ἡ συγκεκριμένη θρησκευτική παραδοχή ἐπιτρέπεται κατά παρέκκλισιν τῶν ἀρχῶν τῆς νομιμότητος ἀλλά εἰς τήν λοιπήν χώραν ἡ ἀνοχή μιᾶς τοιαύτης θρησκευτικῆς ἐκτροπῆς θά καταστῆ δυναμίτης διά τόν κοινωνικόν ἱστόν καί τήν κοινωνικήν εἰρήνην, ἐφ’ ὅσον κυρίαρχον αἴτημα τῆς συγκεκριμένης ψευδοῦς θρησκείας εἶναι ἡ διά τῆς βίας ἐπιβολή καί ἐπικρατησίς της. Ἄλλωστε τό Μαρτυρολόγιον τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας καί τό Πάνθεον τοῦ Ἔθνους μυρώνονται ἀπό τό αἷμα ἑκατομμυρίων μαρτύρων καί ἡρώων πού εἰρηνικῶς ἀντέστησαν καί ἐθυσιάσθησαν στήν βάναυσον καί δολοφονικήν ἐπιθετικότητα τοῦ Ἰσλάμ.
Καλοῦμεν ὅθεν τήν Κυβέρνησιν νά ἀποσύρῃ τό ἀντισυνταγματικόν Νομοθέτημά της διότι ἄλλως θά εἶναι ὑπεύθυνη παρομοίων ἐγκληματικῶν ἐνεργειῶν στήν χώρα μας τῶν φονταμενταλιστῶν Ἰσλαμιστῶν.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +302104514833 (19), Fax +3102104528332
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 7ῃ Ἰανουαρίου 2011
.impantokratoros.gr
Λύσσα Μπαγίς κατά του φράκτη στον Έβρο
Λύσσα έχει πιάσει τον Τούρκο υπουργός Επικρατείας της Τουρκίας, αρμόδιο για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, Εγκεμέν Μπαγίς για τον φράχτη που σχεδιάζει να εγκαταστήσει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στα πρότυπα του ισπανικού φράκτη στο ισπανομαροκινά σύνορα. “Καμία λύση δεν θα φέρει στην αντιμετώπιση του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης ο φράχτης που σχεδιάζει να κατασκευάσει η κυβέρνηση της Ελλάδας στον Έβρο” δηλώνει και πάλι ο Τούρκος σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Der Tagesspiegel.
Η συνέντευξη αναμεταδίδεται και από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης με την Sabah να βάζει ως τίτλο τη φράση: «Ο Μπαγίς προειδοποιεί την Αθήνα».
Ο κ. Μπαγίς σημειώνει, επίσης, ότι αυτό που θα πετύχει ο φράχτης είναι να μετατοπίσει το πρόβλημα σε άλλες χώρες της Μεσογείου, στη Ρωσία, την Μολδαβία και την Ουκρανία.
Προσθέτει, επίσης, ότι η επιλογή του φράχτη δεν συνάδει με τις αξίες της Ευρώπης.
Μιλώντας, τέλος, για την εκκρεμή συμφωνία επαναπροώθησης μεταναστών ανάμεσα σε Ε.Ε. και Τουρκία, δηλώνει ότι είναι έτοιμη προς υπογραφή αλλά δεν υπογράφεται γιατί υπάρχουν διαφορετικές απόψεις στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Φαίνεται ότι το σχέδιο χαλάει τις μπίζνες που κάνουν οι Τούρκοι στην ροώθηση των λαθρομεταναστών στον Έβρο.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011
Ανδρέας Παπανδρέου: Ο γιός μου, πάει για πράκτορας με μεταπτυχιακό!
Μία μνημειώδη ατάκα του Ανδρέα Παπανδρέου, από αυτές που δεν βγήκαν ποτέ στην επιφάνεια, έρχεται σήμερα στο φως της δημοσιότητας.
Τα γεγονότα έχουν ως εξής:
Μετά τη νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου επί του Μητσοτάκη το 1993, ο Γιώργος Παπανδρέου (νυν πρωθυπουργός), είναι βουλευτής της κυβερνώσας παράταξης στο Ελληνικό κοινοβούλιο.
Ως βουλευτής λοιπόν, επί πρωθυπουργίας Α. Παπανδρέου, ζητά ειδική άδεια από την βουλή των Ελλήνων για να λείψει 10 (δέκα) μήνες! Που ήθελε να πάει; Μα στην Αμερική!
Λόγω του τεράστιου χρονικού διαστήματος, απαιτείτο ειδική άδεια για να μπορεσει και τυπικά να αναχωρήσει.
Η ειδική άδεια εγκρίνεται και …ακολουθεί η συνάντηση με την ατάκα που έμεινε στην ιστορία:
Ο Ανδρέας Παπανδρέου λοιπόν, κατά την διάρκεια συνάντησης με 4 δημοσιογράφους (οι δύο εν ζωή), ερωτάται κάποια στιγμή: “Πρόεδρε, μα καλά τι πάει να κάνει στην Ουάσιγκτον 10 ολόκληρους μήνες;”
και η “πληρωμένη” απάντηση του Ανδρέα Παπανδρέου: “Εμ, πάει να γίνει πράκτορας με… μεταπτυχιακό!!”
Γιουχάϊσαν τον Πάγκαλο, καθώς έτρωγε...!
Πριν από λίγο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης πήγε με την σύζυγό του να φάνε σε ταβέρνα στα Καλύβια Αττικής. Μόλις τον είδαν όσοι βρίσκονταν ήδη στην ταβέρνα άρχισαν τα γιουχαΐσματα φωνάζοντας μεταξύ άλλων: «Ελα να φάμε μαζί» και «κεράστε τον από αυτά που φάγαμε μαζί».
Καθώς φαίνεται, οι κοπρίτες άρχισαν να διαμαρτύρονται ή ένιωσαν πως πρέπει να (ξανα)μοιραστούν το "φαγάκι" του αντιπροέδρου.
Πληροφορίες που θέλουν το επεισόδιο να έγινε σε εστιατόριο σούσι δεν αληθεύουν, επειδή σε κανένα εστιατόριο δεν προσφέρεται φάλαινα ολόκληρη!!!
Άλλες πληροφορίες που αναφέρουν "σερβιρίσματα γιαουρτιών" προς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Παπανδρέου, Θόδωρο Πάγκαλο, επίσης είναι αναληθείς, επειδή -ως γνωστόν- ο κύριος Πάγκαλος δεν συχνάζει σε εστιατόρια... διαίτης!
Κύριε Πάγκαλε βλέπετε πλέον πως δεν είσαστε στο απυρόβλητο. Δεν ξέρω τι θα γίνει σε περίπτωση που τα πράγματα αγριέψουν (το απεύχομαι επειδή σας λυπάμαι), αλλά δυστυχώς από το πολύ το φαγητό δεν θα μπορείτε ούτε να τρέξετε για να σωθείτε.
Εκτός και αν... οπλοφορείτε!
Η πολύ καλή φωτοσύνθεση ανήκει στο "Γρεκί"
Οι αρχικοπρίτες έχουν προσόντα πρόσληψης στο κυνοβούλιο;
Σύμφωνα με το νόμο του κράτους, το προσοντολόγιο για προσλήψεις "κοπριτών" απαιτεί κάποιες βασικές γνώσεις. Μέσα στα πλαίσια αυτών των απαιτητών γνώσεων εμπίπτει ο οποιοσδήποτε προσλαμβάνεται ως υπάλληλος του κράτους, δηλαδή των πολιτών.
Αναρωτιέμαι, οι "κοπρίτες" του κοινοβουλίου (ή κυνοβουλίου;) διαθέτουν αυτά τα ελάχιστα προσόντα;
Για παράδειγμα, γνωρίζουν μία ξένη γλώσσα επαρκώς; Μπορούν να επικοινωνήσουν με πολιτικούς ξένων κρατών χωρίς την αναγκαστική (και όχι τυπική) διαμεσολάβηση ενός μεταφραστή;
Επειδή μάλιστα κατέχουν και θέσεις άκρως κρίσιμες για την χώρα, έχουν περάσει από ψυχομετρικά τεστ; Γιατί αυτά γίνονται για παράδειγμα σε κάποιους "αντιπαραγωγικούς" (λ.χ. πιλότους πολεμικής αεροπορίας, αξιωματικούς κ.α.) και όχι στους πολιτικούς μας;
Γιατί για τους "κοπρίτες" είναι αναγκαίο το προσοντολόγιο, αλλά για τους "αρχικοπρίτες" δεν ισχύει, αφού τελικά προσλαμβάνονται κι αυτοί στο δημόσιο από όπου και πληρώνονται;
Όπως πολύ σωστά επισημαίνει, εξάλλου, και ο αγαπητός διαδικτυακός φίλος και συμπατριώτης μου, Θράκας ο Αναρμόδιος:
Εχει ECDL ο κ. Πάγκαλος;
Οχι ECDL δεν έχει (μπορεί και να μην ξέρει τι είναι), ούτε τι είναι το google και το google maps δεν γνωρίζει. Δεν ξέρω τι θα γινόταν σε άλλη χώρα αν ένας υπουργός, κι ακόμα χειρότερα, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ομολογούσε δημοσίως μια τέτοια άγνοια.
Εχω την υποψία πως οι περισσότεροι “κοπρίτες” και ECDL έχουν, και e-mail ξέρουν να στείλουν (πράγμα που καταφανώς ο κ. Πάγκαλος δεν γνωρίζει να κάνει), και επεξεργασία κειμένου γνωρίζουν, κι όμως όχι αντιπροέδρους δεν τους κάνανε σε κυβέρνηση, αλλά ούτε δουλειά δεν μπορούσαν να βρουν οι άνθρωποι, στην χώρα που διοικεί και που φροντίζει για την ανάπτυξή της, εδώ και 30 χρόνια ο κ. Πάγκαλος από επιτελικές κυβερνητικές θέσεις.
Και, εδώ που τα λέμε, για τι τύπου ανάπτυξη της χώρας να φροντίσεις, άμα δεν κατανοείς στο ελάχιστο και στα βασικά την σημερινή τεχνολογία;
ΥΓ. Πόσους τέτοιους έχουμε! Εγώ λέω να του ζητήσουμε πίσω το laptop που παίρνει δωρεάν από την βουλή σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ως δώρο, όπως και από κάθε βουλευτή, που δεν μπορεί να στείλει e-mail μόνος του, και να συμπιέσει ένα αρχείο (καλά ξέρω, δύσκολο). Πεταμένα λεφτά είναι. Δικά μας λεφτά. Τι τους το δίνουμε; Αχρηστο τους είναι.
Ο Βαρθολομαίος και οι Άρχοντες του Πατριαρχείου βράβευσαν τον Μπαγίς
Ο σημερινός, Τούρκος Υπουργός για Ευρωπαικές Υποθέσεις και επι κεφαλής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, ρατσιστής κ. Εγκεμέν Μπαγίς τιμήθηκε από τους» Άρχοντες του Τάγματος του Αποστόλου Ανδρέα, του Οικουμενικού Πατριαρχείου». Η Ελληνο-Αμερικανική οργάνωση που αντιπροσωπεύει το Οικουμενικό Πατριαρχείο τίμησε τον Τούρκο αξιωματούχο «τιμώντας τον για τις προσπάθειές του εκ μέρους των θρησκευτικών μειονοτήτων στην Τουρκία».Η τιμή αυτή προς τον αντιπρόσωπο της εγκληματικής Τουρκίας έγινε σε συνέδριο στις Βρυξέλλες μεταξύ 16-17 Νοεμβρίου 2010, μέρες πριν δοθεί το πόρισμα της Επιτροπής αξιολόγησης της Ευρωπαικής Επιτροπής για το μητρώο της Τουρκίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και στο συνέδριο παρευρέθηκε και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και ο κ. Πανίκος «Πίτερ» Παπανικολάου, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κυπρίων Αμερικής. Ο κ. Παπανικολάου αποχώρησε εις διαμαρτυρία την ώρα της βράβευσης.Το συνέδριο που διοργανώθηκε από την Ελληνο-Αμερικανική οργάνωση στις Βρυξέλλες την πρωτεύουσα της Ευρωπαικής Ένωσης είχε τον ειρωνικό τίτλο «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ: Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ: ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ».
Το να απονέμουν Έλληνες τέτοια τιμή στον κ. Εγκεμέν Μπαγίς για «θρησκευτικές ελευθερίες» είναι γελοιοποίηση όλων των θρησκευτικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι σαν να τιμούν οι Εβραίοι υπουργό των Ναζί « να επαινούν τις προσπάθειες του εκ μέρους θρησκευτικών μειονοτήτων τον καιρό της Χιτλερικής Γερμανίας».
Ο κ. Εγκεμέν Μπαγίς, 39 ετών, είναι ένας από τους πιο στενούς σύμβουλους του Τούρκου πρωθυπουργού Ρ. Ταγίπ Ερτογκάν. Από το 2009, υπηρετεί ως Υπουργός για Ευρωπαικές Υποθέσεις και είναι ο κύριος διαπραγματευτής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας. Ο Μπαγίς αρνείται να αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Σε πρόσφατη δήλωσή του ( www.eleftheria.co.uk 6.1.2011) προκλητικά είπε ότι η κυπριακή κυβέρνηση «δεν αποτελεί κράτος» και ότι η Τουρκία διακηρύττει παντού ότι οι Ε/κύπριοι «δεν μπορούν να αποτελέσουν κράτος, ούτε καν φυλή». Ο Μπαγίς συστηματικά και δημόσια αρνείται τις ευθύνες της Τουρκίας για την Αρμενική Γενοκτονία. Σε πρόσφατη συνέντευξη στο γερμανικό Σπίγκελ αναφέρθηκε στην πιθανότητα να πετάξουν έξω τους Αμερικανούς από την αεροπορική βάση του Ιτσιρλίκ στην Τουρκία εις αντιπερισπασμό σε οποιανδήποτε πιθανή αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από το Αμερικανικό Κογκρέσο. ΄Οταν το κοινοβούλιο της Σουηδίας τον Μάρτιο του 2010 αναγνώρισε την Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων, Ελλήνων Ποντίων - ο Μπαγίς με θράσος εξέφρασε «απογοήτευση» και απείλησε την Σουηδία με οικονομικά και διπλωματικά αντίποινα, βασικά για αναγνώριση επίσης της αλήθειας για την γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων από την εγκληματική Τουρκία. Ο Μπαγίς όπως αναφέρθηκε στον τουρκικό Τύπο προέβη και σε προσπάθειες στην Σουηδία για να ανατρέψει την αναγνώριση και η τουρκική Τσιουμχουριέτ έγραψε πως είπε: «Τα αδέλφια μας στους οποίους οι Τούρκοι έδωσαν τον ψήφο τους πέρασαν ψήφισμα εναντίον μας. Είναι απαράδεκτο».
Την ημέρα των Χριστουγέννων στην κατεχόμενη από τους Τούρκους περιοχή της Κύπρου, τουρκικά κατοχικά στρατεύματα σε πράξη ιεροσυλίας επιτέθηκαν του ιερέα κατά την Θεία Λειτουργία, και πέταξαν έξω τους Ελληνοκύπριους και τον ιερέα μαζί και κλείδωσαν την Εκκλησία. Αυτά τα βάρβαρα εγκλήματα εναντίον της θρησκευτικής ελευθερίας από την Τουρκία στην κατεχόμενη Κύπρο έχουν απαντηθεί με επίσημες καταγγελίες και καταδίκες από την Κυπριακή Κυβέρνηση, το Ελληνικό Υπ. Εξωτερικών, τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου, από Ευρωπαίους πολιτικούς και μεγάλο αριθμό οργανώσεων από όλο τον κόσμο αλλά επίσης και από τους ίδιους «’Αρχοντες» που τίμησαν τον Τούρκο Μπαγίς με ανακοίνωσή τους στην ιστοσελίδα τους με τίτλο « Το Τάγμα του Αποστόλου Ανδρέα καταδικάζει τις παραβιάσεις θρησκευτικής ελευθερίας στη βόρειο τουρκο- κρατούμενο μέρος της Κύπρου» (1-4-2011) http://www.archons.org/news/detail.asp?id=456
Διαμαρτυρία εναντίον των τουρκικών εγκλημάτων για παραβιάσεις θρησκευτικής ελευθερίας ανήμερα των Χριστουγέννων στην κατεχόμενη Κύπρο έγινε και από την Αμερικανική Επιτροπή για διεθνή θρησκευτική ελευθερία (USCIRF)
Παράλληλα με αυτά τα τουρκικά εγκλήματα εναντίον της θρησκευτικής ελευθερίας, ο κ. Μπαγίς τις τελευταίες μέρες προέβη και σε ρατσιστικές δηλώσεις στον τουρκικό Τύπο, ανοικτά αρνούμενος την ύπαρξη των Ελληνο-κυπρίων ως έθνος ως επίσης καλώντας την Ευρωπαική Ένωση να «τιμωρήσει» τους Ελληνοκύπριους αν στον επόμενο γύρο των διαπραγματεύσεων οι «χαιδεμένοι Ελληνοκύπριοι» και πάλιν πουν οχι στις τουρκικές απαιτήσεις. Αυτές οι δηλώσεις μαζί με την ιστορία της άρνησης της γενοκτονίας δείχνουν ότι ο κ. Μπαγίς είναι αντι-ελληνοκύπριος, ρατσιστής, εμμένοντας στην ατιμωρησία της Τουρκίας για τα εγκλήματά της του παρελθόντος και το συνεχιζόμενο ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ των Ελληνοκυπρίων που ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου, 1974.
Η ιστορία το πως οι ΄Αρχοντες τίμησαν τον ρατσιστή Τούρκου Υπουργό Μπαγίς θα περνούσε απαρατήρητη βασικά, εκτός από αναφορές στον τουρκικό Τύπο, αν δεν ήταν για την είδηση στην ελληνόφωνη καθημερινή εφημερίδα (Νέας Υόρκης) τον Εθνικό Κήρυκα, ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΒΡΑΒΕΥΣΗ, με το θέμα να δημοσιεύεται στον Εθνικό Κήρυκα στις 23 Δεκεμβρίου 2010, δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα για να αντιγράφεται η ιστορία από τις κυπριακές καθημερινές εφημερίδες Σημερινή και Φιλελεύθερο. Μεγάλη προβολή στο θέμα αυτό δίδεται στην διαμαρτυρία των κ. Φίλιπ Κρίστοφερ Προέδρου της ΠΣΕΚΑ και του κ. Πανίκου «Πίτερ» Παπανικολάου του Προέδρου της Κυπριακής Ομοσπονδίας Αμερικής. Αν δεν ήταν για τον Εθνικό Κήρυκα και την αντιγραφή της είδησης από τις κυπριακές εφημερίδες, η ιστορία θα παρέμενε στο γκέττο της Αστόριας και τους τέσσερις τοίχους της Κύπρου, όπου πολλές ειδήσεις κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων πνίγονται. Αυτή την εβδομάδα η διακεκριμένη Ελληνοκύπρια συγγραφέας και ερευνήτρια Φανούλα Αργυρού πρόβαλε το θέμα σε συζητήσεις σε κύρια ελληνοκυπριακά Μέσα Ενημέρωσης και έγραψε γι΄αυτό στις ομογενειακές εφημερίδες Ελευθερία και Τα Νέα και το κείμενό της δημοσιεύθηκε και στην δημοφιλή ιστοσελίδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα www.agora-dialogue.com .
Ακόμα δεν γνωρίζουμε γιατί πήρε των αρμοδίων πέραν του ενός μηνός να φέρουν στην επιφάνεια το θέμα αυτό μέσω του Εθνικού Κήρυκα και γιατί και μια δυνατή και δημόσια διαμαρτυρία δεν συνόδευσε την άμεση αποχώρησή τους από την αίθουσα που τιμήθηκε ο Μπαγίς. ΄Ομως συμφωνούμε με την απαίτηση του Φίλιπ Κρίστοφερ, όπως αυτή αναφέρεται στον Εθνικό Κήρυκα:
Ο Πρόεδρος της ΠΣΕΚΑ (Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα) κ. Φίλιπ Κρίστοφερ σε δήλωσή του στον «Εθνικό Κήρυκα» (23 Δεκεμβρίου 2010) είπε: «Ζητούμε από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής και την Επιτροπή των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου να μας πούν ποίοι και με ποία κριτήρια βράβευσαν τον Τούρκο υπουργό Εγκεμέν Μπαγίς». Ο κ. Κρίστοφερ επίσης εξέφρασε την έντονη διαφωνία του με την απόφαση αυτή.
Μέχρι σήμερα δεν δόθηκε ακόμα εξήγηση ως προς ποίου απόφαση ήταν, όμως πηγές μας ενημερώνουν ότι η βράβευση του Μπαγίς ήταν απόφαση «κάποιου πολύ πλούσιου Ελληνο-αμερικανού που μπορεί να κινά τα κύματα στην Αμερική»...
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:
Τηλεφωνήστε, γράψετε και στείλετε ηλεκτρονικά μηνύματα (εμειλ) στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής και τους ‘Αρχοντες την πιο κάτω δήλωση/ερώτηση: «Ζητούμε από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο και την Επιτροπή των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου να μας πουν ποίοι και με ποία κριτήρια βράβευσαν τον Τούρκο υπουργό Εγκεμέν Μπαγίς».
Σας παρακαλούμε μεριμνήστε να υπογράφετε τις επιστολές σας και όπως πάντα σας παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και με σεβασμό.
CONTACT INFO FOR ARCHBISHOP DIMITRIOS:
8 East 79th Street, New York , NY 10075-0106• Telephone: (212) 570-3500 begin_of_the_skype_highlighting (212) 570-3500 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting (212) 570-3500 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting (212) 570-3500 end_of_the_skype_highlighting• Fax: (212) 570-3569
• e-mail: archdiocese@goarch.org
CONTACT INFO FOR ARCHONS:
The Order of Saint Andrew
Archons of the Ecumenical Patriarchate
8 East 79th StreetNew York, NY 10075
Phone: 212 570 3550Fax: 212 774 0214 begin_of_the_skype_highlighting 212 774 0214 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 212 774 0214 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 212 774 0214 end_of_the_skype_highlighting
Email: archons@goarch.org
Archons of the Ecumenical Patriarchate
8 East 79th StreetNew York, NY 10075
Phone: 212 570 3550Fax: 212 774 0214 begin_of_the_skype_highlighting 212 774 0214 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 212 774 0214 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 212 774 0214 end_of_the_skype_highlighting
Email: archons@goarch.org
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
Ένας ταξιδευτής που ήταν, λέει, πρωθυπουργός...
Πρωθυπουργός εις το... εξωτερικόν,
όπως λέμε "θίασος σε περιοδεία"...
όπως λέμε "θίασος σε περιοδεία"...
Τελικά δεν ξέρεις τι είναι καλύτερο. Να είναι εντός της χώρας ο πρωθυπουργός, να κάνει υπουργικά συμβούλια, κυβερνητικές επιτροπές και να παίρνει τα μέτρα (μας) για τη «σωτηρία του τόπου»; Ή να απουσιάζει στο εξωτερικό;
Εκεί που λες ότι είναι μάλλον καλύτερα να λείπει, ακούς ότι ξεκίνησε το ταξίδι του στο Παρίσι νωρίτερα (Δευτέρα) απ’ ότι είχε προγραμματιστεί και «κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας». Αρχίζεις λοιπόν να ανησυχείς όταν μαζί με την «άκρα μυστικότητα» της αναχώρησης, ακούς και κάποιες πληροφορίες περί των επαφών που θα πραγματοποιήσει.
Σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες, ο πρωθυπουργός κατά την παραμονή του στο Παρίσι βρήκε την ευκαιρία να συναντηθεί με τον Γάλλο οικονομολόγο και σύμβουλό του, Ζακ Αταλί. Ακούγεται επίσης ότι ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί και με κάποια από τα υπόλοιπα μέλη της γαλλικής συμβουλευτικής του ομάδας, η οποία απαρτίζεται από τραπεζίτες και οικονομολόγους στελέχη του ομίλου Lazard. Ο εν λόγω οίκος, θα πρέπει να σημειώσουμε, μεταξύ άλλων, ασχολείται και με αναδιαρθρώσεις χρεών... Κατά συνέπεια, μόνο κακά μαντάτα μπορεί να περιμένει κανείς από τέτοιου είδους συναντήσεις και επαφές, τα οποία προβάλλουν ακόμη χειρότερα, αν ληφθεί υπόψη το γαλλικό ενδιαφέρον για κομμάτια της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, τα οποία πρόκειται να ξεπουληθούν ή να εγγραφούν ως υποθήκες κατά τη διαδικασία της «αναδιάρθρωσης» του χρέους, ή της «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας, αν προτιμάτε...
Μετά το Παρίσι, ο Πρωθυπουργός, την ερχόμενη Πέμπτη- Παρασκευή έχει έτοιμες τις βαλίτσες του για το Ερζερούμ, προκειμένου να λάβει μέρος στην μάζωξη των Πρεσβευτών της Τουρκίας σ' όλο τον κόσμο. Ο συμβολισμός της συμμετοχής του Έλληνα πρωθυπουργού σε μια τέτοια συνάντηση (και μάλιστα στο Ερζερούμ που αποτελεί το λίκνο του Κεμαλικού κράτους) επιτρέπει στους κακεντρεχείς να σχολιάσουν ότι μεταβαίνει εκεί για να εναποθέσει το φόρο υποτέλειας στην Άγκυρα υπό τη μορφή της Συμφωνίας για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου. Υπερβολές...
Ωστόσο, κατά τη συνάντηση που θα έχει με τον Τ. Ερντογάν θα προκύψει μια «φωτογραφία» η οποία θα αξιοποιηθεί ως απόδειξη της σταθερής διάθεσης των δύο πλευρών να προσεγγίσουν και «να τα βρουν». Αυτήν τη διάθεση δεν την έχει κρύψει ούτε στιγμή ο Γ. Παπανδρέου και δεν έχει αλλάξει άποψη παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα:
- 1. Απειλεί με πόλεμο αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια
- 2. Επιμένει ότι υπάρχουν βραχονησίδες και (κατοικημένα) ελληνικά νησιά με αδιευκρίνιστη κυριαρχία
- 3. Απαιτεί από τις ελληνοτουρκικές συνομιλίες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας να εξαιρεθεί το Καστελόριζο
Την ερχόμενη βδομάδα, όταν με το καλό επιστρέψει, ο πρωθυπουργός θα συνεχίσει τη σφυγμομέτρηση των αντιδράσεών μας. Προφανώς έχει αρχίσει να τον απασχολεί πότε θα εκδηλωθεί η επιθυμία και βούληση μας για την «έκδοση», σ’ αυτόν και την στενή του παρεούλα με την οποία κυβερνά, ενός, one way ticket...
Σχόλιο ιστολογίου: Ποιός μπορεί όμως να αποκλείσει την πιθανότητα ενός one way εισιτηρίου για... τον Κορυδαλλό; Ή μήπως ήρθε η στιγμή που ο "άρχοντας" θα πρέπει να ετοιμάσει τον χώρο της απόσυρσής του, δηλαδή μία νέα φυλακή με όλα τα κομφόρ... και με wi-fi;
Ισλάμ: Τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας
Ο καθένας στον χώρο του
Αιματηρή σφαγή σε χριστιανική εκκλησία στην Αίγυπτο. Το θράσος πλέον και η εγκληματικότητα των ακραίων μουσουλμάνων έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής. Καλό είναι να καταλάβουμε πως, με ευχολόγια και με κινήσεις καλής θέλησης δεν θα ξεπεράσουμε το σχετικό πρόβλημα.
Καλό είναι ο καθένας να παραμένει στον χώρο του. Οι μουσουλμάνοι στις χώρες που ασπάζονται το κοράνι και οι χριστιανοί στα δικά τους εδάφη. Ωστε ο ένας να μην μπαίνει στα πόδια του άλλου.
Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι απαραίτητη η συνεργασία ανάμεσα στις διαφορετικές κοινότητες. Αλλά συνεργασία πραγματική. Οχι υποκριτική. Οι συνήθεις του ενός δεν είναι δυνατόν να επιβάλλονται στη χώρα του άλλου.
Οι ισλαμικές αξίες θα κυριαρχούν σε μιά ισλαμική κοινωνία. Κι αντίστοιχα οι χριστιανικές σε ένα χριστιανικό κοινωνικό περίγυρο. Οποιανού δεν του αρέσει το σχετικό καθεστώς δεν έχει παρά να γυρίσει εκεί από όπου προέρχεται. Και η αμοιβαία ασφάλεια είναι απαραίτητη. Διαφορετικά δύσκολα θα αποφευχθούν σκληρές και αιματηρές συγκρούσεις.
Σχόλιο ιστολογίου: Τώρα, για όσους λατρεύουν το Ισλάμ, υπάρχει λύση: Να πάνε να ζήσουν σε μία ισλαμική χώρα. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απαιτούν την είσοδο του Ισλάμ στην δική μας ζωή...
Κάποια στιγμή οι Έλληνες θα επαναστατήσουν»
- Αναδιάρθρωση χρέους και έξοδο από την ευρωζώνη θεωρεί τη μόνη λύση για την Ελλάδα και τις λοιπές χώρες του μεσογειακού νότου ένας από τους μεγαλύτερους διαχειριστές κεφαλαίων
«Γιατί δεν μπορεί να διασωθεί η Ελλάδα κύριε Μπόσομγουερθ;», είναι ο τίτλος ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας «Ζιντντόιτσε Τσάιτουνγκ» στη σειρά «Αναλυτές απαντούν πως θα εξελιχθούν οι χρηματαγορές».
Ο Άντριου Μπόσομγουερθ είναι διαχειριστής χαρτοφυλακίου στην Pimco Europa, της μεγαλύτερης εταιρείας επενδύσεων ομολόγων στον κόσμο. Διαχειρίζεται ένα τρισ. δολάρια παγκοσμίως.
«Με αυτόν τον τρόπο η ευρωζώνη αγοράζει μόνον χρόνο και ελπίδα. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία πρέπει κάποτε να βγουν από τον φαύλο κύκλο. Και τα μέτρα αυτά αμφιβάλλω ότι θα φέρουν οικονομική ανάκαμψη. Για κάτι τέτοιο χρειαζόμαστε ένα θαύμα», υποστηρίζει ο Μπόσομγουερθ αμφιβάλλοντας για το κατά πόσον η Ελλάδα θα μπορέσει να ορθοποδήσει σε προβλέψιμο χρόνο: «Δεν υπάρχει στην ιστορία κανένα παρόμοιο παράδειγμα».
Κάποια στιγμή οι Ελληνες θα επαναστατήσουν
Ο Νεοζηλανδός μάνατζερ αμφιβάλλει αν οι Έλληνες, αλλά και οι Πορτογάλοι και οι Ιρλανδοί, είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν τόσο ακριβά τη συμμετοχή τους στο ευρώ. «Μάλλον θα επαναστατήσουν κάποια στιγμή κατά των δρακόντειων περικοπών, όπως συνέβη και με την Αργεντινή». Επομένως ο καλύτερος δρόμος είναι, κατά τη γνώμη του, η χρεοκοπία και η αποχώρηση από την ευρωζώνη. Έτσι θα κρατηθεί σε χαμηλότερα επίπεδα η ανεργία και θα συγκρατηθεί η καθοδική πορεία του ΑΕΠ.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι οι πολιτικοί δεν ακολουθούν εύκολα αυτό το δρόμο, αλλά αυτό δεν βοηθά κανέναν, διότι, όπως λέει ο Μπόσομγουερθ, «αναγκαστικά θα γίνει κάποια αναδιάρθρωση του χρέους, το ζητούμενο είναι εάν θα γίνει νωρίς ή αργά. Επίσης είναι σίγουρο ότι το ευρώ θα επιβιώσει, αλλά το θέμα είναι σε ποια μορφή και με ποιες χώρες».
Υποστηρίζοντας την άμεση μετάβαση σε ένα «σχέδιο Β», ο Αντριου Μπόσομγουερθ, δηλώνει: «Το σχέδιο Β είναι η άμεση αναδιάρθρωση του χρέους Ελλάδας, Ιρλανδίας και Πορτογαλίας και η αποχώρησή τους από την ευρωζώνη. Πρέπει να διαγραφούν 255 δισεκατομμύρια ευρώ», υπολογίζει ο μάνατζερ και εκτιμά ότι μια τέτοια κίνηση θα πλήξει σοβαρά τους πιστωτές αυτών των χωρών και τις τράπεζες, όχι μόνον στις προβληματικές χώρες, αλλά κυρίως τις τράπεζες στη Γαλλία και τη Γερμανία.
«Πιθανές πηγές άντλησης ρευστού θα ήταν για τις τράπεζες, εκτός από τις μετοχές, ο μηχανισμός στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ, ενώ οι εναπομείνασες χώρες της ευρωζώνης θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε εγγυήσεις προς την Ιταλία και την Ισπανία.»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)